ΑΠΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ: Μεσσίες παλιάς και νέας κοπής

Κάνε κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Μια ιστορική διαδρομή με αφετηρία τη λύτρωση της ψυχής στις αρχαίες θρησκείες και κατάληξη τη συστηματική εξαπάτηση των πιστών από την χριστιανική Εκκλησία.

      

Από το ένθετο περιοδικό της εφημερίδας Documento «ΤΑ ΑΙΡΕΤΙΚΑ» No 8, 24 Απριλίου 2019.

Απόστολος Λυμπερίδης

Θα έχετε ακουστά φαντάζομαι ότι ο Χριστός ονομάζεται και Μεσσίας. Η λέξη «Χριστός» φυσικά δεν είναι όνομα, αλλά ιδιότητα. Ας αρχίσουμε από εκεί λοιπόν προκειμένου να βρούμε τις ρίζες του χριστιανισμού, πριν σκάψουμε πιο βαθιά όπου και θα μας αποκαλυφτεί η σχέση του χριστιανισμού με την μυστηριακή θρησκεία του Ορφισμού, μια νέα δοξασία  που εμφανίστηκε στην αρχαία Ελλάδα από τον 6^ο αιώνα πριν την νέα χρονολόγηση.

Αυτό που σήμερα λέμε πως εκφράζει η λέξη «Μεσσίας» και «Μεσσιανισμός» δεν εκφραζόταν ανέκαθεν στο εβραϊκό λεξιλόγιο. Η εννοιολογική της εξέλιξη ακολούθησε την ιστορική και θρησκευτική πορεία του εβραϊκού λαού. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι με τη λέξη Maschiach (εβρ.) ή Meschiha (αραμ.) εννοούμε έναν άνθρωπο που πήρε το χρίσμα από το θεό. Είναι ο χρισμένος με λάδι θεού. Ο Χριστός δηλαδή. Ένας αληθινός βασιλιάς, σταλμένος από το θεό για τον περιούσιο λαό του. Θα μπορούσαμε ακόμα να τον πούμε Διάμεσο ή Διαμεσολαβητή γιατί βρίσκεται ανάμεσα στο θεό και τον άνθρωπο. Σαν έννοια εμφανίζεται όταν ο Μωυσής επιβάλλει στο λαό του την τήρηση των εντολών του, όπως ο ίδιος διατάζει (Δευτ. 4.2).

Οι προφήτες ήξεραν τι ήθελε ο λαός και διατυμπάνιζαν τους πόθους του. Τότε ο λαός έτρεχε μαζικά πίσω τους. Κυριολεκτικά κρέμονταν από τα χείλη τους, πιστεύοντας ότι μέσα από το στόμα τους μιλούσε ο ίδιος ο θεός. Ο διαμεσολαβητής προφήτης ήταν ο καθοδηγητής και ο νομοθέτης. Πρώτα οι Κριτές σαν ηγέτες του λαού (Κρ. 2.16) και μετά ο Σαμουήλ με την ιδιότητα του αρχιερέα. Η ιδιότητα του αρχιερέα φυσικά δεν είναι καινούρια. Όπως γνωρίζουμε, από τον Ααρών, τον αδελφό του Μωυσή, είχε θεσπισθεί ο θεσμός αυτός κατ’ εντολή του ίδιου του θεού (Εξ. 4.14). Σαμουήλ σημαίνει «όνομα θεού». Ο Σαούλ είναι ο πρώτος βασιλιάς που χρίεται από το Σαμουήλ «Ελέω θεού» (Α΄ Σαμ. 10.1).

Η πίστη για το μελλοντικό ερχομό σε ένα Μεσσία εκφράζει έκτοτε τη μεσσιανική προσδοκία όπως την ξέρουμε σήμερα. Αυτή ακριβώς ήταν που επηρέασε και τους Εσσαίους.

Απόστολοι, οι προπαγανδιστές της μεσσιανικής ιδέας

Ο μεσσιανισμός των Εσσαίων φαντάστηκε την ημέρα της έλευσης σαν μια νέα εποχή που βρίσκεται πολύ κοντά. Οι εκλεκτοί του λαού έπρεπε να χωριστούν από τους άνομους των παράνομων πόλεων και γι αυτό αυτοεξορίστηκαν στην έρημο, όπως παλιά, που με την καθοδήγηση του Ιησού του Ναυή κατάκτησαν τη Γη της Επαγγελίας, τον τόπο του Ισραήλ. Έτσι και τώρα, σκέφτηκαν οι Υιοί του Φωτός, κατατροπώνοντας τους Υιούς του Σκότους και της Ανομίας θα κατακτήσουν το νέο Ισραήλ. Τότε, η Νέα Ιερουσαλήμ θα τεθεί επικεφαλής όλων των λαών της γης.

Το ιερατείο ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Η προφητειολογία, ενισχυμένη από τη μεσσιανική ιδέα, απέτρεπε από το λαό την επαναστατική δράση εφησυχάζοντάς τον ότι η λύτρωση θα έρθει εξωκοσμικά, από το θεό. Στην ουσία τον έστρεφε στην αδράνεια, καλλιεργώντας έτσι ένα αίσθημα υποταγής.

Η μεσσιανική προσδοκία αντικαθρεφτίζει και την αδυναμία του Ισραήλ, που σαν χώρα βρίσκεται σε μια άκρως στρατηγική θέση, ώστε να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις που το απειλούν. Για τόνωση, εσωτερικής κατανάλωσης λοιπόν χρησιμοποιεί την έλευση του Μεσσία, πως τάχα, θα τιμωρήσει στο εγγύς μέλλον τους εχθρούς του.

Ο προσηλυτισμός των Ιουδαίων της διασποράς, κυρίως εκείνων που ήρθαν σε επαφή με τους «εθνικούς», έβγαλαν την εβραϊκή σκέψη από το αδιέξοδο της υπερεθνικιστικής συνείδησης, καθιστώντας την έλευση του Σωτήρα προσιτή σε όλους τους πολίτες των ελληνορωμαϊκών επαρχιών. Η Σωτηριολογία εξαπλώθηκε με το προσηλυτιστικό έργο των «εθνικών Αποστόλων».

Φυτώριο προπαγανδιστών στις χώρες όπου κατοικούσαν Εβραίοι ήταν οι Συναγωγές. Μέσα από τους χώρους αυτούς, ο ιουδαϊσμός, δε διέδωσε μόνο τις μεσσιανικές του ιδέες αλλά και την πολιτική του επιρροή. Χώρος προπαγάνδας που αργότερα χρησιμοποιήθηκε και από τους προπαγανδιστές του χριστιανισμού, αφού η αρχική μεσσιανική ιδέα παραμορφώθηκε από τη Σωτηριολογία του Ελληνορωμαϊκού κόσμου, όπως θα δούμε παρακάτω.

Η Σωτηριολογία της αρχαίας παράδοσης και ο Ορφισμός

Η σωτηρία της ψυχής ήταν ένας πόθος που φώλιαζε σιωπηλά στις καρδιές των πιστών της ελληνιστικής εποχής, πριν ακόμα οι Εβραίοι συνειδητοποιήσουν την ανάγκη της έλευσης του Μεσσία για τη σωτηρία του Ισραήλ. Οι ισραηλίτες, δεν επηρέασαν, μάλλον δάνειο πήραν από τον αρχαίο κόσμο της «ειδωλολατρίας» που το ανασκεύασαν πολιτικά. Οι μυητικές τελετουργίες στον αρχαίο κόσμο ήταν θεατρικές παραστάσεις που είχαν σκοπό να ταυτίσουν την ανθρώπινη συνείδηση με το θεό. Η απομίμηση του Μύθου στις τελετουργίες της μύησης έκρυβε μυστικιστικά το θείο. Η εκλαΐκευση αυτής της απομίμησης γέννησε την τραγωδία. Τα τελετουργικά δρώμενα της μύησης ήταν για τους πλούσιους. Οι φτωχοί, την λύτρωση, την αναζητούσαν στην πίστη. Η φτώχεια, η αθλιότητα, η δυστυχία και γενικά η αποσύνθεση της κοινωνίας γέννησαν την ελπίδα της θείας παρέμβασης, με την αποστολή ενός Σωτήρα, ώστε να αντιμετωπιστεί η αβάσταχτη και άθλια ζωή τους. Έτσι με την έλευση του Σωτήρα όλοι είχαν δικαίωμα να σωθούν.

Η ελπίδα της κοινωνικής βελτίωσης ήταν κοινός πόθος από την Ανατολή μέχρι τη Δύση. Είναι η εποχή όπου η λατρεία των θεών της Ανατολής γίνεται μόδα στα μεγάλα εμπορικά κέντρα της Δύσης. Γεννιέται η ανάγκη δημιουργίας ενός παγκόσμιου θεού. Ήταν απαίτηση της εποχής. Σε μία διεθνοποιημένη κοινωνία, ιδιαίτερα μετά τη ρωμαϊκή επικράτηση, η θρησκευτική παγκοσμιοποίηση επιβάλλεται όχι κυβερνητικά αλλά νομοτελειακά. Οι εξωτικές ιδέες, η αστρολογία, οι εξορκισμοί και τα περίτεχνα θαύματα μαγείας, που επινοούν απατεώνες, κατακλύζουν τα λιμάνια και τα πολυπληθή κέντρα των ονομαστών πόλεων της αυτοκρατορίας. Θρησκευτικοί σύλλογοι, ορφεοτελεστές, εταιρείες και ψευτοδιδάσκαλοι, τύπου Περεγρίνου, γυροφέρνουν στις φτωχογειτονιές όλων των επαρχιών. Η αυτοκρατορία γέμισε αγύρτες, προφήτες και θαυματοποιούς, που πουλούν ελπίδα.

Μετά την περίοδο του Μ. Αλεξάνδρου, οι άνθρωποι είχαν την τάση να θεοποιούν τους ηγέτες τους. Ο Δημήτρης ο Πολιορκητής και ο Α΄ Πτολεμαίος ο Λάγου πήραν την προσωνυμία του Σωτήρα. Το ίδιο αργότερα και ο Ρωμαίος Αύγουστος, που εγκαινίαζε μία εποχή ομόνοιας και ειρήνης, καθιερώνοντας την καλή είδηση «Ευαγγέλιο». Έκτοτε όλοι οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες θεοποιούνται από το λαό, που ελπίζουν μετά το θάνατό τους ότι κάτι καλύτερο θα φέρουν.

Την εποχή αυτή οι αναστημένοι θεοί της Ανατολής, που από καιρό έχουν χάσει τα χαρακτηριστικά της αγροτικής τους καταγωγής μετουσιώνονται σε θείους εκφραστές, λυτρωτές των καταπιεσμένων και δύστυχων πιστών τους. Η Ανάσταση ερμηνεύεται σαν Σωτηρία και Λύτρωση.

