Μονισμός της ύλης

Στις δυο τελευταίες αναρτήσεις έγινε λόγος για τη «θεωρία της Σχετικότητας» και την «Κβαντομηχανική» σε μια προσπάθεια να καθοριστεί αντικειμενικά ό,τι υπάρχει στον κόσμο μας, από τα στοιχειώδη σωματίδια του ατόμου μέχρι τις μαύρες τρύπες του Σύμπαντος. Μόνο από αυτά τα υλικά αποτελείται ο κόσμος μας που καλείται και Φυσική Πραγματικότητα. Οτιδήποτε άλλο βρίσκεται στη σφαίρα του φανταστικού και του υπερβατικού που δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Μετά από τα πετυχημένα πειράματα και τις επιτυχείς προβλέψεις των πιο διάσημων επιστημονικών θεωριών, διαμάντια νοητικού επιτεύγματος, τα χαρακτήρισα στην προηγούμενη ανάρτηση, της θεωρίας της σχετικότητας και της κβαντομηχανικής, μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι ακόμα και για τα ανθρώπινα δεδομένα, με την βοήθεια των επιστημονικών οργάνων ξεπεράσαμε κάθε περιορισμό των ανθρώπινων αισθήσεων γνωρίζοντας τον κόσμο μας σχετικά επαρκώς. Όταν λέω επαρκώς εννοώ ότι ο άνθρωπος πλέον μπορεί να ισχυριστεί, με μια σχετική ακρίβεια, τι υπάρχει και τι είναι αδύνατο να υπάρξει. Το δεύτερο σκέλος ίσως να δημιουργεί κάποιες αντιδράσεις σε εκείνους που πιστεύουν σε εξωτικά πράγματα και υπερφυσικές δυνάμεις. Όμως για εκείνους που στηρίζονται στο πρώτο σκέλος, σίγουρα αναγνωρίζουν σαν «πράγμα» μόνο όσα αποτελούνται από μαζικές ή ενεργειακές μορφές της ύλης, εξ ου και η «πραγματικότητα» (real-reality). Με την αστρονομία και την αστροφυσική ανακάλυψε ότι σε ολόκληρο το σύμπαν τουλάχιστον μέχρι εκεί που έφταναν τα τηλεσκόπιά του πρέπει να ισχύουν οι ίδιοι φυσικοί νόμοι και στα απέραντα όριά του να αποτελείται από τις ίδιες στοιχειώδεις μονάδες της ύλης. Τούτο το τελευταίο κατέστη γνωστό με την ανάπτυξη της κβαντομηχανικής που κατάφερε να εντοπίσει και τα απειροελάχιστα στοιχειώδη σωμάτια από τα οποία αποτελείται η ύλη. Τα φυσικά φαινόμενα αντανακλούν νόμους και συμπεριφορές της πραγματικότητας που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να παραβιαστούν όταν οι συνθήκες των νόμων το απαιτούν. Εκεί όμως που οι νόμοι θριαμβεύουν είναι όταν επιχειρείται μια πρόβλεψη που πάντα είναι επιτυχής όταν οι νόμοι και οι συνθήκες επιβάλουν στην ύλη μια συγκεκριμένη συμπεριφορά για την εκδήλωση του φαινομένου. Χάρις αυτών των προβλέψεων ανακαλύφτηκαν όσα πεισματικά παρέμεναν κρυμμένα από τις αντιλήψεις μας, όχι μόνο των αισθητηρίων αλλά και των επιστημονικών οργάνων μας. Με την βοήθεια των νόμων και την επινοητικότητα που η επιστημονική γνώση επιβάλλει κατορθώθηκαν να εντοπιστούν από τις μαύρες τρύπες του μεγάκοσμου μέχρι σωματίδια, που είχαν διάρκεια ζωής εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου, όπως το περίφημο σωματίδιο higgs που ανακαλύφτηκε μόλις το 2014. Τούτη η πτυχή της επιστημονικής γνώσης κατέστησε τον άνθρωπο κυρίαρχο της αλήθειας, ακολουθώντας την πιο υπεύθυνη, αξιόλογη μέθοδο και έντιμο πάνω απ’ όλα τρόπο, αποκλείοντας κάθε απατεώνα και τσαρλατάνο να κόπτεται για εξωτικά και φαντάσματα. Αυτή ακριβώς η μεθοδολογία είναι που απαιτεί μια υλιστική θεώρηση του κόσμου, αντί των απαρχαιωμένων ιδεαλιστικών φιλοσοφιών που με επιπόλαιες εικασίες και γελοίες υπερβολές θεωρούν τον κόσμο δημιούργημα κάποιου υπερφυσικού όντος που στην συνέχεια άρχισε να εποπτεύει τα δημιουργήματά του για να αποδώσει δικαιοσύνη! Συμπέρασμα της προηγούμενης ανάρτησης ήταν ότι ο κόσμος μας είναι υλικός και γι αυτό, αξιωματικά, δεχόμαστε ότι η μόνη ιδιότητα της ύλης που θεμελιώνει τον σύγχρονο υλισμό είναι η αντικειμενικότητα και η αυθυπαρξία της!

Σύμφωνα με την θεωρία της σχετικότητας ο χώρος και ο χρόνος είναι ένα είδος υλικού που κάμπτεται και βρίσκεται σε διαρκή κίνηση (διαστέλλεται). Επίσης η κίνηση αποδείχτηκε ενδογενής ιδιότητα της ύλης. Σύμφωνα ακόμα με την κβαντομηχανική η μάζα δεν είναι το βασικό χαρακτηριστικό των μικροσωματίων. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι οι φυσικές αλληλεπιδράσεις μέσω των οποίων διατηρείται το ισοζύγιο μάζας - ενέργειας που καθορίζει αυτό που σαν φιλοσοφική έννοια ονομάζουμε ύλη. Μέσα σε έναν τέτοιο υλικό κόσμο δεν μας επιτρέπονται ιδεαλιστικές εικασίες που γεννήθηκαν σε μια πολύ πρόωρη εποχή της πνευματικής ανάπτυξης του ανθρώπου. Το Σύμπαν δεν είναι δημιούργημα και γι αυτό δεν προϋποθέτει κανέναν Δημιουργό! Κάθε προσπάθεια του ανθρώπου να ανιχνεύσει ό,τι υπαρκτό βρίσκεται στον κόσμο μας σχεδόν έχει αποκαλυφτεί, ακόμα και με έμμεσο τρόπο, όπου ήταν αναγκαίο αυτό, για να υποστηριχτεί με κάθε σοβαρότητα. Ανατρέξετε στην ανακάλυψη του πλανήτη Ποσειδώνα για να αντιληφθείτε την δύναμη της επιστημονικής γνώσης να κάνει ακριβείς προβλέψεις επιβεβαιώνοντας επιστημονικές θεωρίες. Ο πιο πάνω πλανήτης, δεν ανακαλύφθηκε μέσα από τη συστηματική παρατήρηση του έναστρου ουρανού, αλλά γνωρίζοντας την τροχιά του Ουρανού που διέφερε από αυτήν που προέκυπτε μέσα από τους Νόμους του Νεύτωνα για την κίνηση των σωμάτων και την βαρύτητα. Οι μαθηματικοί Urbain Joseph Le Verrier (1811–1877) και ο John Couch Adams (1819–1892), που προσπάθησαν να εξηγήσουν τις αποκλείσεις του Ουρανού, κατέληξαν ότι οι διαφορές οφείλονταν στην βαρυτική έλξη ενός άγνωστου έως τότε πλανήτη σημειώνοντας την τροχιά που θα έπρεπε να έχει. Όταν το 1846 ο Γερμανός αστρονόμος Johann Gottfried Galle (1812–1910) έστρεψε το τηλεσκόπιό του στην τροχιά που είχαν υπολογίσει οι πιο πάνω επιστήμονες, επιβεβαίωσε τους σχετικούς υπολογισμούς αποκαλύπτοντας το Ποσειδώνα!

Παρόμοια, υπάρχουν μυστήρια που προκαλούν την επιστημονική κοινότητα να επιλύσει. Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια που σήμερα ταλανίζει την υπομονή και επιμονή της επιστημονικής κοινότητας είναι η αινιγματική «σκοτεινή ύλη» και η ακόμα πιο μυστηριώδης «σκοτεινή ενέργεια». Και οι δυο άγνωστες μορφές πρέπει να αποτελούνται από κάποια «υλικά» που για την ώρα είναι αόρατα και δεν παρατηρούνται με τα όργανα που έχουμε στην διάθεσή μας, όμως είναι υπαρκτά  και κυρίως είναι υλικά που δεν θα αργήσουμε να εντοπίσουμε. Η «σκοτεινή ύλη» ίσως να συντέθηκε κατά την διάρκεια της Μεγάλης Έκρηξης και η μάζα της προστιθεμένη με την γνωστή μας ύλη να υποβάλει το ρυθμό της διαστολής του Σύμπαντος, όμως η «σκοτεινή ενέργεια» φαίνεται να τον επιταχύνει ακόμα περισσότερο, δημιουργώντας και περισσότερα ερωτήματα. Ένα είναι σίγουρο πάντως, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις των αστροφυσικών ότι, η συνηθισμένη ύλη που παρατηρούμε αποτελείται μόλις από το 4% της μάζας του Σύμπαντος, η Σκοτεινή ύλη από το 25% ενώ όλο το υπόλοιπο είναι Σκοτεινή ενέργεια!     