Ο Διόνυσος, ο γιος της Σεμέλης, δεν επισκέπτεται πια ζωντανός τον Άδη, αλλά κατεβαίνοντας μέσα από τον τάφο, τον επισκέπτεται νεκρός, μετά από το διαμελισμό των Τιτάνων. Ο ίδιος ο Απόλλων ενταφιάζει το νεκρό σώμα, σύμφωνα με διαταγή του πατέρα του Δία. Δεν Αναγεννιέται απλά, όπως ξέρουμε, αλλά ανασταίνεται, με την υπόσχεση τη σωτηρία της ψυχής του στον άλλο κόσμο.

 Ο θεός έζησε, έπαθε, πέθανε και αναστήθηκε για να λυτρώσει τον άνθρωπο. Η νίκη του πάνω στο θάνατο, συμβολίζει τη Σωτηρία και οι πονεμένες καρδιές των πιστών έβρισκαν Παρηγοριά για τη ζωή και Ελπίδα μετά το θάνατο. Οι θρησκείες παγκοσμιοποιούνται και οι ιουδαιοχριστιανοί μέσα από τις Συναγωγές καραδοκούν, περιμένοντας να οικειοποιηθούν ό,τι τους βολεύει. Ακόμα και στους πρώτους χριστιανούς, όπως γράφει ο Ιουστίνος, θεωρούν το «αίμα της σταφυλής», «Δύναμη του Θεού» συνδέοντάς το με το αίμα του Χριστού, αποδεικνύοντας ότι… δε γεννήθηκε από άνθρωπο αλλά από το θεό αφού, αντί ανθρώπινου σπέρματος χρησιμοποιήθηκε θεία δύναμη! Ακόμα και στη Π.Δ. η φράση «…δεν θέλει εκλείψει σκήπτρο εκ του Ιούδα, ούτε νομοθέτης εκ του μηρού αυτού…» ο Διόνυσος υπονοείται, γιατί αυτός ήταν που γεννήθηκε από το μηρό του Δία! Η συνέχεια άλλωστε είναι ακόμα πιο αποκαλυπτική «…στ’ αμπέλι δένει το πουλάρι του, το γαϊδουράκι του στο κλίμα πλένει με κρασί τα ρούχα του, στο αίμα των σταφυλιών τη φορεσιά του» (Γέν. 49.10-11).

Ο Μουσαίος, κατά τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, ήταν μαθητής του Ορφέα, σύμφωνα με τους Ιουδαίους όμως δεν είναι αυτός που ανήκει στη Μούσα, αλλά ο ίδιος ο Μωυσής, σύμφωνα με την ομοηχία του ονόματος! Ο Φίλων της Αλεξάνδρειας τον καιρό εκείνο (1^ος αιώνας) στο «Περί Κοσμοποιίας» σύγγραμμά του θεωρούσε το Μωυσή πρόδρομο του Πλάτωνα. Όντας Πλατωνικός, όπως είδαμε, ο Φίλων, στο πιο πάνω σύγγραμμά του θεωρούσε τις ιδέες του Πλάτωνα σκέψεις του θεού! Είναι ο διαμεσολαβητής Λόγος που ο Ιουδαίος φιλόσοφος τον λέει Μεσίτη ή Μεσσία. Ο Μεσσιανισμός τώρα δε φαντάζει τόσο ξένος και εξωτικός αφού οι ιουδαίοι τον ταύτισαν με το δικό τους μεσσιανισμό που ως τότε μόνον εθνικό και σοβινιστικό χρώμα είχε. Αλλά και στην Ύστερη αρχαιότητα ο θεός δεν είναι σωτήρας μόνον του Ισραήλ, αλλά λυτρωτής όλων των εθνών. Είναι ο Ποιμένας που προστατεύει τον αμνό του.

Ετυμολογικά, το κύριο όνομα Ιησούς παράγεται από τη ρίζα yasa που σημαίνει σώζω και ελληνοποιημένο, όπως γνωρίζουμε, Ιάσων που δηλώνει αυτόν που θεραπεύει. Το όνομα των Εσσαίων δεν απέχει πολύ από τους νέους θεραπευτές της ψυχής, όμως ο χαρακτήρας της πίστης τους παραμένει ακόμα σφιχταγκαλιασμένος με την ατομικότητα της ψυχής, είτε το πρόβατο εκφράζει είτε το κοπάδι. Ο Ορφικός βίος λυτρώνει την ψυχή, την απελευθερώνει από το δεσμωτήριο του σώματος και των συνεχών επαναγεννήσεων, ακριβώς επειδή δέχεται την ομοουσιότητα του θεού. Η ομοουσιότητα δηλαδή δεν δείχνει μόνο τη θεϊκή καταγωγή του ανθρώπου αλλά και τη βεβήλωση του θείου. Αυτή δηλαδή που απαιτεί τη λύτρωση με τον εξαγνισμό της μυστηριακής μύησης. Το ίδιο επίσης μπορεί να επιτύχει και ο έντιμος Ορφικός βίος που καταδικάζει αυστηρά την κρεοφαγία, μνημονεύοντας το έγκλημα των Τιτάνων. Η πρώην Διονυσιακή ωμοφαγία μετατρέπεται στον Ορφισμό σε αποχή από το κρέας! Η εκχυδαϊσμένη εκλαΐκευση του Ορφισμού από τους λεγόμενους Ορφεοτελεστές που γυροβολούν σε πόλεις και χωριά πουλώντας βιβλία αμφίβολων συγγραφέων, ασκώντας «θεραπείες» και ξορκίζοντας αμαρτίες και δαιμόνια. Ο εκχυδαϊσμός αυτός την εποχή εκείνη ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσαν να φανταστούν αγύρτες και επινοητές υπόπτων θρησκευτικών δοξασιών.

Σε ολόκληρη την ελληνιστική εποχή, αυτοί οι τσαρλατάνοι ποτέ δεν έλειψαν. Τον πρώτο αιώνα όμως, μετά τη χρονολόγηση μας, που ο εκλεκτισμός στη φιλοσοφία και ο συγκρητισμός στη νέα θρησκεία βρίσκεται στο απόγειο, η διάδοση της πνευματικής κατάπτωσης αποθεώνεται. Είναι η εποχή που ο Απόλλων ο Τυανέας περιπλανάται από τη Δύση μέχρι την Ανατολή, κηρύττοντας τις Ορφικές και Πυθαγόρειας πραγματείες του. Με πόση σοβαρότητα και πόση αγυρτεία διαδόθηκαν αυτές, κανείς δεν μπορεί να ξέρει, αφού η βιογραφία του γράφτηκε έναν αιώνα αργότερα. Αλλά και τότε, πληθώρα αγυρτών διέδιδαν αμφίβολες δοξασίες, όπως ο Αβονοτειχίτης και ο Περεγρίνος (βλέπε Λουκιανό). Μέσα σε αυτό το περιβάλλον έδρασαν και οι συναγωγές όπου φανατικοί Εβραίοι προπαγανδιστές, διέδιδαν τη μεσσιανική έλευση του δικού τους θεού. Η ιουδαϊκή επίδραση του Γνωστικισμού είναι εμφανής. Χωρίς να καθοδηγούνται από μία κεντρική εξουσία, οι συναγωγές, λίγο-πολύ βρισκόταν κάτω από τις επιρροές των καθοδηγητών τους.

Έτσι κτιζόταν χρόνο με το χρόνο η νέα θρησκεία. Καμιά θρησκεία δε δημιουργείται από τη μία μέρα στην άλλη, σαν από μηχανής θεός, ούτε η γνώση, σε πείσμα των Γνωστικών, εμφανίζεται αποκαλυπτικά. Όπως και καμιά θρησκεία δεν σβήνει εύκολα και ανώδυνα. Λες και φτιάχτηκαν επτάψυχες, δύσκολα ξεριζώνονται από τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που δύσκολα οι νέες δοξασίες κατακτούν την καρδιά των ανθρώπων τη θέση που είχαν οι παλιές. Ο καλύτερος τρόπος είναι οι παλιές ιδέες να εμφυτευτούν στις νέες, όπως το νέο κρασί μπαίνει στα παλιά βαρέλια.

Ο Χριστός σαν προαιώνιο σύμβολο Σωτηριολογίας

Για το υπαρκτό ή ανύπαρκτο πρόσωπο του Ιησού, έγραψαν τόσοι πολλοί που κατάντησε τετριμμένο θέμα στο χώρο της φιλολογικής έρευνας του χριστιανισμού. Συμβολικά και αλληγορικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι Χριστός πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει, σαν προαιώνιο και πανανθρώπινο σύμβολο λυτρωτικής προσδοκίας.

Η απρόσωπη ουσία του συμβόλου δημιουργεί ψυχισμό που ταυτίζεται με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του πιστού. Σε αυτό ο πιστός ανακαλύπτει αυτό που ζητά. Ο Σωτήρας, σαν το προαιώνιο σύμβολο ευεργεσίας του ανθρώπου, κάνει ζωντανή την παρουσία του σε όλα τα θρησκευτικά συστήματα, αφού η συμβολική του ουσία παραμένει απρόσωπη και ταυτισμένη με την προσωπική του πεποίθηση και προσδοκία. Αν ο εγκόσμιος ηγεμών που προσαγορεύεται Σωτήρ δεν κατάφερε να ευεργετήσει τον άνθρωπο στο μέτρο που αυτός προσδοκούσε, ο Λυτρωτής της ψυχής μέσα από τη δημιουργική φαντασία του πιστού θα τον σώσει προστατεύοντας τον. Αυτήν την ακλόνητη βεβαιότητα εκφράζει ο Σωτήρας ή ο Λυτρωτής, είτε Διόνυσος ονομαζόταν, είτε Ορφέας, είτε Χριστός. Για τα συμβολικά αυτά πρόσωπα καμιά ιστορική διαβεβαίωση δεν απαιτείται, γιατί εκφράζουν προαιώνια θρησκευτικά «πιστεύω» που σαν έννοιες βρέθηκαν κωδικοποιημένες μέσα στη δυναμική του συμβόλου.