Η πρωτόγονη εικασία ότι υπάρχει ένας θεός που μας εποπτεύει ποτέ δεν θεωρήθηκε σοβαρή από την επιστημονική κοινότητα ώστε να θεωρηθεί σαν πιθανή εκδοχή να διερευνηθεί επιστημονικά, δεδομένου ότι αυτή έρχεται από τα βάθη της πρωτόγονης αντίληψης του ανθρώπου και ο μόνος λόγος που συντηρήθηκε χιλιετίες τώρα και συνεχίζει να πιστεύεται από κάποιους, είναι ο φόβος του ανθρώπου για το θάνατο και η πίστη του για το επέκεινα, που τον καθησυχάζει και τον παρηγορεί φιλοσοφικά ότι πεθαίνοντας δεν θα χαθεί. Οποιαδήποτε προσπάθεια κάνει ο άνθρωπος αναζητώντας ενδείξεις της ύπαρξης του θεού αποτυγχάνουν παταγωδώς! Θα μου πείτε ποτέ ο άνθρωπος δεν αναζήτησε κανέναν θεό, επινοώντας ένα πείραμα σαν αυτά που επινοούν οι επιστήμονες στο Cern. Μα και ούτε πρόκειται να τον αναζητήσει, γιατί δεν υφίστανται οι ενδείξεις για να επινοήσει τέτοιο πείραμα. Ο θεός των πιστών είναι ιδέα, σκέψη δηλαδή και όχι οντότητα, σαν αυτές που απαρτίζουν τον αντικειμενικό μας κόσμο και με κάποια πειράματα αποδεικνύουν τις πιο κρυφές εκδοχές της δομής της ύλης. Ο κόσμος μας υπάρχει σαν αντικειμενική πραγματικότητα, ανεξάρτητα από το νοούν υποκείμενο. Χωρίς μια βιολογική οντότητα δεν υφίσταται νους, σκέψη, συνείδηση ή πνεύμα. Είναι σαν να υποστηρίζαμε μια κίνηση του τίποτα. Η κίνηση έχει νόημα μόνο όταν υφίσταται κίνηση μιας μαζικής ποσότητας ή μιας ενεργειακής δύναμης στο χώρο. Ο δυισμός ύλης - πνεύματος εξυπηρετεί μόνο εκείνον που επινόησε μια τέτοια ιδεαλιστική πλάνη. Το πνεύμα δεν είναι οντότητα, αλλά διαδικασία που γεννιέται σαν αποτέλεσμα νοητικής επεξεργασίας. Μα και τα όντα που υπάρχουν δεν ανέπτυξαν από την αρχή νόηση και συνείδηση. Αυτή εμφανίζεται πολύ αργότερα. Πάρτε για παράδειγμα τον άνθρωπο: η νόηση εμφανίζεται σε μεταγενέστερα στάδια της ζωής του (Piaget). Σύμφωνα με τον Ζαν Πιαζέ λοιπόν η γνωστική ανάπτυξη εμφανίζεται σταδιακά με την εμπειρία, την παρατήρηση και τέλος με την αφαίρεση. Εξελικτικά, το πνεύμα, σαν σκέψη, λογική και συνείδηση, εμφανίζεται πολύ αργότερα, σαν επακόλουθο της μακρόχρονης φυσικής εξελικτικής διαδικασίας που εντοπίζεται στον εγκέφαλο που επεξεργάζεται την πληροφορία, τη γνώση και τη λογική. Σύμφωνα με το πρόβλημα της φιλοσοφίας το πνεύμα είναι παράγωγο της ύλης και όχι το αντίθετο. Κάποιοι φιλόσοφοι υποστηρίζοντας τον ιδεαλισμό υποστήριξαν τον φιλοσοφικό δυϊσμό, θεωρώντας το πνεύμα ουσία, οντότητα, όπως είναι η ύλη και ακόμα χειρότερα πρωταρχική ουσία (Εν αρχή ην το πνεύμα). Αυτό, από ολόκληρο τον επιστημονικό χώρο, θεωρείται όχι μόνο λανθασμένο αλλά και αφελές, στις μέρες μας, απάτη.

Ο Ηράκλειτος ήταν ο πρώτος φιλόσοφος που διακήρυξε μια μονιστική και διαλεκτική αντίληψη της σχέσης ύλης και κίνησης. Σύμφωνα με τον Ίωνα φιλόσοφο στο Σύμπαν υφίσταται η συνεχής ροή, τα αντίθετα ταυτίζονται με την αμοιβαία διαδοχή και αλλαγή. Όλα αλλάζουν και ανανεώνονται και ποτέ, τίποτα δεν παραμένει ίδιο, «τα πάντα ρει». Την τάξη αυτή του κόσμου δεν την δημιούργησε ούτε ο θεός ούτε οι άνθρωποι, αλλά υπήρχε πάντα και θα υπάρχει σαν ένα αιώνιο ζωντανό πυρ που ανάβει και σβήνει σύμφωνα με ορισμένα μέτρα (νόμοι). Η ανάπτυξη της επιστήμης δικαίωσε τον Ηράκλειτο ως προς την αέναη μεταμόρφωση της ύλης. Τα άτομα της ύλης, έλεγε ένας άλλος φιλόσοφος, ο Δημόκριτος, είναι αγέννητα και προικισμένα με κίνηση. Η επιστήμη δικαίωσε μόνο τους υλιστές φιλόσοφους στους οποίους οι Έλληνες και όλοι οι πολίτες του κόσμου πρέπει να είναι υπερήφανοι για την φιλοσοφία τους. Η κοσμολογία με την βοήθεια της σχετικότητας και της κβαντομηχανικής έδειξε πώς γεννήθηκαν τα άτομα, στην στοιχειώδη μορφή τους και την ενέργεια που περικλείουν κάνοντάς τα να κινούνται αέναα και να δημιουργούν την απτότητα της μάζας που είδαμε στις προηγούμενες αναρτήσεις όπου η ύλη αποτελείται από τη μάζα και την ενέργεια, χάρη της οποίας τα άτομα βρίσκονται σε διαρκή κίνηση. Τα άτομα αυτά ταυτίζονται με το «Ον» και το «Είναι» των φιλοσόφων. Τίποτα δεν προκύπτει από το μη ον, από το τίποτα δηλαδή. Το σύμπαν κατά τους πρώτους φιλοσόφους λοιπόν θεωρείται αιτία του εαυτού του που βρίσκεται σε αέναη κίνηση, γέννηση, φθορά και τέλος μεταμόρφωση. Οι αρχές όλων των όντων μόνο από την ύλη προκύπτουν. Θα ήταν παράλογο να ισχυριστούμε ότι «όλες οι αρχές του υλικού κόσμου προκύπτουν από το… πνεύμα»! Να, γιατί το βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας θεωρεί την ύλη πρωταρχική και το πνεύμα παράγωγο. Το αντίθετο θα οδηγούσε στον ιδεαλισμό (Πλάτων).

Όλα αυτά στο πλαίσιο του μηχανιστικού υλισμού όπου ακόμα και ο Καρτέσιος και ο Νεύτων, παρόλο τους νόμους που διατύπωσε ο τελευταίος παρέμεναν δυϊστές, γιατί έπρεπε μια ξένη δύναμη να ωθήσει την ύλη στα πρώτα στάδια της γέννησής της. Σήμερα ο πραγματικός υλικός κόσμος εκφράζεται από τον πιο διάσημο τύπο της φυσικής και την Ειδική θεωρία της σχετικότητας όπου η κίνηση της μάζας δείχνει την ισοδυναμία της με την ενέργεια (E=m.c²). Στην επιστήμη σήμερα η αρχή της διατήρησης της κίνησης εκφράζεται με την ενέργεια και όχι με την… καλοσύνη του θεού! Δεν είναι ο θεός το «πρώτο κινούν» κατά Αριστοτέλη. Οι νόμοι της μηχανικής δεν μπορούσαν να εντοπίσουν την ενδογενή κίνηση της ύλης που αποδείχτηκε μέσω της κβαντομηχανικής. Επίσης η μάζα δεν ταυτίζεται με την ύλη. Στην ύλη συνυπάρχει και η ενέργεια σαν μέτρο της κίνησης, ενώ με την κίνηση των κβάντα, την ταχύτητα του φωτός, εμφανίζεται και η τοπικότητα, που αντιβαίνει στη δράση από απόσταση που στον Νεύτωνα θεωρείτο απόλυτη και ακαριαία! Χάρις στο Μάξγουελ η ενέργεια μεταδίδεται με πεπερασμένη ταχύτητα που ισούται με την ταχύτητα του φωτός (299.792.458 m/s). Η θεωρία της σχετικότητας, οι θεωρίες πεδίου και η μικροφυσική γενίκευσαν την έννοια του πεδίου σαν ιδιομορφία ορίζοντας και το σωμάτιο όπου μάζα και ενέργεια σχεδόν ταυτίζονται, ενώ σύμφωνα με τη γενική θεωρία της σχετικότητας ο κόσμος μας θεωρείται τετραδιάστατος!

Συνεπώς, σύμφωνα με τις δυο εγκυρότατες θεωρίες  ο φυσικός μας κόσμος αποτελείται από λίγα και ουσιώδη πράγματα που είναι απολύτως αντικειμενικά και συναφή με τον υλικό μας κόσμο.