Αλλά και η πίστη τι άραγε είναι; Δεν είναι η ακλόνητη βεβαιότητα που σαν αρχετυπική ιδέα αναδύεται μέσα από την άγνοια, το φόβο και την ελπίδα του πιστού;

Το τρίπτυχο αυτό της μεταφυσικής αναζήτησης γεννά ιδέες μέσα στις οποίες ο μελετητής της θρησκειολογίας, σαν την περιπλανώμενη Ίσιδα, αναζητά μέσα στις τρικυμισμένες θάλασσες των αρχετυπικών συμβόλων. Όταν επιβεβαιωθεί ότι ο Χριστός, σαν σύμβολο, μόνο στο περιτύλιγμα της νέας θρησκείας συμβάλει, μόνο τότε θα επιβεβαιωθεί ότι όλες οι θρησκείες πηγάζουν και διαμορφώνονται από την ίδια πνευματική αναζήτηση. Εκεί βρίσκεται η ουσία όλων των θρησκειών. Μόνο το περιτύλιγμα τις διαφοροποιεί που τα ιερατεία χρησιμοποιούν για τους δικούς τους ιδιοτελείς σκοπούς. Αναγνωρίζοντας τέτοιους «ποιμένες» (αρχηγούς), τα πρόβατα των κοπαδιών αέναα θα καθοδηγούνται στην πλάνη και το ψέμα. Τα πρόβατα αυτά περιορισμένα μέσα στα όρια που τους θέτουν τα δόγματα θα αδιαφορούν πάντα, πεισματικά πολλές φορές, για την ύπαρξη και άλλων λιβαδιών, νιώθοντας ευγνωμοσύνη για το χορτάρι που κατανάλωσαν. Ποτέ δε θα καταλάβουν το λόγο της ποιμενικής προστασίας!

Αναφερόμενοι στη θρησκεία του χριστιανισμού, τη θρησκεία με τη μεγαλύτερη διάδοση και απήχηση πάνω στον πλανήτη, δυστυχώς παραμερίζοντας τους ιστορικούς συνεχίζει να επιβιώνει, παραχαράζοντας και μυθοποιώντας χωρίς αιδώ, ιστορία δεκαεννιά αιώνων. Αν την απομυθοποιήσουμε, θα αποκατασταθεί στα πραγματικά ιστορικά της πλαίσια. Ξεσχίζοντας στην κυριολεξία το φανταχτερό μυθικό της περίβλημα, μας αποκαλύπτεται το πραγματικά ιστορικό της πρόσωπο. Χωρίς το κάλυμμα του μύθου και του δόγματος όλες οι θρησκείες φαίνονται ίδιες! Ο δεισιδαίμων νους έχει πολλές φορεσιές, που ανάλογα με την περίσταση, κάθε εποχή τις αλλάζει.

Σε αυτό βοήθησαν και οι φιλόσοφοι. Χωρίς τη συμβολή ιδιαίτερα της ελληνικής ιδεαλιστικής φιλοσοφίας δεν ήταν δυνατόν, η θρησκεία αυτή, να απομακρυνθεί απ’ τον ιουδαϊκό, σοβινιστικό χαρακτήρα της που τόσο ενοχλούσε τον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Τα ιουδαϊκά ήθη και έθιμα απομακρύνθηκαν γιατί η «νέα ιδέα» δεν είχε λόγο να θυμίζει τις εβραϊκές της καταβολές. Η ουσία του χριστιανισμού βρίσκεται στα πάθη του Χριστού που οι χριστιανοί βιώνουν το Πάσχα. Ο Ιησούς-Χριστός ήταν σύμβολο παγκόσμιας ακτινοβολίας πια. Ακόμα και σήμερα δεν τον συγχέουν με την εβραϊκή του καταγωγή αλλά με το λυτρωτικό «πανανθρώπινο μήνυμα» που λέγεται πως φέρει.

Η γιορτή του Πάσχα διατηρήθηκε επειδή η ουσία του χριστιανισμού μεταλλάχτηκε με τα πάθη του Χριστού. Αλλά ακόμα και τότε δημιούργησε τέτοιες διαφωνίες ανάμεσα στις εκκλησίες που τις δίχασε για αρκετά χρόνια (βλέπε Τεσσαρεκαιδεκατιστές, ζητήματα και έριδες που προέκυψαν γύρω από τον εορτασμό του Πάσχα στο μνημειώδες έργο του Β. Στεφανίδη «Εκκλησιαστική Ιστορία» σελ. 110-117).

Χαλκεύοντας την ιστορία

Ερμής, Ζωροάστρης, Ορφέας ή Μουσαίος, Άδωνης, Μωυσής ή Ιησούς καλυμμένοι πίσω από τη διάδοση που συχνά τροφοδοτεί η λαϊκή παράδοση και η σκόπιμη «είδηση» του Ιερατείου, παρά τη φήμη και την υποτιθέμενη επιρροή τέτοιων προσώπων, παραμένουν πεισματικά θαμμένοι μέσα στο μύθο που τους περιβάλλει. Οι πρώτοι «χριστιανοί» δίνοντας ιδιαίτερο βάρος, στο θρύλο του ιδρυτή τους, κατασκεύασαν μια θρησκεία χαλκεύοντας σε μεγάλο βαθμό την ιστορία της ανθρωπότητας. Οι παραχαράκτες της ιστορίας, διαστρέφοντας την αλήθεια, κατάφεραν να μας πνίξουν στο ψέμα και την απάτη.

Η μεταστροφή του μύθου σε «πραγματικό γεγονός» συνιστά απάτη. Όσο όμως θα υπάρχει άγνοια και συσκότιση γύρω από τους μύθους που τροφοδότησαν το μύθο του χριστιανισμού οι πιστοί θα συνεχίζουν να εξαπατώνται. Όμως, να ξέρουν ότι τα δάκρυα των παθών του Χριστού δεν είναι τα μοναδικά που τρέξανε από τα μάτια των πιστών νοιώθοντας θλίψη και πόνο για το θάνατο του θεού. Ούτε η χαρά της Ανάστασης το μοναδικό λυτρωτικό μήνυμα των πιστών.

Τα «Αδώνεια» ήταν η γιορτή που περιέκλειε όχι μόνο θλίψη και θρήνο για το θάνατο του Άδωνη, αλλά και χαρά με την επιστροφή του, που συμβόλιζε την επιστροφή της βλάστησης και της καρποφορίας. Ο θρήνος των Αδωνιαζουσών ήταν πένθιμο άσμα γυναικών που το έψαλλαν μπροστά στο ομοίωμα του Άδωνη κατά την πρώτη μέρα των εορτασμών. Ο διάλογος ανάμεσα στη Γοργώ και την Πραξίνοα, τις δυο Αδωνιάζουσες του 15ου ειδυλλίου του Θεόκριτου δίνουν ζωντανά και ανάγλυφα το κλίμα των εορτασμών στην Αλεξάνδρεια του 3ου αιώνα, πριν από τη χρονολόγησή μας (Θεόκριτος «Συρακόσιαι ή Αδωνιάζουσαι»).

Μια ολόκληρη βδομάδα κρατούσαν οι εκδηλώσεις θλίψης που περιελάμβαναν αναπαράσταση του θείου δράματος, με γυναίκες να θρηνούν γύρω από το ομοίωμα και τον τάφο του Άδωνη, που στόλιζαν με λουλούδια (επιτάφιος). Το ξύλινο ομοίωμά του Άδωνη πλενόταν και αρωματιζόταν με αιθέρια έλαια της Μυρτιάς και μετά το τύλιγαν με μάλλινα σάβανα και το έθαβαν. Αργότερα και κατά τη διάρκεια όπου ο χώρος πλημμύριζε με φως ο ιερέας ανήγγειλε το χαρμόσυνο γεγονός της Ανάστασης. Ο κόσμος εκδήλωνε με χαρά τη μιμητική ανάσταση του θεού. Έτσι ανασταίνεται η φύση αλλά και η ψυχή του ανθρώπου μετά από το θάνατό του. Βλέπουμε λοιπόν ότι το δράμα της «ανθρώπινης ψυχής» και στο μύθο αυτό είναι απόλυτα πλατωνικό.

Η βιομηχανία της πλάνης δε διέπρεψε μόνο σε θεωρητικό επίπεδο, όπως ήταν τα θαύματα και οι προφητείες, αλλά και σε απτό και χειροπιαστό επίπεδο, όπως ήταν τα «άγια σκηνώματα και λείψανα» που έπειθαν καλύτερα, γιατί προκαλούσαν τη φαντασία, συντηρώντας την πίστη και διατρανώνοντας το γεγονός για το οποίο κατασκευάστηκαν.

Άγια λείψανα, παγίδες για αφελείς σε προσιτές τιμές

Το λείψανο επιβεβαιώνει τη δοξασία, γιατί γίνεται ζωντανή μαρτυρία, τεκμήριο και στοιχείο ακλόνητο για τον πιστό. Η χριστιανική λειψανολατρεία μπορεί να συνδέεται, σαν συνήθεια, με την Ηρωολατρεία των Ελλήνων, που θεωρούσαν τον τάφο του ήρωα πηγή ευτυχίας και ανέλπιστο θησαυρό για την πόλη που τον κατείχε, όμως η λατρεία αυτή στην αρχαία Ελλάδα ποτέ δεν έφτασε τα όρια του φαιδρού, του μακάβριου και της εμπορευματοποίησης που η χριστιανική Εκκλησία το μετέτρεψε. Μπορεί η Πυθία να έδωσε διαταγή στους Αθηναίους να πάρουν τα κόκαλα του Θησέα, να τα τοποθετήσουν στο πιο τιμητικό μέρος της πόλης τους και να τα φυλάξουν με προσοχή, όμως ποτέ δε θα τεμαχίζανε σε φέτες και μικρές μερίδες πτώματος που έκαναν χριστιανοί στους τιμημένους τους μάρτυρες και αγίους, όπως έκανε για παράδειγμα ο περίφημος Άγιος Αμβρόσιος στα τέλη του 4^ου αιώνα. Η εμπορευματοποίηση ανάμεσα στα σκηνώματα των δήθεν Αγίων για την επάνδρωση των ιερών ναών, με κάρες (κεφάλια), πόδια, χέρια, δάχτυλα, δόντια, τρίχες και άλλα μακάβρια υπολείμματα, έκανε το Θεοδόσιο το «Μέγα» να εκδώσει νόμο ενάντια στο εμπόριο των λειψάνων. Για τους χριστιανούς τα λείψανα των «Αγίων» ήταν «τιμιώτατα λίθων πολυτελών και δοκιμότερα υπέρ χρυσίου».

Μπορεί κανείς να αντιληφθεί τις διαστάσεις που πήρε το εμπόριο λειψάνων, ανάμεσα στους απατεώνες, της εποχής εκείνης και τη φαιδρότητα του προσκυνήματος για πράγματα ευτελή, σαν τις πέτρες που ρίχτηκαν στον Αγ. Στέφανο ή τις αλυσίδες που, τάχατες κάποτε, είχαν δέσει τον Απόστολο Πέτρο! Όπως γράφει, χαριτωμένα, και ο Κ. Ντέσνερ «οι περισσότεροι σκελετοί, κόκαλα και κοκαλάκια έκαναν πιο έντονη, πιο διάσημη ζωή από ό,τι είχαν κάνει ποτέ όσο ζούσαν». Μέχρι τα κόκαλα του γαϊδάρου του Βαλαάμ και των Βαΐων «βρήκαν» γιορτάζοντας στη Μπωβαί της Γαλλίας τη γιορτή του Γαϊδάρου, προς ανάμνηση της υποτιθέμενης φυγής στην Αίγυπτο!

Για τη σύλληψη και τα πάθη του Ιησού, οι απατεώνες κατασκευαστές λειψάνων, δε χρειαζόταν να επιστρατεύσουν υψηλά επίπεδα φαντασίας και ευρηματικότητας γιατί, την εποχή που τα βατόμουρα ήταν φτηνά, η αφέλεια περίσσευε και από τις δυο μεριές. Και από τη μεριά των απατεώνων και από εκείνη των αφελών. Τραπεζομάντιλα, τραπεζομάχαιρα, ποτήρια και πινάκια του Μυστικού Δείπνου, αλυσίδες, χειροπέδες, μαστίγια κι αγκαθωτά στεφάνια. Τίμια ξύλα και καρφιά, που μπορεί κανείς να φτιάξει καράβια ολόκληρα, πουλήθηκαν αδρά, πλουτίζοντας επιτήδειους απατεώνες σε βάρος αφελών που πολλές φορές δεν είχαν να φάνε για να ζήσουν. Πέτρες, σφυριά, ακόντια, σφουγγάρια, χιτώνες, ζάρια, αίμα και δάκρυα είναι λίγα μόνον από τα εμπορεύματα του ψεύδους και της απάτης που οι επιτήδειοι λωποδύτες κατασκεύασαν για να εξαπατήσουν τους αφελείς.

Το πιο εντυπωσιακό ίσως «λείψανο» που διαθέτει η Εκκλησία είναι το «Σάβανο του Ιησού» γνωστό και σαν «Ιερή Σινδώνη» που τελευταία η Δυτική Εκκλησία το διαφημίζει ακόμα και από την τηλεόραση, απαγορεύοντας όμως ρητά να απλώσουν πάνω του το χέρι τους επιστήμονες. Μετά από την παγκόσμια κατακραυγή το μικρό δείγμα που διέθεσαν για την ραδιοχρονολόγηση (C¹⁴) απέδειξε περίτρανα την απάτη. Πρόκειται για έργο κατασκευασμένο το 13^ο αιώνα! Πράγματι, την πρώτη επίσημη αναφορά για αυτό έχουμε το 1204. Μετά από σιωπή εκατόν πενήντα χρόνων μαθαίνουμε ότι ένας Γάλλος ιππότης, ο Ζεφρί ντε Σαρνί το πούλησε στο Δούκα της Σαβοΐας. Τώρα τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα πιο πολύ γιατί, ένας ηγέτης του δουκάτου εκείνου συνεργαζόταν με το Λεονάρντο ντα Βίντσι (1452-1519) που ευρισκόμενος πάντα σε αντίθεση με την Εκκλησία, λόγω των καινοτόμων ιδεών του, σκέφτηκε να την αποπλανήσει, βάζοντας στη σινδώνη, με μοναδικά πρωτοποριακό φωτογραφικό τρόπο, το δικό του πρόσωπο! Η μέθοδος ραδιοχρονολόγησης έγινε με βάση ενός κομματιού πανιού από την άκρη και όχι σημείου που φωτογραφίζει πρόσωπο. Η παπική Εκκλησία δε θα διακινδύνευε ποτέ να παραδώσει στην επιστήμη μέρος της σινδώνης «με αίμα» ώστε να μπορεί να υποβληθεί σε έλεγχο DNA. Τα αποτελέσματα θα αποδείκνυαν χρωμοσώματα Χ και Ψ καταργώντας κάθε υπόνοια για… άμωμο σύλληψη και κατά συνέπεια για τη θεϊκή προέλευση του Χριστού!

Αλήθεια, ο αναγνώστης, το έχει σκεφτεί αυτό;

Στις μέρες μας άλλη μια απάτη αποκαλύπτεται. Πρόκειται για την αφή του Αγίου Φωτός, που οι θεματοφύλακες της πίστης έκαναν λόγο για το μεγαλύτερο θαύμα της χριστιανοσύνης, στην καρδιά του Πάσχα! Αξιοθαύμαστα βιώνουμε το πείσμα των πιστών να δυσπιστούν στην απάτη του «θαύματος» ακόμα και την ώρα που ο ίδιος ο σκευοφύλακας του «Πανάγιου Τάφου» αποκαλύπτει ότι ο ίδιος ανάβει με αναπτήρα ή σπίρτα και ο αρχιεπίσκοπος των Ιεροσολύμων να διαβεβαιώνει τους πιστούς, που κρέμονται από το στόμα του, ότι το φως είναι φυσικό και το τελετουργικό απλά θαυμαστό μυστήριο και όχι θαύμα! Οι πιστοί επιμένουν «μα αφού δεν καίει» και ο αρχιεπίσκοπος του «Παναγίου Τάφου» κατηγορηματικά να τους διαβεβαιώνει ότι «καίει και παρακαίει». Δυστυχώς, οι πιστοί, δεν φαίνονται να είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν την απάτη. Προτιμούν το ψέμα, γιατί έτσι τους βολεύει, διαφορετικά γκρεμίζεται η πίστη τους! Οι πιστοί αυτοί δεν κατάλαβαν πριν πιστέψουν, αλλά από την αρχή πίστεψαν σε όσα επρόκειτο μετά να «καταλάβουν».

Όμως, ούτε και οι κυβερνήσεις αισχύνονται, ακόμα και οι υποτιθέμενες «αθεϊστικές», που χωρίς ντροπή ξοδεύουν εκατομμύρια στέλνοντας το προεδρικό αεροπλάνο να πάρει την «Ιερή Φλόγα» που άναψαν επιτήδειοι με αναπτήρα. Γιατί; Γιατί πιστοί και ψηφοφόροι είναι συμμέτοχοι στην ανοησία και την αφέλεια!

Έλεος πια, αρκετά κράτησε η πλάκα αυτή! Ας αρχίσουμε να αποδομούμε τον χριστιανισμό, αρχίζοντας από τις απάτες του!

Πηγές: Απόστολος Λυμπερίδης «Χαλκεύοντας της Ιστορία», «Οι Φιλοσοφικές Σχολες της Αρχαίας Ελλάδας» Εκδόσεις Ενάλιος.

  

Η ανέλιξη του Κωνσταντίνου στην εξουσία και η εξουσιαστική δύναμη του χριστιανισμού

Ο Διοκλητιανός (244-311) ήταν ένας από τους πιο έμπειρους Ρωμαίους αυτοκράτορες που με αποφασιστικότητα αποκατέστησε την τάξη και την ειρήνη στην αυτοκρατορία που τελευταία συνταρασσόταν από την αναρχία του στρατού και τις υπονομευτικές συνωμοτικές κινήσεις των φιλόδοξων διεκδικητών του θρόνου. Με τις μεταρρυθμίσεις του αντιμετωπίστηκαν καλύτερα οι εχθροί, όχι μόνο στο εσωτερικό που υπονόμευαν την ηρεμία της χώρας αλλά και από τους εξωτερικούς εισβολείς που απειλούσαν την ειρήνη. Αυτό το κατάφερε μοιράζοντας την εξουσία σε δυο ηγέτες, Αυγούστους, και αντίστοιχα σε δυο βοηθητικούς, Καίσαρες, που ήταν ταυτόχρονα και διάδοχοι. Φυσικά ο Διοκλητιανός δεν ήταν προφήτης για να προβλέψει ποιος με πονηριά και απάτη θα επιχειρούσε να επιβληθεί στο μέλλον τους συνάρχοντές του, αν και νομίζω, όσο ήταν στην εξουσία, ο ίδιος το απέκλειε. Ακόμα και την ισχύ της Συγκλήτου υποβάθμισε έτσι ώστε αυτή να περιορίζεται μόνο σε ότι αφορά την πρωτεύουσα. Εν ολίγοις δημιούργησε μια τετραρχία στη διοίκηση της αυτοκρατορίας μοιράζοντας την εξουσία, σε εκείνη την έκρυθμη πολιτική κατάσταση που επικρατούσε πριν οι χριστιανοί πάρουν την εξουσία.

Ήταν το 293, όταν χώρισε την Αυτοκρατορία σε Ανατολή και Δύση. Αυτός πήρε την Ανατολή με έδρα την Νικομήδεια τοποθετώντας τον Μαξιμιανό στην Δύση με έδρα τα Μεδιόλανα (το σημερινό Μιλάνο), ορίζοντας και δυο αντίστοιχους Καίσαρες: αυτός πήρε τον Γαλέριο και στον Μαξιμιανό διόρισε τον Κωνστάντιο τον Χλωρό. Διορατικός ο Διοκλητιανός, κάτι πρέπει να αντελήφθη για να κρατήσει όμηρο στην Νικομήδεια τον γιό του Κωνστάντιου, Κωνσταντίνο και την μάνα του Ελένη. Όσο διοικούσε ο Διοκλητιανός όλα πήγαιναν καλά, μόλις αποσύρθηκε όμως άρχισαν πάλι οι φαγωμάρες. Συγκεκριμένα, όταν το 305 αποσύρθηκαν, Αύγουστοι στη Δύση έγιναν ο Κωνστάντιος και στην Ανατολή ο Γαλέριος. Ο τελευταίος ανακήρυξε στη Δύση Καίσαρα τον Σεβήρο και μαζί του στην Ανατολή πήρε τον Μαξιμίνο. Το 306 όμως που πέθανε ο Κωνστάντιος ο Χλωρός άφησε διάδοχο το γιό του Κωνσταντίνο. Ο Γαλέριος τότε αντέδρασε και όρισε Αύγουστο στη Δύση τον Σεβήρο, οπότε ο Κωνσταντίνος, που εν τω μεταξύ την κοπάνησε από την ομηρεία του, παρέμεινε Καίσαρας. Τον ίδιο χρόνο σημειώθηκε στάση από την κακή διακυβέρνηση του Σεβήρου και Αύγουστος αναδείχτηκε ο Μαξέντιος, ο  γιός του Μαξιμιανού. Τότε άρχισαν τα παντρολογήματα συμφέροντος. Ο Μαξιμιανός πάντρεψε την κόρη του Φαύστα με τον Κωνσταντίνο, προφανώς για να τον έχει σύμμαχο ενάντια στον γιό του! Πράγματι το 310 που ο Μαξέντιος ήρθε σε ρήξη με τον πατέρα του, συμμάχησε με τον γαμπρό του, αλλά ο Κωνσταντίνος βλέποντας τις βλέψεις του πεθερού του τον σκότωσε! Έτσι το 311 στη Δύση έμεινε ο Μαξέντιος με τον Κωνσταντίνο και στην Ανατολή, ο Λικίνιος που διαδέχτηκε τον Γαλέριο από το 308, με Καίσαρα τον Μαξιμίνο.