Η ύλη αποτελείται από λίγα πράγματα και πολύ κατανοητά με τον τρόπο που συνέχουν σαν υλική πραγματικότητα που δομεί ολόκληρο το Σύμπαν. Τα αναφέρω εδώ συνοπτικά: Στοιχειώδη σωμάτια (που δομούνται από ηλεκτρόνια, φωτόνια, κουάρκς και γλοιόνια) σχηματίζουν το άτομο, που είναι η μικρότερη δυνατή ποσότητα ενός χημικού στοιχείου. Σε ολόκληρο το σύμπαν δεν υπάρχουν πέρα από καμιά εκατοστή και κάτι είδη ατόμων που το κάθε ένα έχει τον δικό του ατομικό αριθμό (αριθμός πρωτονίων στον πυρήνα). Τα άτομα για να σχηματίσουν ένα μόριο συνάπτουν χημικούς δεσμούς.  Το σύνολο των ατόμων ενός στοιχείου λοιπόν δημιουργεί τη μάζα που μαζί με την ενέργεια αποτελεί αυτό που λέμε ύλη. Η κβαντομηχανική ξεκαθάρισε τη σχέση στοιχειωδών σωματιδίων και ενέργειας ανακαλύπτοντας τις ιδιότητες των στοιχείων. Η θεωρία της σχετικότητας προσδιόρισε τη σχέση του χώρου, του χρόνου και της ύλης με την κίνηση. Τίποτα δεν συμπεριλαμβάνεται στο Σύμπαν πέρα από αυτά τα ολίγα και τίποτα δεν έχει μείνει απροσδιόριστο που ήδη συμβάλει στον υλικό κόσμο. Δυσκολίες κατανόησης των ιδιοτήτων που δημιουργούν την πολυπλοκότητα στον κόσμο μας πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν, όμως ποτέ δεν θα επικαλεστούμε την Απόλυτη Γνώση για να υποστηρίξουμε ιδεαλιστικές απόψεις. Ούτε πρέπει να υποστηρίζουμε εικασίες που υποτίθεται ότι δεν κατανοήσαμε ακόμα ή σε κάποια αφηρημένη δύναμη που θα μπορούσε να συνέχει εκτός των υλικών που αναφέρθηκαν. Η «καλοσύνη του θεού» που εξέφρασε ακόμα και ο Νεύτων για την κίνηση είναι όχι μόνο μια ξεπερασμένη υπόθεση αλλά για τους ιδεαλιστές, που σαν συμπέρασμα δέχονται, τουλάχιστον αφελές. Καμιά δύναμη που συνέχει με την ύλη δεν μπορεί να είναι διαφορετική από την υλική που ανιχνεύεται εκτός των αισθήσεων και των επιστημονικών οργάνων. Κάθε φυσικό φαινόμενο που έχει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά εκφράζεται με επιστημονικό τρόπο μέσω των μαθηματικών, τη γλώσσα που επινόησε ο άνθρωπος προκειμένου να περιγράψει τη φύση. Οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά που εκφράζεται με εικασίες και δόγματα που δεν στηρίζονται σε φυσικά φαινόμενα και σε δυνάμεις που δεν είναι υλικές, είναι αν όχι αφελείς, τουλάχιστον εκ του πονηρού με σκοπό τον προσηλυτισμό.

Από τις πρώτες απόπειρες που έκανε ο άνθρωπος να αποδείξει την ύπαρξη του θεού, το έκανε σαν συμπέρασμα στην εικασία του ότι ο κόσμος μας δημιουργήθηκε από το θεό επειδή είναι παντοδύναμος! Πρώτα δηλαδή θεώρησε υπαρκτό ένα ον, αποκύημα της φαντασίας του, και μετά του απέδωσε το μεγαλύτερο γεγονός που θα μπορούσε να διανοηθεί για να ικανοποιήσει την ιδιότητα της παντοδυναμίας και της πίστη του. Ιδιότητα και εικασία απόλυτα αφελείς αφού δεν συνάγονται από καμιά ένδειξη ότι το σύμπαν είναι δημιούργημα, ούτε ότι θα μπορούσε να υπάρχει ένα ον στο σύμπαν που να έχει τέτοιες ιδιότητες ώστε να μπορεί να παρακάμψει ακόμα και τη δική του γέννηση. Αν στις απορίες μας και εμείς για την ύλη κάναμε τις ίδιες αφελείς εικασίες και πιστεύαμε σε ιδιότητες προκειμένου να απαντήσουμε γιατί συμπεριφέρεται η ύλη έτσι και όχι αλλιώς, δεν θα είχαμε εφεύρει ούτε τον τροχό! Το Σύμπαν λοιπόν, όπως είπαμε και δεν θα βαρεθούμε να το λέμε και να το φωνάζουμε, δεν έχει ανάγκη από κανέναν δημιουργό, επειδή δεν είναι δημιούργημα! Ούτε είναι συνετό για έναν άνθρωπο της εποχής μας να θέτει τέτοια ανόητα ερωτήματα και να αναγκάζεται στη συνέχεια να αποδέχεται τις ανοησίες ακόμα πιο υποδεέστερων προσηλυτιστών που αγνοούν τους φυσικούς νόμους. Η επινόηση του υπερφυσικού ταιριάζει περισσότερο με τάση των παιδιών να εξηγούν με το απλοϊκό τους μυαλό ό,τι δεν μπορούν να καταλάβουν και χωρίς να είναι αναγκασμένα να στηριχθούν πουθενά, λένε ό,τι τους κατέβει. Όπως είπε και ο Αϊνστάιν «τα πάντα πρέπει να είναι απλά, όσο πιο απλά γίνεται, όμως όχι απλούστερα»! Σήμερα καταφέραμε να εντοπίσουμε ότι το Σύμπαν, έτσι όπως εξελίσσεται, δεν χρειάζεται ούτε δημιουργό για να εμφανιστεί, ούτε κηπουρό να το συντηρεί, ούτε κάποιον επόπτη, σαν αστυνομικό, να το εποπτεύει. Προσωπικά, αν πίστευα σε υπερφυσικές δυνάμεις θα προτιμούσα τον Σούπερμαν αντί τον Γιαχβέ, επειδή βρίσκεται πιο κοντά στα ανθρώπινα δεδομένα παρά στην πίστη του υπερφυσικού όντος που στηρίζεται σε άκαμπτα δόγματα και επιβάλει νόμους που είναι απόλυτα προφανείς, όπως να αγαπάς τους γονείς σου και να μην σκοτώνεις τον διπλανό σου! Όμως για τις ανοησίες που κάποιοι πριν χιλιάδες χρόνια επινόησαν και σήμερα κάποιοι αφελείς πιστεύουν στην επόμενη ανάρτηση, θα πούμε περισσότερα.

 

Υπάρχει ελευθερία βούλησης;

Αν ποτέ κάνετε την πιο πάνω ερώτηση και πάρετε αβίαστα την μια ή την άλλη εκδοχή σαν απάντηση, μην δώσετε βάση στα λόγια του συνομιλητή σας. Σε τέτοια ερωτήματα δεν δίνουμε αβίαστα απαντήσεις.Ανάμεσα στα άρθρα που ανάρτησα στο blog αυτό, βρίσκονται θέματα που με προβλημάτισαν και αναζητώντας μια απάντηση τα ερεύνησα σχολαστικά, τα επεξεργάστηκα όσο μου επέτρεπαν οι γνώσεις μου, στηρίζοντάς τες σε κάποιους επιστήμονες, και σας τα παρουσίασα ώστε να τα συζητήσω διεξοδικά μαζί σας αναζητώντας ίσως και κάτι παραπάνω. Πάντα ήθελα να είχα γνώμη για το θέμα, όμως αδυνατούσα να την βρω. Μακάρι να μην υπήρχε τέτοιο ερώτημα και εγώ να μην ήμουν αναγκασμένος να δώσω καμιά απάντηση! Πώς απαντούσε ο Πάουλι και ο Αϊνστάιν στα δύσκολα ερωτήματα της μοντέρνας φυσικής… «Καλύτερα να μην είχα γίνει ποτέ φυσικός» έλεγε ο πρώτος, ενώ ο δεύτερος, μπροστά στα απελπιστικά ερωτήματα που έθετε η ερμηνεία της κβαντικής φυσικής, έλεγε ότι θα ήθελε να είχε γίνει καλύτερα τσαγκάρης! Σήμερα όμως πρέπει να βρω μια απάντηση στο πανάρχαιο αυτό ερώτημα για να ολοκληρώσω το άρθρο, αφού τον τελευταίο καιρό σαν σαράκι μου τρώει το μυαλό. Ιδού!

Από την ανάρτηση για την «Θεωρία του Χάους» ακόμα, είχα θέσει το ερώτημα: οι αποφάσεις που νομίζουμε ότι ελεύθερα παίρνουμε εμείς, είναι ανεπηρέαστες και απόλυτα ελεύθερες ή τις παίρνει ο εγκέφαλος και εμείς τις παίρνουμε από αυτόν χωρίς ελεύθερη κρίση; Επίσης, ποιον κλάδο επιστήμης πρέπει να ακολουθήσει κανείς για να απαντήσει στο ερώτημα αυτό, την βιολογία, την ανθρωπολογία, την φιλοσοφία, την ψυχολογία ή τη φυσική; Σίγουρα και τους πέντε θα έλεγε αυτός που το έψαξε, ενώ ένας άσχετος θα απέρριπτε την φυσική μην μπορώντας να κατανοήσει ότι από τους πέντε αυτούς κλάδους, ο πιο σημαντικός είναι ο πέμπτος, αυτός της φυσικής και γι αυτό θα τον αφήσουμε για το τέλος!

Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως υιοθετούν τις θέσεις της θρησκείας παρόλο που η θρησκεία δεν συγκαταλέγεται στις επιστήμες, όμως σαν θρησκόληπτος, ο άνθρωπος, αποδέχτηκε την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου εφόσον μόνο με αυτήν θα μπορούσε να στηρίξει την ιδέα του καλού και του κακού, την αποδοχή της Φώτισης σαν αποφυγή της αμαρτίας, δρώντας εντός ενός συγκεκριμένου δογματικού πλαισίου ελευθερίας μέσω του οποίου, υποτίθεται, θα την λάβει μόνο εάν και εφόσον ο ίδιος το επιθυμεί. Συνεπώς η ελευθερία της βούλησης στην θρησκεία αποτελεί ζήτημα κορυφαίας επιλογής όπου ο Θεός γνωρίζει αλλά δεν παρεμβαίνει στην πρόκληση ή την αποφυγή της αμαρτίας. Δεν νομίζω ότι οι επινοητές της άποψης αυτής θα μπορούσαν να πείσουν κάποιον ότι ο θεός θα έκανε κάτι τέτοιο, όπου δηλαδή θα μπορούσε να κάνει τον κόσμο καλύτερο και να τον αφήνει στο έλεός του («στο έλεος του θεού» όπως συνηθίζουμε να λέμε για κάθε άλογο γεγονός)! Πραγματικά, πιο ανόητη τοποθέτηση δεν έχω συναντήσει. Αυτή η θέση βέβαια πυροδότησε νέο φιλοσοφικό αντίλογο που δημιούργησε νέες αιρέσεις, όπως ο Πελαγιανισμός, ο νηπιοβαπτισμός και άλλες που κράτησαν από την εποχή του Αυγουστίνου τον 5ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας, θίγοντας κυρίως το προπατορικό αμάρτημα και τη… Σωτηρία της ψυχής. Να μια παλιά μικρή ανάρτηση στο «εικονογραφημένο blog» όπου αναλύεται θρησκειολογικά το θέμα.