Γρήγορα όμως ο Κωνσταντίνος τα χάλασε και με τον Μαξέντιο που ήρθε σε σύγκρουση μαζί του το 312 στην Μουλβία γέφυρα του Τίβερη ποταμού, έξω από την Ρώμη. Ας προσπεράσουμε, για την ώρα, τα κόλπα που έκανε ο Κωνσταντίνος με το περιβόητο λάβαρο και τις θαυματουργές ασπίδες, προκειμένου να συμμαχήσει με τους χριστιανούς. Θαύμα πάντως δεν έγινε, αλλά αυτό ας το αφήσουμε για το τέλος σαν κερασάκι στην τούρτα. Οι χριστιανοί ήταν ατίθαση φάρα, σαν τους Εβραίους, υπονομευτές και ταραξίες που όλη την ώρα αναστάτωναν την αυτοκρατορία, ξεσηκώνοντάς την στο πόδι με αμάχες ενάντια στους λεγόμενους «αιρετικούς», αφήνοντας απροστάτευτη την αυτοκρατορία από τους πραγματικούς εχθρούς της. Το ότι ο Κωνσταντίνος θέλησε να πάρει με το μέρος του τους χριστιανούς δείχνει, όχι τόσο την διορατικότητά του, όσο την πονηριά του που θα την χρησιμοποιούσε αρχικά ενάντια στον Μαξέντιο και μετά στους υπόλοιπους συνάρχοντες της αυτοκρατορίας, προκειμένου να μείνει ο απόλυτος μονάρχης!

Το 313 έγινε ξεκαθάρισμα λογαριασμών στην Ανατολή, όπου ο Αύγουστος ήρθε σε ρήξη με τον Καίσαρά του, ο Λικίνιος με τον Μαξιμίνο, στην Αδριανούπολη. Εκεί κρίθηκε η μονοκρατορία της Ανατολής, όπου ο Λικίνιος βρέθηκε νικητής.

Τότε οι ευσεβείς αυτοκράτορες Ανατολής και Δύσης αποφάσισαν από κοινού, προκειμένου να εκτονώσουν τα μίση, να βγάλουν ένα διάταγμα ανεξιθρησκίας, αυτό των Μεδιολάνων που μεταξύ άλλων επέστρεφαν και τις κατασχεμένες περιουσίες τω χριστιανών. Στην ουσία νομιμοποιόταν η νέα θρησκεία, ώστε να ηρεμήσει η αυτοκρατορία από τις διχόνοιες και τις ταραχές. Η ηρεμία αυτή όμως έπρεπε να σφραγιστεί και από ένα συμπεθέριασμα μεταξύ τους ώστε να διαφανεί ότι ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση κανένα σύννεφο δεν σκιάζει την αυτοκρατορία. Έτσι ο Κωνσταντίνος την ίδια χρονιά, το 313, έδωσε στον Λικίνιο την ετεροθαλή αδερφή του Κωνσταντία, κόρη του Κωνστάντιου του Χλωρού και της Θεοδώρας! Προφανώς ο φιλόδοξος Κωνσταντίνος ήθελε πίστωση χρόνου για να βάλει σε ισχύ τα κατοπινά του σχέδια. Ας έχουμε υπ’ όψιν εδώ ότι η Θεοδώρα, η θετή μάνα του Κωνσταντίνου, ήταν η θετή κόρη του Μαξιμιανού, δηλαδή κόρη του… πεθερού του που έδωσε στον πατέρα του για γυναίκα όταν χώρισε την Ελένη! Έτσι η τετραρχία δεν είχε μόνο δεσμούς πατριωτικής τιμής, αλλά και συγγενικούς δεσμούς και φιλίας.

Δέκα χρόνια κράτησε η συμμαχία τους. Μεγάλη η υπομονή του Κωνσταντίνου, δεν λέω, αλλά ισχυροποίησε τη θέση του ώστε να είναι σε θέση να τα βάλει με τον γαμπρό του στην Ανατολή. Έτσι λοιπόν το 324 έγινε και το τελευταίο ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ τους, που στην ουσία έβαζε τέλος στην τετραρχία του Διοκλητιανού. Με την συμβολή του γιού του Κρίσπου νίκησε τον Λικίνιο στην Αδριανούπολη πάλι, στις 3 Ιουλίου και δεκαπέντε μέρες αργότερα στην Χρυσούπολη Βιθυνίας, όπου ο τελευταίος παραδόθηκε στον κουνιάδο του Κωνσταντίνο. Η αδερφή του, από τη Θεσσαλονίκη, τον ικέτευσε να μην τον σκοτώσει και αυτός της υποσχέθηκε ότι δεν θα τον πειράξει, αλλά δεν κράτησε το λόγο του. Τον επόμενο χρόνο σκότωσε τον Λικίνιο, όπως και αποσπώντας από την αγκαλιά της μάνας του, της αδερφής του,  τον δωδεκάχρονο γιό της, τον Λικινιανό, και τον επόμενο χρόνο το 326 σκότωσε και τον δικό του πρωτότοκο γιο, τον Κρίσπο, γιο της πρώτης του γυναίκας, της Μινερβίνης, σε ηλικία 28 χρονών, επειδή η γυναίκα του, η Φαύστα, φοβούμενη ότι θα παραγκωνίσει τα δικά της παιδιά, επινόησε να συκοφαντήσει τον Κρίσπο, ότι δήθεν της ρίχτηκε! Όταν κατάλαβε όμως ο θεοφιλής Αυτοκράτορας ότι εξαπατήθηκε, έδωσε εντολή να την πνίξουν σε βραστό νερό, μόλις λίγους μήνες μετά την πατροκτονία! Ηθική αυτουργός όμως στο έγκλημα αυτό πρέπει να ήταν η Ελένη για λόγους που αντιλαμβάνεται ο καθένας.

Εν μέσω αυτών των εγκλημάτων, το 325, ο Μέγας δολοφόνος με περισσή υποκρισία κάλεσε στην Βιθυνία την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, καταδικάζοντας την διδασκαλία του Άρειου και στην οποία συντάχθηκε το σύμβολο της πίστης που καθιέρωσε τον όρο ομοούσιος ορίζοντας και την ημερομηνία εορτασμού της γιορτής του Πάσχα.

Την ίδια χρονιά έφτασε στη Ρώμη αλλά δεν τον καλοδέχτηκαν. Έμαθαν για τα αποτρόπαια εγκλήματά του. Ούτε το Καπιτώλιο επισκέφτηκε, ούτε στην παρέλαση παρευρέθηκε που έγινε στην πρωτεύουσα στη Ρώμη, ενώ οι πολίτες της τον αποδοκίμασαν και τον έκαναν να φύγει ντροπιασμένος και να μην πατήσει εκεί ποτέ ξανά. Έτσι εξηγείται γιατί στη Δύση, ο Κωνσταντίνος δεν αγιοποιήθηκε ποτέ. Να, ποιος λόγος τον έκανε να ιδρύσει τη Νέα Ρώμη, στο Βυζάντιο. Αυτός ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο Άγιος και θεοφιλής, ο λεγόμενος ισαπόστολος, και κατά τον γαλίφη επίσκοπο Ευσέβιο που μια ζωή τον «έγλυφε», ο οξυδερκέστατος ουρανοπετής αετός, παράδειγμα θεοσεβούς βίου, που νομιμοποίησε τη νέα θρησκεία καταλύοντας κάθε ηθική αξία του αρχαίου κόσμου, βάζοντας τα θεμέλια για την ανοικοδόμηση μιας θρησκείας που μόλις έγινε κρατική, επί Μέγα Θεοδόσιου, στήριξε το νέο εκμεταλλευτικό κοινωνικό σύστημα, ενός άλλου Μεγάλου, του Μέγα Ιουστινιανού, που επιβιώνει μέχρι σήμερα. (Για να μην βγούμε από το θέμα βλέπε Από την Πολιτεία του Πλάτωνα στην Πολιτεία του Θεού

Εδώ πρέπει να κάνω μια παρένθεση για να αναφέρω και έναν ακόμα Άγιο, με το προσωνύμιο «Μέγας», τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Αθανάσιο, δημαγωγό και ταραξία που συχνά ξεσήκωνε τους πιστούς να μάχονται με λύσσα ενάντια σε οποιονδήποτε διαφωνούσε σε δογματικά θέματα της πίστης του. Από τα σαρανταπέντε χρόνια της επισκοπής του στην Αλεξάνδρεια (328-373) τα δεκαεφτά τα πέρασε στην εξορία. Η πρώτη εξορία στην Τρεβίρα της Γαλατίας έγινε από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο που κράτησε σχεδόν δυο χρόνια (από τον Ιούλιο του 335 μέχρι τον Μάιο του 337 που πέθανε ο διώκτης του) επειδή εμπόδιζε τα καράβια με σιτάρι από την Αλεξάνδρεια να πλεύσουν στην Κωνσταντινούπολη, απειλώντας την Πόλη με λιμό, ασκώντας έτσι πίεση στην Πόλη για τις αντιθέσεις του στον αυτοκράτορα, πιθανότατα επειδή είχε φιλικές σχέσεις με Αρειανούς. Το Σύμβολο της πίστης που υπόγραψε ο Κωνσταντίνος καταδικάζοντας τον Άρειο στην Σύνοδο της Νίκαιας δεν μετρούσε για τον ορθόδοξο ιεράρχη. Φυσικά δεν θα αναφερθώ και στις άλλες κατηγορίες που του απεύθυναν, όπως και στις επόμενες εξορίες που καταδικάστηκε, ο προστατευόμενος των αλητήριων παραβολάνων Αθανάσιος, για να μην βγούμε από το θέμα. Πάντως αυτές έγιναν από τα παιδιά του Κωνσταντίνου, Κώνστα και Κωνστάντιο, μέχρι την ανάκληση της εξορίας από τον Ιουλιανό, αυτόν που αργότερα τα καθάρματα τον είπαν Παραβάτη! Η δράση όμως του Αθανάσιου συνεχίστηκε και έτσι τον εξόρισε και ο ίδιος τον επόμενο χρόνο. Το 364 που εκλέγεται ο Ουάλης τον εξόρισε και αυτός. Όμως, ποιος από τους δυο Άγιους και ταυτόχρονα Μέγας Άγιος της χριστιανοσύνης είχε δίκιο, ψάξτε να το βρείτε το μόνοι σας, όπως υποτίθεται μόνοι σας διαλέξατε την θρησκεία που λατρεύετε και αν βρείτε την απάντηση να μου την πείτε και σε μένα για να καταδικάσω τον άλλο! Πάντως για τον επισκοπικό θρόνο τα μίση και οι διαρκείς ταραχές σε ολόκληρη την αυτοκρατορία και τώρα που οι ίδιοι είχαν την εξουσία. Κάπως έτσι έφαγαν και τον Άρειο στην Πόλη, ακριβώς όταν δήλωσε ο άνθρωπος μετάνοια και ζήτησε να πάει να κοινωνήσει στην Αγιά Σοφιά. Δεν πρόλαβε όμως, τον δηλητηρίασαν οι «ορθόδοξοι»! Τέλος πρέπει να σας αναφέρω ότι ο Αθανάσιος είναι ο μόνος Άγιος που γιορτάζεται δυο φορές τον χρόνο. Μια στις 2 Μαΐου, μέρα του θανάτου του και μια στις 18 Γενάρη, μαζί με ένα άλλο ένα κάθαρμα, με όλη τη σημασία της λέξης, δημαγωγό, ταραξία και δολοφόνο, τον Κύριλλο που πήρε τον επισκοπικό θρόνο της Αλεξάνδρειας το 412. Αυτός ήταν που δολοφόνησε την Υπατία με εκείνο τον φρικιαστικό τρόπο. Κλείνει η παρένθεση.

Τέτοια πράγματα γίνονταν ανάμεσα στους Αγίους, όταν άπαντες ορθόδοξοι και αιρετικοί συνέχιζαν τον πόλεμο μεταξύ τους και παράλληλα κατέστρεφαν με μίσος και ιδιαίτερη βιαιότητα τα μνημεία της πατρώας ελληνικής θρησκείας, δημεύοντας, εξορίζοντας και θανατώνοντας τους πιστούς της αρχαίας θρησκείας. Έκτοτε αυτά τα αποβράσματα της ανθρωπότητας θα εξοντώνουν κάθε αλλόπιστο, ετερόδοξο και άθεο, μέχρι να εμφανιστεί στους κόλπους τους μια άλλη αδελφή αποκαλυπτική θρησκεία, ο Ισλαμισμός, με τον οποίο το Σύστημα θα κάνει χρυσές δουλειές πουλώντας σε αμφότερους μέχρι σήμερα όπλα και δυστυχία, με πρόσχημα την αγάπη για τους αφελείς.

Και από τότε δεν ξέφευγε ιερό για ιερό που να μην συλήσουν αυτοί οι ιερόσυλοι ληστές, από την μια άκρη της αυτοκρατορίας μέχρι την άλλη. Αυτοί αποτελούσαν το χριστιανικό μάτι του οξυδερκή ουρανοπετή αετού, καταγγέλλοντας στον θεοφιλή βασιλέα «τα κρυμμένα λείψανα της πλάνης», που σύμφωνα με τον κόλακα της Καισάρειας, άναψε «πολυφεγγή πυρσό εποπτεύοντας από ψηλά, ακόμα και τα πιο απομακρυσμένα πράγματα, τη στιγμή που ο ίδιος διέμενε στη βασιλική εστία της καλλιπόλεώς του»! Εδώ ο Ευσέβιος είναι ειλικρινής, όχι για την πιστότητα της γραφής του αλλά για την υποτέλεια που διέκρινε το νου του παραδεχόμενος για την τακτική που ακολουθούσαν οι χριστιανοί, όπως ο ίδιος γράφει «ιερά, αγάλματα πάσης ύλης και παντός είδους, ηφάνιζον ως μηδαμινά, τους ναούς δε και τα τεμένη αυτών τα πανύψηλα κατεκρήμνιζον χωρίς κανείς να τους διατάξη εις τούτο, ανεγείροντες δε εκ θεμελίων εκκλησίας, ήλλασον με την νέαν θρησκείαν την προηγούμενην πλάνην». (Βίον Κωνστ. Δ΄ 39.2). Εν πάση περιπτώσει, επιστρέφοντας στον ουρανοπετή βασιλιά Κωνσταντίνο, μετά την ντροπιαστική φυγή του από τη Ρώμη, έπρεπε κάτι να κάνει ώστε με κάποια «θεοφιλή έργα» να λαμπρύνει και να εξωραϊστεί ο επαίσχυντος βίος του!

Έτσι, τον επόμενο χρόνο κιόλας, το 326, σύμφωνα με τον Ευσέβιο, χορηγώντας «αφθόνους και αφειδωλεύτους χορηγίας, ανέλαβε την κατασκευή θεοπρεπών ευκτήριων οίκων» στα Ιεροσόλυμα «με πλούσια βασιλική πολυτέλεια… ώστε τα κτίσματα να υπερτερούν όλων των εις πάσαν πόλιν ωραιότερων οικοδομών»: στο χώρο της «ανάστασης», στο σπήλαιο της «γέννησης» και στο όρος της «ανάληψης». Τα κτίσματα αυτά έδωσε εντολή στον επίσκοπο Μακάριο των Ιεροσολύμων να διακοσμήσει «με άφθονο χρυσό και εναλλασσόμενα υλικά αργύρου ελεφαντόδοντου και διαφόρων λίθων πολυτελών» κάμνοντας τα κτίσματα αυτά να αστράπτουν με μαρμαρυγάς φωτός. Προηγουμένως, εκεί έστειλε και την «θεοσεβεστάτη και θεοφιλή βασιλομήτορα Ελένη» που υποτίθεται στα 79 της χρόνια είχε όρεξη για ταξίδια, περιοδείες, έρευνες και ανασκαφές. Εκεί λοιπόν στους «Άγιους Τόπους», κάτω από μια σειρά απίθανων σύμφωνα με το χριστιανικό πνεύμα θαυμαστών συγκυριών, που γελοιοποιούν την επιχειρηματολογία του θαύματος, όπως το φύτρωμα του παραδόξου φυτού, του βασιλικού, και με την καθοδήγηση της Θείας Πρόνοιας «ανακάλυψε» τον σταυρό που υποτίθεται σταυρώθηκε ο περιβόητος Ιησούς. Για την εύρεση του σταυρού βλέπε Ρουφίνο «Εκκλ. Ιστ.» 10.7-8. Εκεί η σεμνή και θεοφιλής βασιλομήτορα προς ιερή της μνήμη «προέβη εις αφθόνους δωρεάς προς τους γυμνούς πένητας της πόλεως διακοσμώντας τα θαυμαστά μνημεία με κημείλια από άργυρο, χρυσόν και πεποικιλμένα παραπετάσματα». Όμως, από πού είχε η Ελένη τόσα λεφτά; Ο Ευσέβιος κολακεύοντας τον Κωνσταντίνο αναφέρθηκε και σε αυτό. «Της παρέσχε μάλιστα εξουσίαν και επί του βασιλικού θησαυρού, ώστε να χρησιμοποιεί από αυτόν κατά προαίρεσιν και να διαχειρίζεται κατά γνώμιν, όπως θέλει αυτή» (Βίον Κωνστ. Γ΄ 47. 3), δηλαδή φιλανθρωπία με ξένα λεφτά και μάλιστα του δημοσίου!

Ο τόπος όπου, ο αβάπτιστος ακόμα θεοφιλής αυτοκράτορας, επέλεξε να ανεγερθεί ο προσευκτήριος ναός της αναστάσεως ήταν ένας ναός της Αφροδίτης που ο Αδριανός είχε ανεγείρει από το 136 μετά την νίκη του επί του Μπαρ Κεχομπά. Ο Ευσέβιος και εδώ αντέστρεψε την πραγματικότητα ισχυριζόμενος ότι ο ναός του ακολάστου δαίμονος της Αφροδίτης, ήταν κτισμένος πάνω στο τάφο του Ιησού και όχι το αντίστροφο, όπως είδαμε πιο πάνω που και ο ίδιος παραδέχεται. Προσφιλής τακτική των χριστιανών να κτίζουν ναούς πάνω στα ερείπια των αρχαίων ιερών, ενώ είναι γνωστό ότι οι αρχαίοι Έλληνες απέφευγαν πάση θυσία να κτίσουν ιερά πάνω σε χώρους ταφής που τους θεωρούσαν μιαρούς και ακατάλληλους. Έτσι λοιπόν, εν έτη 2017 είδαμε άλλη μια φορά να γελοιοποιούνται με τις ιστορικές «ανακαλύψεις» τους και με παχυλούς τίτλους να ανακοινώνουν χωρίς αιδώ: Αυθεντικός ο τάφος του Ιησού! Από πού όμως συνάγεται η αυθεντικότητα; Μάλλον επιβεβαιώθηκε η σύληση και η οικειοποίηση του ιερού χώρου της Αφροδίτης! Από την χρονολογική επιβεβαίωση των μαρμάρων του Κωνσταντίνου, που το Ε.Μ.Π. δαπανώντας τρία εκατομμύρια ευρώ, διαπίστωσε ηλικία 1700 χρόνων, δηλαδή την εποχή που πραγματικά ο Κωνσταντίνος καταπατώντας τον ναό της Αφροδίτης οικειοποιήθηκε το χώρο σαν τάφο του Ιησού! Τότε, όπως γράφει ο Ευσέβιος, «καθηρέθησαν τα οικοδομήματα της πλάνης μαζί με τα ξόανα και τους δαίμονας της ακολάστου Αφροδίτης»! Έτσι μεταστρέφουν τα αποτελέσματα των ερευνών και κατασκευάζονται τα στοιχεία για να κοροϊδεύουν τους αφελείς, όπως για παράδειγμα δείχνοντας σαπισμένες σανίδες που υποτίθεται βρέθηκαν στο Αραράτ, σαν απομεινάρια της Κιβωτού του Νώε, αντί να προσπαθούν να δικαιολογήσουν το μύθο γιατί στην περιοχή δεν βρίσκονται Καγκουρώ! Αντί της χρονολόγησης των μαρμάρων, το Ε.Μ.Π. θα έπρεπε να διενεργήσει μια χρονολόγηση στα απομεινάρια του υποτιθέμενου «τίμιου σταυρού» που φυλάσσονται στην Μονή Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους και συχνά περιφέρουν σαν τους πανηγυρτζήδες σε διάφορες Εκκλησίες της χώρας, γεμίζοντας τα παγκάρια και πουλώντας ελπίδες με ψευτιές στους αφελείς.