Κορυφαίος αντίλογος όμως αποτελεί η περίφημη ρήση που έμεινε σαν «Επικούρειο Παράδοξο» που έφερε στο προσκήνιο ο χριστιανός απολογητής Λακτάντιος στα τέλη του 4ου αιώνα με το βιβλίο του «Περί οργής του Θεού». Να τι λέει η περίφημη ρήση που ίσως και να μην την έκανε ποτέ ο Επίκουρος.

Θέλει ο θεός να αποτρέψει το κακό και δεν μπορεί;
Τότε δεν είναι παντοδύναμος…
Μπορεί, αλλά δεν το επιθυμεί;
Τότε είναι κακός..
Είναι και ικανός και το επιθυμεί;
Τότε από πού προέρχεται το κακό;
Μήπως είναι και ανίκανος και δεν το θέλει;
Τότε γιατί τον αποκαλούμε θεό;

Βιολογικά και ανθρωπολογικά, δεν φαίνεται η ελευθερία της βούλησης να είναι καθοριστική, αφού τυχαία γεγονότα καθορίζουν την έκβαση. Μετά την τυχαία ένωση του σπερματοζωαρίου με το ωάριο το αποτέλεσμα της γέννησης αρχίζει να καθορίζεται και κάθε αποτέλεσμα ακολουθεί το αίτιο που το γεννά, ακολουθεί δηλαδή μια ντετερμινιστή πορεία όπως για παράδειγμα, πού γεννιόμαστε, τι γλώσσα θα μιλήσουμε, σε ποιο έθνος θα ενταχθούμε, ποια θρησκεία θα ασπαστούμε, από ποια οικογένεια θα πάρουμε τις πρώτες ηθικές αρχές ώστε να ενταχθούμε στο κοινωνικό σύνολο μέσα στο οποίο θα βρούμε την πολιτική μας τοποθέτηση όπου και θα πορευτούμε επαγγελματικά, θα γνωρίσουμε τους φίλους, τον έρωτα και την σύντροφο με την οποία θα συνεχίσουμε τη ζωή, καθορίζοντας τα πιστεύω μας, τις συνήθειες και τις απαγορεύσεις μας, δίνοντας μια ανάλογη πορεία και στα παιδιά που θα αποκτήσουμε και εκείνα στα δικά τους. Έχω την εντύπωση ότι μια τέτοια αιτιακή σύνδεση καθορίζει σχεδόν πάντα το αποτέλεσμα, δηλαδή σχεδόν την «μοίρα μας», χωρίς να σημαίνει ότι αυτή καθορίζεται από κάποιον. Εν ολίγοις είμαστε γονίδια λαξευμένα από το άμεσο περιβάλλον μας, όπως θα πει και ένας σπουδαίος επιστήμονας που χαρτογράφησε τον ανθρώπινο εγκέφαλο, ο αγαπητός φίλος Γιώργος Παξινός. «Ο εγκέφαλος θα αποφασίσει ποιο πρόσωπο θα αγαπήσεις κι αυτός ο εγκέφαλος έχει λαξευτεί, έχει κοίτες σαν τον ποταμό μέσα από τις οποίες περνάει η συνείδησή σου η οποία είναι στριμωγμένη και δεν υπάρχει ένα κομμάτι να μπει η ελεύθερη βούληση και να κάνεις το αντίθετο». Όσοι έχουν απογοητευτεί από μια σχέση και δυσκολεύονται να ξεχάσουν την αγαπημένη τους, παρόλο που το θέλουν, αντιλαμβάνονται καλύτερα από τους άλλους ότι δεν είναι εύκολο να κάνουμε αυτό που επιθυμούμε και θέλουμε. Τι είναι αυτό που μας προτρέπει στη βάσανο του αποχωρισμού της αγαπημένης; Οι περισσότεροι νευροεπιστήμονες πιστεύουν ότι η συμπεριφορά μας είναι αποτέλεσμα δύο παραγόντων στους οποίους δεν έχουμε καμία επίδραση, άρα δεν έχουμε και ελεύθερη βούληση. Σύμφωνα με τον Σκίνερ ο περιορισμός είναι γενετικός, διότι δεν επιλέγουμε τους γονείς μας, και κοινωνικός, που αφορά το περιβάλλον που μας περικλείει, είναι οι αφέντες του εγκεφάλου και η συμπεριφορά που μας επιβάλει στη ζωή μας σαν αποτέλεσμα. Άρα, σαν άτομα, σμιλευόμαστε από τις εμπειρίες της ζωής, διαμορφώνοντας τον χαρακτήρα μας, από το γενετικό υλικό με το οποίο έχουμε προικιστεί. Μήπως τελικά είμαστε απλοί παρατηρητές, απομεινάρια προηγούμενων εγκεφάλων, που φτάνουν μέχρι τα σκουλήκια και τα ερπετά, αφού το άτομο ούτε τα γονίδιά του επιλέγει, ούτε το φύλο του, ούτε το αρχικό του περιβάλλον όπου θα αναπτυχθεί και θα διαμορφωθεί ο εγκέφαλος του, από τη μήτρα που θα τον γεννήσει και συνεπώς αναλόγως θα καθοριστούν οι ενδοκρινολογικές του αναλογίες εκκρίσεων και θα διαμορφωθούν οι σωματοψυχικές του καταβολές...

Στην ψυχολογία η πίστη στην ελεύθερη βούληση είναι σημαντικότατη ακόμα και στην λήψη των αποφάσεων αφού χάρις αυτών παίρνουμε μεγαλύτερη ευθύνη για τη ζωή μας, αναγνωρίζουμε τη δύναμή της εκλογής ώστε να είμαστε υπεύθυνοι για όσα θα ακολουθήσουν στη ζωή μας. Διαφορετικά γινόμαστε φαταλιστές, μοιρολάτρες, όπου εναποθέτουμε τα πάντα στη μοίρα. Αδιαφορούμε ακόμα και για τους κινδύνους που παρουσιάζονται μπροστά μας, χωρίς να κάνουμε καμιά προσπάθεια να τους αποφύγουμε. «Γιατί να προσέξω στο δρόμο… αν είναι να μου είναι γραφτό να ζήσω, δεν θα πάθω τίποτα. Αν όχι, ακόμα και να προσέξω, θα πεθάνω, γραφτό μου ήταν»!

Τελικά «ποιος είναι η Μαριονέτα και πoιος ο Μαριονοπαίκτης; ρωτά ο Παξινός σε μια διάλεξη που έδωσε το 2018  στην Αθήνα. Ο εγκέφαλος κυβερνά και ενημερώνει το νου, αυτός αποφασίζει, άρα δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση! Σύμφωνα με τους νευροεπιστήμονες το δυναμικό ετοιμότητας (readiness potential, ηλεκτρική δραστηριότητα) αντανακλά την προπαρασκευαστική φάση μιας απόκρισης η οποία συμβαίνει περίπου 0.35 sec πριν συνειδητοποιήσουμε ότι θέλουμε να κάνουμε την απόκριση (Libet et al, 1983). Ο εγκέφαλος αποφασίζει σε νευρολογικό σκοτάδι και στη συνέχεια ενημερώνει τον νου ο οποίος σκέφτεται ότι εκείνος πήρε την απόφαση. Όμως στην πραγματικότητα, η απόφαση πάρθηκε νωρίτερα! Προφανώς αυτό εννοούσε και ο Βολτέρος όταν έλεγε «... δεν δύναμαι να μη θέλω αυτό που θέλω»!

Τελικά, μήπως η ελευθερία της βούλησης είναι μια ψευδαίσθηση;

Όμως ας επιστρέψουμε στην φυσική και συγκεκριμένα στον περίφημο δαίμονα του Λαπλάς που κάναμε λόγο στην προηγούμενη ανάρτηση «Τυχαιότητα και κβαντομηχανική». «Τίποτα δεν θα ήταν αβέβαιο και το μέλλον θα ήταν μπροστά μας όπως και το παρελθόν» διαβεβαίωνε ο μεγάλος φυσικός, αφού μετά την επαναστατική μηχανική θεωρία του Νεύτωνα ο άνθρωπος γνωρίζοντας τις θέσεις και τις κινήσεις όλων των σωματιδίων του Σύμπαντος θα ήταν σε θέση να υπολογίσει ολόκληρο το παρελθόν και το μέλλον του, δεδομένου ότι οι μηχανικοί νόμοι μας επιτρέπουν να προβλέψουμε επακριβώς τις μελλοντικές καταστάσεις όταν μας είναι γνωστή η προηγούμενη. Τούτο το ζήτημα μας είναι γνωστό σαν φυσικό επακόλουθο της ένωσης του «αιτίου» και του «αποτελέσματος» γνωστό σαν ντετερμινισμό, για το οποίο κανένα φυσικό γεγονός δεν πηγάζει έξω από τον κόσμο μας, άρα και το μέλλον καθορίζεται απόλυτα από τα γεγονότα που έχουν προηγηθεί, ως αίτιο και αιτιατό, αφού το αιτιατό θα γίνει ξανά αίτιο για τα επόμενα αιτιατά, τα γεγονότα δηλαδή που διαδραματίζονται στο χρόνο. Τα προβλήματα που προέκυψαν όμως από τις προηγούμενες αναρτήσεις μας απαγορεύουν, όχι μόνο να προβλέψουμε με ακρίβεια την θέση των σωματιδίων λόγω της αβεβαιότητας του Heisenberg αλλά, σύμφωνα με την θεωρία του χάους και η ευαίσθητη εξάρτηση από τις αρχικές συνθήκες, εκτρέπεται το σύστημα σε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα που είναι αδύνατο να υπολογίσουμε εκ των προτέρων, παρά τον ντετερμινιστικό τους χαρακτήρα. Μήπως τότε είμαστε έρμαια της τύχης και η ελευθερία της βούλησης είναι ανύπαρκτη ή στην καλύτερη περίπτωση, όπως είπαμε πιο πάνω, μια απλή ψευδαίσθηση, μια αυταπάτη; Όπως φαίνεται, το μόνο σίγουρο είναι ότι η τύχη μας καθιστά έρμαια αφού, όπως δείξαμε στις προηγούμενες αναρτήσεις, αυτή είναι θεμελιώδη ιδιότητα της φύσης! Μην βιάζεστε όμως να καταδικάσετε την τύχη. Ίσως, είναι αυτή που θα μας βγάλει από την δύσκολη θέση να δώσουμε μια απάντηση συνηγορώντας στην ελευθερία της βούλησης.

 Η ελευθερία της βούλησης απασχόλησε τους φιλοσόφους από την αρχαιότητα και τους απασχολεί ακόμα, χωρίς να μπορεί κανείς να δώσει με επιστημονικά σχετική βεβαιότητα μια απάντηση χωρίς να αντιφάσκει και να αυτοαναιρείται.

Ο καθηγητής γνωσιολογίας Ντάνιελ Ντένετ υποστηρίζει ότι η ελεύθερη βούληση και ο ντετερμινισμός μπορούν να συνυπάρξουν. «Όταν αναρωτιόμαστε εάν η ελεύθερη βούληση είναι αυταπάτη, μπαίνουμε σε μια άβυσσο. Είναι σαν να κάνουμε βουτιά στον νιχιλισμό και την απογοήτευση». Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε για παράδειγμα ότι η αιτιότητα μας δίνει τη δυνατότητα να βλέπουμε μπροστά και να σχεδιάζουμε το μέλλον μας. Πόσο όμως μπορεί να διαφοροποιηθεί ο εαυτός μας από το νου, πόσο διαφοροποιείται η μαριονέτα από τον μαριονοπαίκτη; Το μοναδικό που είναι γραμμένο είναι αυτό που βρίσκεται στα κύτταρά μας αποθηκευμένο φυσικοχημικά επιβάλλοντας τους περιορισμούς που συνθέτουν το σώμα και το νου μας. «Η ελεύθερη βούληση, υπό αυτή τη βαθύτερη έννοια» λέει ο διάσημος βιολόγος Edward Wilson «είναι το εξαγόμενο του ανταγωνισμού ανάμεσα στα σενάρια που συνθέτουν το συνειδητό νου. Τα σενάρια που επικρατούν διεγείρουν τα συναισθηματικά κυκλώματα και τα χρησιμοποιούν σε μέγιστο βαθμό κατά την ονειροπόληση. Δραστηριοποιούν και επικεντρώνουν το νου ως μια ολότητα και κατευθύνουν το σώμα προς συγκεκριμένες πορείες δράσης». Σύμφωνα με τον Wilson λοιπόν το σώμα μας, ο εαυτός μας δηλαδή, είναι ο ηθοποιός σε ένα μεταβαλλόμενο δράμα που δεν έχει τον πλήρη έλεγχο, επειδή κατά την λήψη των αποφάσεων οι υπολογισμοί μας δεν είναι συνειδητοί «είναι τα νήματα που κινούν την μαριονέτα του Εγώ». Ο μεγάλος εξελικτικός βιολόγος είναι κατηγορηματικός «Πριν σηκωθεί η αυλαία κι εκτυλιχθεί το έργο, το σκηνικό έχει ήδη στηθεί εν μέρει και μεγάλο μέρος του σεναρίου έχει γραφτεί… Παίρνουμε αποφάσεις για λόγους που συχνά αντιλαμβανόμαστε αόριστα, και σπάνια τους κατανοούμε πλήρως. Ο συνειδητός νους αντιλαμβάνεται αυτή την άγνοια ως επιλύσιμη αβεβαιότητα. Έτσι προκύπτει η ελευθερία της επιλογής. Ένας παντογνώστης νους, πλήρως αφοσιωμένος στην καθαρή λογική και σε παγιωμένους στόχους, δεν θα διέθετε ελεύθερη βούληση». Σαν να λέει ότι ακόμα και ένας παντογνώστης θεός, σαν αυτό τον Δαίμονα του Λαπλάς, από τον οποίο τίποτα δεν μπορεί να ξεφύγει, δεν θα μπορούσε να έχει ελευθερία βούλησης!      

Αν η βούλησή μας λοιπόν καθορίζεται από προϋπάρχουσες αιτίες, και δεν είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτές μπορούμε να φαντασιωνόμαστε και να κάνουμε λάθη, ακριβώς επειδή ο παράγων τύχη, απρόβλεπτος και πάντα παρών στην ζωή μας, θα μπορούσε να μας εκτρέψει από την καθαρή λογική. Οι αιτιακοί νόμοι πρέπει να διορθώνονται λαμβάνοντας υπόψη τις «συμπτώσεις». Επειδή όμως ο χαρακτήρας των συμπτώσεων αυτών είναι πολύπλοκος, πολλαπλός και αλληλένδετος ο μέσος όρος των επιδράσεών τους αντιμετωπίζεται με βάση τις τυχαίες διακυμάνσεις και την θεωρία των πιθανοτήτων. Όπως λέει και ο David Bohm «Σε μια καθαρά αιτιακή θεωρία οι προσδιορισμοί υπόκεινται πάντα σε τυχαίες διαταραχές, οι οποίες προέρχονται από τυχαίες διακυμάνσεις οντοτήτων που υπάρχουν έξω από το πλαίσιο που πραγματεύεται η θεωρία». («Αιτιότητα και τύχη στη Μοντέρνα φυσική» εκδόσεις Σύναλμα). Να, που και εδώ το τυχαίο, που εμφανίζεται απρόβλεπτα, μας οδηγεί στην πίστη ότι η ελευθερία της βούλησης πρέπει να είναι εφικτή, ανάμεσα στα λάθη, την τύχη και τις συμπτώσεις που πάντα παρούσες στην ζωή μας πρέπει να μας εκτρέπουν από αυτό που νομίζουμε πως τάχα «μας είναι γραμμένο» και σαν μαριονοπαίκτης μας καθοδηγεί!

Υπάρχει τελικά ελεύθερη βούληση; Τουλάχιστον όσο μας είναι αναγκαία πρέπει να υπάρχει, έτσι ώστε να έχουμε τη σιγουριά της ελευθερίας και το μυαλό μας ήσυχο ότι εμείς διαλέγουμε το μέλλον, με την δράση μας, όπου η τύχη θα καθορίσει το μέλλον μας, σε άλλον καλό, σε άλλον κακό, όμως χωρίς καμιά καθοδήγηση και χωρίς να είναι τίποτα «γραμμένο». Η τύχη και τα λάθη γίνονται ο καθοριστικός παράγων της ζωής, τουλάχιστον στα έμβια όντα που με τη δράση τους αλλάζουν τον κόσμο. Μια ανατολίτικη ρήση, στο σημείο αυτό, μου φαίνεται χρυσή σαν εντολή: Καλύτερα να κάνεις λάθος στη δράση παρά να παραμένεις αδρανής!

Τώρα που βρήκαμε μια άκρη, μην βάλετε θέμα ότι και η τύχη, φιλοσοφικά, έχει ντετερμινιστικά χαρακτηριστικά και διαφοροποιηθεί και το τελικό μας συμπέρασμα. Σας προειδοποίησα: Όλες οι απαντήσεις αντιφάσκουν μεταξύ τους, γι αυτό βάλτε λίγο νερό στον απόλυτο ντετερμινισμό σας διαφοροποιώντας τον με μπόλικη απρόβλεπτη τυχαιότητα! Οι συμπτώσεις τον κάνουν απρόβλεπτο, μη υπολογίσιμο και οι αποφάσεις του ανθρώπου ξαναποκτούν την ελευθερία τους!

Οι Μαύρες τρύπες των θρησκειών

Ελαφρώς σατιρική η ανάρτηση σήμερα, όπως κάθε φορά που το blog έχει γενέθλια. Σήμερα κλείνουμε 12 έτη! Μέρα των Φώτων, λοιπόν σήμερα, το να παρωδήσουμε μια μέρα των φώτων σαν μέρα του σκότους, νομίζω ταιριάζει απόλυτα και σαν λογοπαίγνιο, αφού σήμερα γιορτάζουν «τα φώτα» ακριβώς εκείνοι που βούλιαξαν την ανθρωπότητα στο σκοτάδι! Η μόνη δυσκολία θα είναι να συσχετίσετε τα επιστημονικά δεδομένα των Μαύρων Τρυπών, απομεινάρια των ήλιων που πέθαναν, με το φαινόμενο της θρησκείας, γιατί πηγή του φωτός είναι ο Ήλιος που σκορπά τα σκοτάδια της θρησκείας και σαν πεθάνει τίποτα δεν μπορεί να δραπετεύσει από τη μαύρη τρύπα που δημιουργείται! Αντιλαμβάνεστε πιστεύω τι υλικό παρωδίας μπορεί να βρει κανείς για ένα τέτοιο θέμα σαν το σημερινό, γι αυτό σας εύχομαι καλή ψυχαγωγία!