Δεν πέρασαν δυο χρόνια και η Ελένη πέθανε σε ηλικία 81 ετών και ανακηρύχτηκε από τον γιό της Αυγούστα «τιμήσας αυτήν με τοιούτον βασιλικόν αξίωμα, ώστε εις όλας τα επαρχίας και εις τα στρατιωτικά τάγματα να αποκαλείται βασίλισσα και να τυπώνεται η εικών της εις χρυσά νομίσματα» ως ισαπόστολος! Όπως ήταν επόμενο και αυτή δεν αγιοποιήθηκε από την Δυτική Εκκλησία, αφού όλοι στη Ρώμη ήξεραν ότι αυτή συμβούλευσε τον γιό της να σκοτώσει την Φαύστα. Ας έχουμε υπόψη μάλιστα ότι πολλοί συγγραφείς και ιστορικοί αμφιβάλουν και για το ηθικό παρελθόν της γυναίκας αυτής. Ήταν κόρη ενός ξενοδόχου από το Δρέπανο της Βιθυνίας και ίσως ούτε και κόρη, αλλά προστατευμένη ενός ξενοδόχου που την εκμεταλλευόταν. Εκεί την γνώρισε ο Κωνστάντιος ο Χλωρός, σαν αξιωματικός, όταν ο στρατός του Αυριλιανού περνούσε από εκεί το 270, του άρεσε και την πήρε, χωρίς να είναι σίγουρο αν την παντρεύτηκε ποτέ. Πράγματι, τον επόμενο χρόνο γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος από αυτή την γυναίκα που αργότερα ο Διοκλητιανός απαίτησε από τον Κωνστάντιο τον Χλωρό, το 293 να την παρατήσει, επειδή ήταν ταπεινής καταγωγής (πόρνης κατά τον ιστορικό του 5^ου και 6^ου αιώνος Ζώσιμο) και να παντρευτεί την Θεοδώρα, κόρη του Μαξιμιανού και αδερφή του Μαξέντιου, από την οποία απέκτησε άλλα πέντε παιδιά, την Κωνσταντίνα, τον Κωνσταντίνο Β΄, τον Κωνστάντιο Β΄, τον Κώνστα, και την Ελένη.

Πριν κλείσουμε την ανάρτηση αυτή θα έπρεπε να δικαιολογήσουμε από πού αντλήθηκε, όχι μόνο ο πλούτος για την ανέγερση τόσων και τόσων πολυτελών ναών, που κραυγαλέα αντιφάσκουν με την διακηρυσσομένη «ταπεινότητα» των χριστιανών αλλά και για να δείξουμε πώς, αφειδώς προσφέρεται αμοιβή προστασίας για την φύλαξη των συνόρων στους λογής λογής εξωτερικούς εχθρούς της αυτοκρατορίας και από την άλλη με τόση χλιδή, Ανάκτορα και Εκκλησία, να δαπανούν τόσο χρήμα όταν ο λαός λιμοκτονούσε. Ίσως είναι από τα λίγα ιστορικά στοιχεία που ο μελετητής της ιστορίας αποστηθίζει, επειδή εμφανώς και κραυγαλέα αποδεικνύεται η στυγνότητα του φοροεισπρακτικού συστήματος που εξουθένωνε τις μάζες και έπνιγε στην ένδεια την χώρα. Είναι γνωστός ο περιβόητος χρυσάργυρος που ο Κωνσταντίνος επέβαλε στο λαό, που στο άκουσμά του οι οφειλέτες λιποθυμούσαν γιατί αν δεν μπορούσαν να τον πληρώσουν υποβάλλονταν σε βασανιστήρια και μαρτυρικό θάνατο. Σύμφωνα με τον Ζώσιμο οι μάνες πουλούσαν τα παιδιά τους και οι πατεράδες έριχναν τα κορίτσια σε πορνεία προκειμένου να ξεχρεώσουν και να αποφύγουν έστω και το μαστίγωμα. Οι αγρότες για να ξεχρεώσουν πουλούσαν τα ζώα και ό,τι πολύτιμο είχαν. Το διαφθαρμένο βυζαντινό αρχοντολόι, με τους αδίστακτους φοροεισπράκτορες που μετατράπηκαν σε αδίστακτους τυράννους του λαού, άρπαζαν, έσφαζαν και ξεσπίτωναν τους οφειλέτες για να ζουν οι ίδιοι μέσα στη χλιδή, υμνώντας τον Κύριο ή τραγουδούσαν στα ατέλειωτα φαγοπότια που διοργάνωναν στο παλάτι. Θυμηθείτε και τον Ιωάννη Καπαδόκη, εκείνον τον χυδαίο και άπληστο φοροεισπράκτορα που τον έλεγαν και «άνθρωπο με τα μεγάλα σαγόνια» γιατί «έβγαζε από τη μύγα ξίγκι», ενός άλλου αυτοκράτορα, του Μέγα Ιουστινιανού, σύζυγο της πασίγνωστης και διαβόητης πόρνης Θεοδώρας που άγιασε κι αυτή. Και μιας και το έφερε ο λόγος εκτός από τον Ιωάννη ο Ιουστινιανός είχε άλλον έναν έμπιστο άνθρωπο, τον κοιέστορά του Τριβωνιανό, τέρας απληστίας και αλητείας και αυτός, που σαν τον Ευσέβιο, κολάκευε αυτοκράτορα λέγοντάς του, όπως γράφει ο Προκόπιος, ότι «φοβόταν πολύ μήπως απ’ τη μεγάλη του ευσέβεια γινόταν απροσδόκητα η ανάληψή του στους ουρανούς»! Αντιγράφοντας τον θεοφιλή αυτοκράτορα οι διάδοχοί του μέχρι αερικούς φόρους επέβαλαν, μέχρι και τα ούρα φορολόγησαν και το αίσχος της καταλήστευσης δεν σταμάτησε ούτε μετά από αιώνες όταν ο Θεοφίλακτος, αρχιεπίσκοπος Αχρίδος τον 11^ο αιώνα έγραφε για τους φοροεισπράκτορες ότι ρημάζουν τον τόπο, αρπάζουν ό,τι βρουν και βασανίζουν κάνοντας τους δύστυχους οφειλέτες να μετρούν τα κορμιά και τα κόκαλά, πίνοντας το αίμα τους!

Αν μέσα σε μια παράγραφο μπορείς να περιγράψεις την αδικία του κοινωνικού συστήματος και το στυγνό καθεστώς της βυζαντινής θεοκρατούμενης χώρας μπορείς και να αντισταθείς στα ψέματα που αράδιαζε σαν μαρμαρυγή φωτός, εκείνος ο μεγαλογαλίφης επίσκοπος Ευσέβιος, όπως θα δούμε στην επόμενη ανάρτηση.

Αυτός ήταν ο βασιλεύς «ο ουράνιος άγγελος του θεού, ο αστράπτων με την λαμπράν περιβολήν ωσάν με μαρμαρυγάς φωτός» που προήδρευσε στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο συντάσσοντας την ομολογία της Πίστεως και ανήγειρε «με άφθονον βασιλικήν δαπάνην ναούς και τεμένη, ιερά και προσευκτήρια, σκορπώντας με τον ευσεβή του βίο… αρεταί που έφταναν εις το άκρον της ανθρωπίνης τελειώσεως»! Προς το τέλος της ζωής του θέλησε να εξιλεωθεί από τα εγκλήματά του και ζήτησε άφεση πρώτα από τα ιερατεία της αρχαίας θρησκείας, αφού ακόμα δεν είχε βαφτιστεί. Όμως σύμφωνα με αυτά, για τέτοια ανομήματα ήταν αδύνατος ο καθαρμός του. Έγινε έξω φρενών με τους εθνικούς και ίσως γι αυτό σκότωσε και τον φίλο του Σώπατρο. Οι χριστιανοί ιερείς ήταν πιο πρόθυμοι και έτσι μόλις που πρόλαβε να βαφτιστεί και να πάρει την πολυπόθητη άφεση αμαρτιών την τελευταία μέρα της ζωής του αφού γι αυτούς «…και βαπτίσματι υπέσχοντο πάσης αυτόν αμαρτίας καθαίρειν»!

Τέλος, επιγραμματικά ας αναφερθούμε και στο περιβόητο «θαύμα» χάρις στο οποίο υποτίθεται νίκησε τον Μαξέντιο και νομιμοποίησε τον χριστιανισμό, αφού η αξία του δεν επιτρέπει να ασχοληθεί κανείς με αυτό περισσότερο από δυο κουβέντες στα πεταχτά. Οι χριστιανοί ποτέ δεν θα μάθουν αν τον σταυρό στον ουρανό τον «είδε» ο Κωνσταντίνος στο όνειρό του ή στην πραγματικότητα. Το πρώτο διακηρύσσει ο Λακτάντιος (250-325) παιδαγωγός του γιού του και το δεύτερο ο κόλακάς του, ο Ευσέβιος. Χριστιανοί πατέρες και οι δυο που για ένα τόσο θαυμαστό «γεγονός», ισχυρίζονται ότι τους το είπε ο ίδιος ο Κωνσταντίνος, οκτώ χρόνια μετά στον πρώτο, και εικοσιοκτώ χρόνια μετά στον δεύτερο! Εγώ δεν το σχολιάζω άλλο αυτό, τα συμπεράσματα δικά σας.

Να γιατί, κατά τον κόλακα Ευσέβιο «ηδύνατο κανείς να είπη ευλόγως ότι ενεφανίζετο τότε πλέον μια νέα εποχή, καθώς φως θαυμαστόν έλαμψεν αποτόμως εις το θνητόν γένος, και να ομολογήσει ότι όλον αυτό είναι έργον του Θεού, ο οποίος προέβαλε τον θεοφιλή βασιλέα ως αντίπαλον του πλήθους των αθέων» (Βίον Κωνστ. Γ΄ 1.8).

Για τον Μέγα Μαλαγάνα αυτό επίσκοπο που μας έκανε γνωστό πώς στην ανθρωπότητα απότομα έλαμψε το θαυμαστό φως και ξαφνικά απλώθηκε η αγάπη μεταξύ μας, βλέπε την επόμενη ανάρτηση, όπως και μια ήδη αναρτημένη εδώ.

Πρώτη παρουσίαση του βιβλίου «Οι Φιλοσοφικές Σχολές της Αρχαίας Ελλάδας»

Όταν στην διαδικτυακή παρουσίαση του δεύτερου βιβλίου μου «ΧΑΛΚΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ» αναφερόμουνα στην ανάγκη να καταγραφούν όλες οι αρχαίες ελληνικές φιλοσοφικές σχολές προκειμένου με μεγαλύτερη ευκολία να περιγραφούν οι βασικότερες θρησκευτικές αντιλήψεις πριν την εμφάνιση του χριστιανισμού, έγραφα ότι το έργο είχε φτάσει τις 1000 σχεδόν σελίδες, όγκος απαγορευτικός για ένα έργο που έπρεπε ευρέως να διακινηθεί. Τότε λοιπόν σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο (ΕΝΑΛΙΟΣ) αποφασίσαμε να αφαιρέσουμε τις φιλοσοφικές σχολές, πράγμα που μου έδωσε την ευκαιρία σήμερα για μια ακόμα, τούτη τη φορά, πιο ειδική έκδοση.