Μην πιστεύετε στην «Δημιουργία του κόσμου» της Παλιάς Διαθήκης, θα κάψετε το μυαλό σας! Την πρώτη μέρα λέει ο θεός έφτιαξε το φως… και την τέταρτη μέρα έφτιαξε τον… ήλιο!  Άντε βρες άκρη τώρα εσύ. Κι αν ρωτήσω ποιον ήλιο, ποιον αστέρα, από τα 200 δισεκατομμύρια του γαλαξία, τι θα μας πουν, αφού για ένα μικρό αστέρα σαν τον δικό μας έφαγε μια μέρα, πόσες μέρες θα ήθελε για όλο το γαλαξία; Κι αν πάλι ρωτήσω από τα 200 δισεκατομμύρια των γαλαξιών του παρατηρήσιμου σύμπαντος… μήπως θα καταλάβουν τι τους ρωτώ… αυτοί πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν άλλοι πλανήτες, θα πιστέψουν ότι υπάρχουν τόσοι ήλιοι και ποιον απ’ όλους έφτιαξε ο θεός… Και γιατί να τους φτιάξει ο θεός σε τόσο μεγάλες αποστάσεις αφού δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ταξιδέψουμε σε αυτούς; Αλλά και πάλι θα μου πουν για να φωτίζουν τον ουρανό τη νύχτα. Εκείνοι, πάλι, που είναι μικροί και τόσο μακριά και δεν φαίνονται, ποιος ο λόγος της δημιουργίας;

Όμως, ας αφήσουμε τέτοιους προβληματισμούς και ας μπούμε στο θέμα: Οι ήλιοι που φωτίζουν τον ουρανό, κάποια στιγμή γίνονται κάτι σκοτεινές τρυπάρες, σαν τις θρησκείες, που απορροφούν όλο το φως και σκοτεινιάζουν τα πάντα! Τέτοιες είναι οι Μαύρες Τρύπες, σπανές και χωρίς τρίχες, άτριχες που λέει και ο Γουίλερ που έδωσε το όνομά τους. Οι Μαύρες τρύπες μπορούν να καταπιούν και ολόκληρους ήλιους δημιουργώντας αυτό που στην αστρονομία λέμε «παλλιροϊκή παραμόρφωση». Τέτοια ήταν η μαύρη τρύπα, που κατέγραψε η NASA  πριν λίγους μήνες από τον διαστημικό οργανισμό Transity Exoplanet Survey Satellite που απέχει από τη Γη 375 εκατομμύρια έτη φωτός! Αρκετά μακριά για να δημιουργηθούν ανησυχίες και αρχίσουν οι «προφήτες» τις καταστροφολογικές προβλέψεις τους. Για την ώρα, οι μόνες ανησυχίες δημιουργούνται από τις θρησκείες που δημιουργήθηκαν κυρίως στη Μέση Ανατολή, από αγράμματους βεδουίνους, συσκοτίζοντας το νου των αφελών γιατί γρήγορα εξαπλώνονται παντού σαν επιδημίες. Υπάρχουν και διπλά συστήματα τρυπών: δυο τρύπες η μια κοντά στην άλλη που περιστρέφονται ελλειπτικά και ζαλίζουν τα μυαλά εκείνων που δεν ξέρουν ποια να χρησιμοποιήσουν! Αυτές μπορούν να σε πάνε στα ουράνια! Πού πάει ο νους σας… δεν αστειεύομαι, αναφέρομαι στα διπλά βαρυτικά συστήματα που χρησιμοποιούνται σαν βαρυτικές σφεντόνες προκειμένου ανέξοδα να προωθούμε διαστημόπλοια σε μεγάλες ταχύτητες. Όμως ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά των ουράνιων αυτών άστρων από τη μεριά της αστρονομίας.  

Οι Μαύρες Τρύπες αποτελούν το τελικό στάδιο της εξέλιξης των άστρων με μάζα πολλαπλάσια απ’ αυτήν του Ήλιου. Τα άστρα αυτά, όταν εξαντλήσουν τα πυρηνικά τους καύσιμα, εκρήγνυνται σαν σουπερνόβες ή υπερκαινοφανείς, ενώ ο κεντρικός τους πυρήνας καταρρέει οριστικά και αμετάκλητα σ’ ένα σημείο άπειρης πυκνότητας, όπου οι νόμοι της φυσικής, όπως τουλάχιστον τους γνωρίζουμε, καταρρέουν κάτω από μια τρομακτική πίεση βαρύτητας. Όσο η βαρύτητα αυξάνεται, τόσο ο πυρήνας μειώνεται και γίνεται πυκνότερος, αφού η πυκνότητα στη φυσική είναι ο λόγος της μάζας προς το μέγεθος και στην αστρονομία η μεγάλη μάζα σε ένα μικρό μέγεθος δημιουργεί πυκνότητα και συνακόλουθα συντριπτική πίεση κάτω από την οποία καταρρέει το σβησμένο άστρο που χωρίς καύση δεν μπορεί πλέον να εξισώσει τις πιέσεις του.  Το σημείο του πυρήνα ονομάζεται ιδιομορφία ή μοναδικότητα ή ανωμαλία αφού δημιουργεί τέτοια παραμόρφωση στο χώρο και τον χρόνο η οποία «κρύβει το υπέρμαζο σώμα από το υπόλοιπο Σύμπαν και γίνεται αόρατο. Πίσω από μία σφαιρική επιφάνεια, σαν στόμιο που όλο και στενεύει που αποτελεί και το κρίσιμο σημείο από το υπόλοιπο σύμπαν λέγεται ορίζοντας γεγονότων. Ο ορίζοντας αυτός οδηγεί στην ανωμαλία της ιδιορρυθμίας και ορίζεται από την ακτίνα Σβάρτσιλντ. Η βαρυτική έλξη της μαύρης τρύπας είναι τόσο ισχυρή, ώστε πέρα απ’ αυτό το όριο της «μη επιστροφής», που ορίζει ο ορίζοντας γεγονότων της, τίποτα δεν μπορεί να διαφύγει, ούτε καν το φως. Η τρύπα αυτή όχι μόνο δεν βουλώνει ποτέ, αλλά ζητάει όλο και περισσότερη ύλη και όσο καταπίνει, τόσο γίνεται πυκνότερη και η βαρύτητα μεγαλώνει!

Στο σημείο εκείνο η ύλη έχει άπειρη πυκνότητα, ο χώρος είναι καμπυλωμένος και ο χρόνος στην κυριολεξία τελειώνει. Ένα άλλο χαρακτηριστικό των τρυπών αυτών είναι ότι περιστρέφονται, όπως περιστρέφεται το νερό στην τρύπα που νιπτήρα σας. Περιστρέφοντας η Μαύρη τρύπα δημιουργεί μια βαρυτική δύναμη γύρω της παρασέρνοντας ότι βρεθεί κοντά της. Η περιοχή εκείνη ονομάζεται εργόσφαιρα. Ό,τι φτάνει κοντά στην εργόσφαιρα και δεν αντισταθμίζεται από κάποια απωστική και ισχυρότερη δύναμη οδεύει όλο και με μεγαλύτερη ταχύτητα προς τον ορίζοντα συμβάντος και από εκεί στην ιδιορρυθμία όπου θα συνθλιβεί εξαφανίζοντάς το από το υπόλοιπο σύμπαν. Αυτή η διαδρομή μέχρι το τέλος ονομάζεται βαρυτική διαστολή του χρόνου. Όλα αυτά είναι που κάνουν τις Μαύρες τρύπες τόσο συναρπαστικές. Μια τέτοια υπερμεγέθη Μαύρη τρύπα βλέπουμε στην πιο κάτω φωτογραφία της NASA όπου μπορούμε να διακρίνουμε και τον Ορίζοντα Συμβάντος. Αυτή η Μαύρη Τρύπα βρίσκεται εντός του ελλειπτικού γαλαξία στον αστερισμό της Παρθένου με την ονομασία Μ87. Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι γαλαξίες έχουν μια τέτοια υπερμεγέθη Μαύρη τρύπα στο κέντρο τους. Υπάρχουν όμως και μικροσκοπικές μαύρες τρύπες που δημιουργήθηκαν μετά την Μεγάλη Έκρηξη που βαθμιαία εξαερώνονται με μια διαδικασία που μας είναι γνωστή σαν ακτινοβολία Χόκινγκ.

Η ονομασία «Μαύρη τρύπα» ίσως να φαίνεται προκλητική όμως διατηρήθηκε από τότε που την ξεστόμισε ο μεγάλος θεωρητικός φυσικός Γουίλερ, μόλις το 1967, αντικαθιστώντας την προηγούμενη μπανάλ ονομασία «Παγωμένος Αστέρας» ή ακόμα πιο πίσω, την εποχή του Λαπλάς και του Τζων Μίτσελ, σαν «Αόρατοι Αστέρες» που τις υπέθεσαν σαν μαζικά σώματα όπου η ταχύτητα διαφυγής απέτρεπε από την επιφάνειά τους να ξεφύγει ακόμα και το φως! Τότε λοιπόν ο Γουίλερ είπε ότι οι μαύρες τρύπες είναι και άτριχες! Καμία σχέση βέβαια με το «Φαλάκρας Εγκώμιον» του «πατέρα» Συνέσιου που έγραψε στις αρχές του 5^ου αιώνα για να αντιμετωπίσει το «Κόμης εγκώμιον» του Δίωνα Χρυσόστομου! «Παρομοιάζουν τους φαλακρούς με το φεγγάρι και καλά κάνουν» γράφει «πιο σωστό όμως είναι να τους φωνάζουμε «ήλιους», γιατί αυτοί δεν έχουν φάσεις»! Ε, λοιπόν και οι μαύρες τρύπες ήλιοι ήταν, τυχαίο; …δεν νομίζω!

Να, γιατί συσχέτισα κάποιες ιδιότητες των μαύρων τρυπών με τις θρησκείες και ιδιαίτερα με τον Χριστιανισμό και τον Ισλαμισμό, αφού σε αυτές όπως στις Μαύρες Τρύπες, επικρατεί απόλυτο σκοτάδι. Τα άστρα, οι ήλιοι δηλαδή, που κάποτε λαμποκοπούσαν και μας ζέσταιναν πριν γίνουν μαύρες τρύπες, τώρα με την λογική της θρησκείας την θέση τους έχει πάρει μια μαύρη τρύπα στον ουρανό, όπου επικρατεί σκοτάδι, το απόλυτο έρεβος, όπου τα πάντα σκοτεινιάζουν, και η ζωή τελειώνει, εξ ού και ο όρος χριστιανικός σκοταδισμός!

Κάτω από οποιαδήποτε ιδέα, λοιπόν, που πριν λάμπει και μας φώτιζε, δημιουργώντας την κοσμική ομορφιά του ουρανού (εκ του κοσμήματος), όταν επιβληθεί καθεστώς απόλυτης επιβολής και θρησκευτικής καταπίεσης, το φως δεν εξασθενεί μόνο αλλά πνίγεται και στη θέση της εμφανίζεται μια μαύρη τρύπα που μόνο κακοσμία εκπέμπει, όπως όλες οι τρύπες που δεν πλένονται καλά, με έντονες ριπές απανθρωπιάς στην κοινωνία. Η βαρυτική πίεση της πίστης δημιουργεί Απόλυτο Αυταρχισμό και αυτός με την σειρά του θρησκευτική καταπίεση σε ολόκληρη την κοινωνία, όπως ακριβώς καταρρέει ένας ήλιος σε μια μαύρη τρύπα, συμπιέζοντας τα υλικά του σε όλο και μικρότερο χώρο, αυξάνοντας την πίεση εκθετικά, λόγω πίστης, δημιουργώντας μια ανωμαλία, στο χώρο και στον χρόνο όπου εμφανίζονται οι θρησκείες αυτές. Αυτά είναι γνωστά σε όσους μελέτησαν την εγκληματική ιστορία τους, ιδιαίτερα εκείνης των τριών Αποκαλυπτικών θρησκειών που σκόρπισαν το θάνατο, το μίσος και την κακία σε όλους τους αλλόπιστους. Αν καταλάβατε καλά, τώρα περάσαμε στην ανωμαλία, στην παρωδία του θέματος γι αυτό να είστε έτοιμοι. 

Ας αρχίσουμε λοιπόν με την τριαδικότητα που είναι το Α και το Ω. Η τριαδικότητα είναι αυτό που λέμε 3 σε 1. Το δόγμα της τριαδικότητας είναι η καλύτερη συνταγή για να δημιουργήσετε τον πιο ανυπόφορο πονοκέφαλο σε κάποιον που έχει ακόμα λογική. Εκφράζει το Απόλυτο που περικλείει την σχέση του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος σαν μια οντότητα, σαν ιδιορρυθμία που εκφράζει την ανωμαλία στο πνεύμα και τη λογική. Η τριαδικότητα χαρακτηρίζεται με τρεις παραμέτρους: η πρώτη παράμετρος εκφράζει τον Δημιουργό των πάντων, τον Πατέρα, η δεύτερη εκφράζει την Ύλη (το δημιούργημα) με το σώμα του Υιού και η τρίτη διαπερνά και τους δυο, γιατί σαν πνευματική παράμετρος, τους πληροί με Πνεύμα που θεωρείται Άγιο. Έτσι ακριβώς δημιουργείται και η Μαύρη τρύπα που με την βαρυτική της κατάρρευση καταλήγει σε μια στάσιμη κατάσταση που χαρακτηρίζεται από τρεις παραμέτρους: την στροφορμή, την μάζα και το ηλεκτρικό φορτίο. Η στροφορμή είναι η κατεξοχή ιδιότητα της δημιουργηθείσης Ύλης, του Πατρός, η μάζα εκφράζει το βάρος της, σαν τον Υιό, που με το σώμα του αποδεικνύει ότι σαν άνθρωπος είναι υλικός, και το ηλεκτρικό φορτίο εκφράζει το πνεύμα που διαπερνά τον Δημιουργό και την Ύλη, τον Πατέρα και τον Υιό δηλαδή έχοντας ένα θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Επειδή όμως, σύμφωνα με τον Πωλ Ντιράκ στο Σύμπαν υφίστανται και οι δυο αντιθετικές δυνάμεις, ο μεγάλος φυσικός υπέθεσε ότι όλα τα σωματίδια πρέπει να έχουν και το αντίθετό τους! Ύλη-Αντιύλη, Κόσμος-Αντίκοσμος, ηλεκτρόνιο-αντιηλεκτρόνιο πράγμα που του χάρισε ένα βραβείο Νόμπελ, όπως και του Άντερσον όταν το 1932 ανακάλυψε το ποζιτρόνιο. Έτσι και στον Χριστιανισμό έχουμε παράλληλες εκφράσεις «Αντίθεος», «Αντίχριστος», «Αντίπαλος» όπως και κάθε πνεύμα αντιλογίας το αποκαλούμε αντιδραστικό πνεύμα. Τέτοιες είναι οι αιρέσεις που στην εργόσφαιρα της θρησκείας οι προσηλυτιστές εργάζονται πυρετωδώς προκειμένου να προσελκύσουν τροφή στην Εκκλησία, όπως οι προσηλυτιστές στην εργόσφαιρα της θρησκείας προσελκύουν νέους πιστούς. Η τελευταία οδηγεί την ιδιορρυθμία του παγκαριού της με κάθε υλικό που θα εμφανιστεί στον ορίζοντα συμβάντος και με την αδηφαγία της θα μεγαλώνει τον πλούτο της, όπως ακριβώς μια Μαύρη τρύπα φαίνεται να καταπίνει τα πάντα σαν να μην έχει πάτο το παγκάρι. Συμπιέζει τα παγκάρια μεγαλώνοντας την χλιδή εκφράζοντας την διαδικασία αυτή σαν λόγο πλούτου προς ιερέα, όπως ακριβώς η πυκνότητα της ανωμαλίας της τρύπας είναι ο λόγος μάζας προς μέγεθος! Δεν είναι τυχαίο που ανάμεσά στις θρησκείες, αλλά και στις αιρέσεις τους υπάρχει ένας ανειρήνευτος κόσμος που δικαιολογεί κάθε έριδα μεταξύ τους, όπως ακριβώς όταν συγκρούεται η ύλη με την αντιύλη έχει σαν αποτέλεσμα την εξαΰλωση του πιο αδύναμου, ή σύμφωνα με την αλγεβρική λογική αφήνοντας δυο «αόρατες ακτίνες γ. Να γιατί και οι θρησκείες δικαιολογούν τους πολέμους. Άπαξ και η μια βρεθεί απέναντι της άλλης αρχίζει και ο πόλεμος, όπως έλεγε ο πατέρας της διαλεκτικής, ο Ηράκλειτος, ο φιλόσοφος που έδειξε ότι τα αντίθετα βρίσκονται πάντα σε κίνηση και σε πόλεμο. Η ρήσεις του «τα πάντα ρει» και «πόλεμος πατήρ πάντων» είναι δικές του φιλοσοφικές ρήσεις! Όμως αυτά εκφράζουν γενικότητες. Εμείς τώρα ας μπούμε σε πιο λεπτομερή ανάλυση. Προσοχή τώρα γιατί ο συσχετισμός ανάμεσα στις μαύρες τρύπες και τις θρησκείες γίνεται πιο σκληρός και αδυσώπητος. Μόνο η φιλοσοφία και το χιούμορ μπορεί να σας βοηθήσει.

Φυσικά καμιά ανησυχία δεν θα μπορούσαν να προκαλέσουν στο λογικό άνθρωπο οι Μαύρες Τρύπες που στον σατιρικό μας λογισμό, ιστορικά, γεννήθηκαν οι θρησκείες. Ούτε να μας τρομάζει η τρομακτική ενέργεια που κρύβουν στο εσωτερικό τους: δεν θα τις συναντήσουμε ποτέ μπροστά μας, ούτε πηγαίνοντας στην δουλειά, ούτε πηγαίνοντας στο Super Market. Όμως ο αδαής που θα συναντήσει μια ανωμαλία, μια νοητική διαταραχή στη ζωή του από μια ιδεαλιστική ή θρησκευτική παραμόρφωση, μπορώ να πω με σιγουριά, πραγματικά κινδυνεύει να εκτραπεί στην ανοησία μαζί με το υπόλοιπο μέρος της ζωής του, όπως ακριβώς εκτρέπεται η διεύθυνση των κβάντων φωτός από μια ισχυρή βαρυτική δύναμη παραμορφώνοντας την αντιληπτική του ικανότητα για την εικόνα του κόσμου που είχε προηγουμένως. Για όλο το υπόλοιπο μέρος της ζωής του επιβεβαιώνονται κάποιες αρχές της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας που κυρίως αφορούν τα δυο κυρίαρχα φιλοσοφικά στρατόπεδα του Υλισμού και του Ιδεαλισμού.

Παραμόρφωση της λογικής από τα βαρυτικά πεδία της ανοησίας όταν το φως της λογικής φαίνεται να αδυνατεί να διαφύγει από την άπειρη έλξη της ανοησίας: Οι Μαύρες Τρύπες της ανοησίας, είναι αλήθεια, δεν αντανακλούν την λογική, ακριβώς επειδή δεν φαίνονται, είναι αόρατες στα φυσικά αισθητήρια του ματιού που διαθέτουν τα δημιουργήματα του θεού και ας είναι κατ’ εικόνα και ομοίωση του υποτιθέμενου Δημιουργού τους.

Επίσης, μια θρησκεία που φαίνεται να κυριαρχεί σε μια κλειστή κοινότητα, χριστεπώνυμων πιστών, μπορεί αξιοθαύμαστα να καθορίζει την πορεία της όπως ακριβώς μια μαύρη τρύπα μπορεί να επηρεάζει την τροχιά ενός αστέρα που βρίσκεται πλησίον του ορίζοντα συμβάντος της, σύμφωνα με την φυσική της κοσμολογίας που ορίζεται με το νόμο της βαρυτοπρίσμωσης!

Μεγάλη προσοχή θα εφιστούσα ακόμα, προκειμένου να αποφευχθούν τέτοιες πνευματικές επιρροές: πραγματικά, οι θρησκείες εκπέμπουν έντονες ριπές απανθρωπιάς στο χώρο και τον χρόνο όπως ακριβώς μια μαύρη τρύπα έλκει τα αέρια από ένα κοντινό άστρο που εισέρχεται σπυροειδώς στο εσωτερικό της, που τελευταία διαπιστώνουμε από άμεσες παρατηρήσεις διαστημικών τηλεσκοπίων που τις ανιχνεύουν στο διάστημα.

Όμως, αν δεν σε τρώει ο κώλος σου, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Οι Μαύρες τρύπες δεν περιφέρονται ασκόπως στο διάστημα, όπως και οι λογικοί δεν περιφέρονται σε εκκλησίες, κατηχητικά και ύποπτους ιδεαλιστικούς χώρους που αποξενώνουν και αλλοτριώνουν τη ζωή τους. Ο συνετός και σοφός άνθρωπος μπορεί να τις αποφύγει, μέχρι οι ίδιες οι θρησκείες αυτοκαταστραφούν και εκθλίψουν στο εγγύς μέλλον ανοίγοντας δρόμους για το Μέλλον. Θα έχετε ακούσει φυσικά ότι οι μεγάλες θρησκείες μπορούν να καταστραφούν από σχίσματα που με τη σειρά τους θα δημιουργήσουν νέες θρησκείες και αιρέσεις, όπως ακριβώς νέες Μαύρες Τρύπες δημιουργούνται από την βαρυτική κατάρρευση των άστρων. Η αλήθεια είναι ότι μικρά άστρα δεν δημιουργούν Μαύρες Τρύπες, όπως και μικρές αιρέσεις δεν δημιουργούν μεγάλα θρησκευτικά κινήματα με διάρκεια στο χρόνο. Οι μικροσκοπικές μαύρες τρύπες γρήγορα εξαϋλώνονται στο χώρο, σύμφωνα με την θεωρία της ακτινοβολίας Χώκινγκ, όπως και οι αιρέσεις που με σφοδρότητα καταπολεμούνται από τις Εκκλησίες στην περιοχή της εργόσφαιρας. Τέτοιες αιρέσεις συνήθως απορροφώνται από μεγαλύτερες θρησκείες, όπως ακριβώς και οι μεγάλες Μαύρες Τρύπες απορροφούν τα υπολείμματα των νεκρών άστρων σε κάθε γωνιά του Σύμπαντος, σαν να καθαρίζουν τα σκουπίδια που συσσωρεύτηκαν από τον χρόνο της «δημιουργίας» σε μια μικρή μεριά του απείρου Σύμπαντος (Big Bang).

Ο συμπαντικός χρόνος δεν είναι μικρός και η ζωή στο διάστημα δεν βιάζεται να εμφανιστεί. Πιστέψτε με, μια μικρή τοπικότητα, που σήμερα ορισμένοι θεωρούν «σύμπαν» ίσως πεθάνει, όμως το Σύμπαν δεν θα καταστραφεί ποτέ, αφού πεθαίνοντας συνεχώς αναγεννιέται (πληθωριστική θεωρία Μ), όπως αναγεννιέται και ο Αιγυπτιακός Φοίνικας μέσα από τις στάχτες του. Το δεύτερο θερμοδυναμικό θεώρημα θα αντιστρέψει την εντροπία που τόσο μας τρομάζει. Ναι, όπως σε εκείνο το μικρό διήγημα του Ισαάκ Ασίμωφ, μπορεί η εντροπία να αντιστραφεί, φυσικά όχι από την παρέμβαση ενός θεού που θα δώσει την εντολή «γεννηθήτω φως», αλλά από την διενέργεια του ίδιου του Σύμπαντος που ούτε γεννιέται ούτε μπορεί να αφανιστεί, αφού συνεχώς μετατρέπεται από μια υλική μορφή σε μια άλλη. Ναι, θάνατος δεν υπάρχει, παρά μονάχα μετατροπή. Ακόμα και μετά από μια μεγαλειώδη Σύνθλιψη που έκανε την αρχή με μια ηλιακή κατάρρευση και συνένωση όλων των ιδιορρυθμιών του Σύμπαντος, θα προκαλέσει μια εκ νέου Μεγαλειώδη Έκρηξη κάνοντας όλα να αρχίσουν από την αρχή. Έτσι και ο άνθρωπος, αφού για ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, έζησε χωρίς θεούς, έτσι και στο Σύμπαν, μπορούν τα έλλογα πλάσματα της φύσης να ζήσουν χωρίς αυτά τα επινοήματα της φαντασίας, με περιορισμούς και βάσανα, καταναγκασμούς και επιβολές από τυράννους και θείους νόμους, για το υπόλοιπο της ζωής τους, κάνοντας μια νέα αρχή. Εδώ ο καιρός δεν είναι εγγύς και οι άνθρωποι, με τα επιτεύγματα της επιστήμης θα έχουν την ευκαιρία να μοιάσουν τους θεούς των προγόνων τους! Υπάρχει πολύ χρόνος ακόμα εκεί έξω, πιστέψτε με, όπου οι ήλιοι θα δημιουργούνται, θα φωτίζουν πλανήτες και θα τους δίνουν ζωή. Όσο θα ζουν, με την σύντηξη, θα δημιουργούν βαρύτερα στοιχεία, αστρόσκονη για τις μελλούμενες γενιές που με το θάνατό τους θα σπέρνουν όλο και περισσότερες ζωές στο αχανές και άπειρο Σύμπαν!

Και στον δικό μας γαλαξία υπάρχει μια τεράστια Μαύρη τρύπα περίπου 100.000 έτη φωτός μακριά από τα άκρα του. Στα μισά σχεδόν βρίσκεται και το δικό μας ηλιακό σύστημα από το κέντρο του γαλαξία μας. Αυτή η πιο κοντινή μας μαύρη τρύπα έχει μάζα 4.000.000 ήλιων που μια έκλαμψή της συνέβη το 1974 όταν το κέντρο του γαλαξία μας συνέπιπτε στη θέση του α του Τοξότη. Τότε ο «δίσκος προσαύξησης» ακτινοβολούσε ιδιαίτερα από τα υλικά που περιστρέφονταν γύρω της. Αυτά λόγω της μεγάλης ταχύτητας που απέκτησαν εξαιτίας του βαρυτικού της πεδίου θερμάνθηκαν τόσο πολύ από την τριβή που άρχισαν να ακτινοβολούν. Ένα τέτοιο νέφος αερίων εικάζεται ότι ήταν το G2 ή ένας γιγάντιος αστέρας, όπως ο S2 που χάνει μάζα με γοργούς ρυθμούς πλησιάζοντας την Μαύρη τρύπα ενώ ο ίδιος γίνεται ερυθρός! Κάποτε όλοι οι αστέρες και οι πλανήτες θα απορροφηθούν και θα γεννήσουν μεγαλύτερες τέτοιες τρύπες, σαν τους γιγαντιαίους κβάζαρς. Ο πρώτος κβάζαρ που εντοπίσαμε ήταν ο 3C273 και ανακαλύφτηκε το 1963. Βρισκόταν στα πέρατα του σύμπαντος, του γνωστού μας σύμπαντος φυσικά, αφού το Σύμπαν είναι Άπειρο! Βλέπεις τα άλλα σύμπαντα βρίσκονται πολύ πιο μακριά από την ακτίνα των 13.8 δισεκατομμυρίων ετών φωτός του δικού μας «σύμπαντος», και το φως τους ποτέ δεν θα μας φτάσει αφού συνεχίζεται η απομάκρυνση λόγω διαστολής! Φούμαρα το φαινόμενο Olbers. Ο ουρανός, πέρα από την απόσταση αυτή θα παραμένει πάντα άπειρος και σκοτεινός!

Πολλά ακόμα θα είχα να γράψω αλλά σέβομαι αυτούς που δεν έχουν εντρυφήσει και στα δυο στρατόπεδα λογικής. Και αυτό του Υλισμού με το οποίο ασχολείται η επιστήμη και αυτό του Ιδεαλισμού με το οποίο ασχολούνται οι θρησκείες και ο συσχετισμός τους καθίσταται δύσκολος. Όχι, δεν είμαι παράλογος γράφοντας τόσο μπερδεμένα κείμενα που πολλοί δεν τα καταλαβαίνουν. Απλά αυτή την φορά για αυτούς που ασχολήθηκαν με την κοσμολογία και την κβαντοφυσική, θα βρουν σημεία συσχέτισης για να απολαύσουν το κείμενο. Το χιούμορ προϋποθέτει ευφυΐα και το άρθρο ειδικά αυτό προϋποθέτει μια σχετική ειδίκευση στο θέμα. Όμως το ότι οι θρησκείες συσχετίστηκαν με τις Μαύρες τρύπες που συρρικνώνουν και σβήνουν το φως, πρέπει να έγινε κατανοητό απ όλους. Να θυμόσαστε «οι θρησκείες λάμπουν μόνο στο σκοτάδι, όπως και οι κωλοφωτιές» κατά την ρήση του Σοπενχάουερ.

Τέλος πρέπει να μάθουν οι πιστοί, ότι δεν μπορούν να μιλούν για την δημιουργία του κόσμου χωρίς να γνωρίζουν κοσμολογία και φυσική όπως ακριβώς και με πορδές δεν βάφονται αβγά!

Μέχρι το επόμενο ραντεβού, εύχομαι να μην σας ρουφήξει καμιά θρησκευτική οπή και πνιγείτε στη μπόχα και το σκοτάδι!

Επίσης, κρατηθείτε ζωντανοί και σε πνευματική εγρήγορση γιατί η επόμενη ανάρτηση, που θα γίνει στις 21 Φλεβάρη, θα είναι ακόμα πιο παράξενη. Θα αφορά την «Σεξουαλική απελευθέρωση», θα συσχετιστεί με την επαναστατική μας εποχή και το ανήσυχο πνεύμα μας, όπου θα αποκαθαριστούν κάποιες πλευρές που θα ξεχωρίσουν τον σεξισμό από το ευφυές χιούμορ και το μπέρδεμα των ορισμών, γιατί είπαμε: πριν εκφράσουμε τη γνώμη μας πρέπει να επικεντρώνουμε την προσοχή μας στην νοηματική σαφήνεια των λέξεων. Το σεξουαλικό υπονοούμενο δεν πρέπει να προσβάλει ούτε την αίσθηση της ηθική μας, ούτε να ταυτίζεται με τα σεξιστικά σκουπίδια των πεζοδρομίων και τα κακά στερεότυπα κακέκτυπων φαλλοκρατικών ιδεών που οδηγούν στον ρατσισμό και τον διαχωρισμό των φύλων όπου επικρατεί το ένα σε βάρος του άλλου. Ναι, όχι στην ανισότητα των φύλων, ναι στην ισότητα και την συνεργασία.