Το βιβλίο αυτό δεν είναι πια ένα βοήθημα στο «Χαλκεύοντας την Ιστορία» αλλά ένα ολοκληρωμένο έργο με το οποίο ο αναγνώστης εξοικειώνεται σύντομα και με μεγάλη ευκολία σε όλη την ιστορική διαδρομή των φιλοσοφικών σχολών της Αρχαίας Ελλάδας, χωρίς την αγωνιώδη και κοπιαστική, όσο και χρονοβόρα αναζήτηση όλων εκείνων των συγγραμμάτων μέσω των οποίων θα καταλήξει σχεδόν στο ίδιο μαθησιακό αποτέλεσμα. Κυρίως όμως θα αντιληφθεί, γιατί ο Έλληνας φιλόσοφος, από τη μια ξεχώρισε από τους άλλους λαούς, κάνοντας το αποφασιστικό βήμα από το μύθο στο λόγο, στην φιλοσοφία δηλαδή, και από την άλλη γιατί αναζήτησε την αλήθεια μέσα στη φύση, ρωτώντας την ίδια και όχι κάποιο ιερατείο, όπως γινόταν ως τότε. Ακριβώς εδώ βρίσκεται η διαφορά με τους άλλους λαούς, που δεμένοι στους μύθους, στις δεισιδαιμονίες και στις προκαταλήψεις τους παρέμειναν οπισθοδρομικοί και βαθειά προκατειλημμένοι, δεμένοι στο άρμα του ιδεαλισμού και της μεταφυσικής.

Εδώ εύλογα γεννιέται το ερώτημα «…και εντούτοις τι μ’ αυτό;» Ποια η μελλοντική μας εξέλιξη, πόσο μπροστά βρισκόμαστε τώρα;

Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί στα γρήγορα. Μέσα από τις 320 σελίδες του βιβλίου νομίζω δίνω μια απάντηση στο ερώτημα «πού πήγε όλη εκείνη η αίγλη του αρχαίου ελληνικού στοχασμού».

Δυστυχώς, μετά την ελληνιστική περίοδο, η ελληνική σκέψη θα στηρίξει τις νέες ιδέες που κομίστηκαν από την Ανατολή, ξεχνώντας την αναζήτηση της πρώτης αρχής και της φυσιοκρατίας των πρώτων φιλοσόφων. Η αλλοτριωτική πολιτική των κατακτητών ρωμαίων θα βάλει κι αυτή το χεράκι της μέχρι η νέα pax romana παγκοσμιοποιήσει τους λαούς της Μεσογείου. Αυτό όμως μόνο σαν μια σύντομη απάντηση. Προέχει το διαχρονικό ταξίδι στην αρχαία διανόηση. Στο ταξίδι αυτό θα κάνουμε τόσες στάσεις (σχολές) όσες θα χρειασθούν, ώστε να κατανοήσουμε τι ήταν εκείνο που διαστρέβλωσε τις αιώνιες αλήθειες, σιγά - σιγά και ανώδυνα, χωρίς να το καταλάβουμε, μπούμε τελικά στο τούνελ του σκοταδισμού, ξεχνώντας, προκλητικά θα έλεγα, την πνευματικά ένδοξη διαδρομή της αρχαίας ελληνικής σκέψης.

Όμως γιατί τόσες σχολές και τόσες αντιθέσεις μεταξύ τους;

Ας δανειστούμε λίγο κείμενο από την εισαγωγή, μέχρι την επόμενη ανάρτηση που θα σας δώσω ολόκληρη την εισαγωγή, για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό.

«Η γέννηση της φιλοσοφίας, όπως είδαμε, ήταν αποτέλεσμα κοινωνικής ανάγκης, που συνέπεσε ιστορικά με την εμφάνιση της πρώτης υποτυπώδους μορφής επιστημονικής γνώσης. Αυτός είναι ο λόγος που οι υλιστές φιλόσοφοι -φυσικοί τότε- εμφανίστηκαν πρώτοι. Μην μπορώντας όμως να βρουν απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα, προσπάθησαν να τα προσεγγίσουν έστω και με την απλοϊκή τους λογική.

Στην μετέπειτα εμβάθυνση της λογικής αυτής και μέσα από το διάλογο και αντίλογο, έκαναν την εμφάνισή τους κι άλλες σχολές (φιλοσοφικές θεωρίες και ρεύματα). Αλλά και οι ίδιες οι σχολές συνέχισαν να εξελίσσονται γιατί το υλικό που χρόνο με το χρόνο εμπειρικά συσσωρευόταν, δημιούργησε όλο και περισσότερες αντιθέσεις, ακόμα και ανάμεσα στο δάσκαλο και το μαθητή.

Ο εκλεκτισμός αργότερα και ο θρησκευτικός συγκρητισμός στη συνέχεια, δημιούργησαν μεγαλύτερα προβλήματα στις σχολές, όπου οι διαφορές έγιναν εντονότατες. Μεταξύ Πλατωνικών και Νεοπλατωνικών, Πυθαγορείων και Νεοπυθαγορείων ή Στωικών και Νεοστωικών οι διαφορές, όπως θα περίμενε κανείς, έπρεπε να είναι μικρές, αλλά τουναντίον οι διαφορές ήταν μεγάλες και η σχέση τους, πολύ μικρή. Ο εκλεκτισμός προσπάθησε να συμφιλιώσει τις αντιθέσεις, αλλά κατά περίεργο τρόπο, αντί να τις εξαφανίσει τις μεγέθυνε ακόμα περισσότερο. Οι φιλόσοφοι πνίχτηκαν στην λεπτομέρεια και στους αναχρονιστικούς ιδεαλισμούς. Έτσι χρόνο με το χρόνο η εμπειρική γνώση αύξανε και γινόταν πολύχρωμη. Για να μην αναφερθώ στους κάθε λογής φιλοσοφίσκους και αγύρτες που διαστρέβλωναν, προσβάλλοντας το φιλοσοφικό τρίβωνα, με άλογες και ανόητες ιδέες».

Να γιατί πρέπει να εντρυφήσει κανείς στην Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία προκειμένου να μπορεί αβίαστα να δώσει απαντήσεις στην αγωνιώδη εκείνη προσπάθεια που έκανε ο άνθρωπος της Ύστερης Αρχαιότητας να μεταστραφεί σε κάτι ευτελές, οδηγώντας μας σε κείνο τον πνευματικό παγετώνα που μόνο την εποχή του Ουμανισμού, τον 16^ο αιώνα, καταφέραμε να ξεπεράσουμε. Η εποχή του Διαφωτισμού που δειλά δειλά ξεπρόβαλε, άλλαξε τον κόσμο ριζικά. Η εκπαίδευση έγινε ο μεγαλύτερος εχθρός του σκοταδισμού. Ο θεός για τους μπροστάρηδες ήταν πια νεκρός ή για να το πω πεζά, ποτέ δεν υπήρξε. Άνθρακας ο χρυσός!

Η "Eισαγωγή" του βιβλίου θα αναρτηθεί τον επόμενο μήνα

  

Διάλεξη στον "ΕΚΑΤΗΒΟΛΟ" Η δύναμη του συμβόλου από την Αρχαιότητα μέχρι τον Χριστιανισμό

Από την διάλεξη στον "ΕΚΑΤΗΒΟΛΟ" της 14ης Δεκεμβρίου του 2013. Στην φωτογραφία ο υποφαινόμενος Απόστολος Λυμπερίδης και ο Βλάσης Ρασσιάς

Σύμβολο είναι ένα σημείο, ένα σχήμα ή μια εικόνα που υποδηλώνει ή παριστάνει κάποια έννοια, πράγμα ή ένα γεγονός. Θα μπορούσε ακόμα να είναι και μια φράση ή ένα κείμενο. Οι έννοιες μπορεί να είναι προφανείς, να δείχνουν δηλαδή αυτό που βλέπουμε, το σημαινόμενο, το συστατικό στοιχείο της λέξης, όμως μια έννοια μπορεί να είναι και αλληγορική όπου πίσω από το διακριτό της μέρος να κρύβεται μια άλλη κρυφή έννοια. Αυτό είναι και το πιο σύνηθες.

 Λέμε «αυτός μιλάει αλληγορικά, συμβολικά» δηλαδή άλλο λέει και άλλο εννοεί, όπως ένα σύμβολο, όπου άλλο δείχνει και άλλο εννοεί ή πίσω από το σημείο, το σχήμα ή την εικόνα κρύβουμε μία έννοια αλληγορική, βαθιά συμβολική που δημιουργεί με τη σειρά της ένα συναίσθημα φόρτου και έντασης.

Συναίσθημα φόρτου μπορεί να είναι και ένα κείμενο, μιας συγκεκριμένης πίστης, όπως το λεγόμενο «Σύμβολο της πίστεως» που απετέλεσε το αναλλοίωτο σύμβολο της χριστιανικής θρησκείας, το γνωστό «Πιστεύω», που αποτελεί τον Κανόνα και την ψυχή, το δόγμα της χριστιανικής πίστης.

Το αναγνωριστικό σχήμα του συμβόλου, συμβάλλει (εξ ου και το όνομα) στην αποκρυπτογράφηση του νοήματος που αυτό φέρει. Έτσι, η συμβολική αναπαράσταση εννοιών και αντικειμένων είναι απλά ένα διαχρονικό μέσον επικοινωνίας.

Πέραν όλων αυτών που είπαμε, ένα σύμβολο πρέπει να αντιπροσωπεύει μια αλήθεια που πρέπει να αποκαλύπτεται αν όχι άμεσα, τουλάχιστον σταδιακά και μέσα στο χρόνο όπου συνεχώς εμπλουτίζεται, τείνοντας να ταυτιστεί με όσα εννοεί, ώστε να αποτελεί πιστότερη αντανάκλασή του.

Ιδιαίτερα γνωρίσματα έχουν τα θρησκευτικά και πολιτικά σύμβολα, όπου πίσω από αυτά ενσαρκώνεται ένας θεός, μια υπερβατική δύναμη, ένας ηγέτης.

Τότε το σύμβολο έχει χαρακτήρα αναφοράς που μέσω αυτού οδηγούμαστε στο τιμώμενο πρόσωπο.

 

Τα σύμβολα είναι αμφίσημα, έχουν δηλαδή διπλή σημασία ή και τριπλή. Είναι διφορούμενα και ανοιχτά νοήματος. Μια ζυγαριά για παράδειγμα μπορεί να συμβολίζει έναν αστερισμό, την ισορροπία ή την αναλογία σε κάτι, την δικαστική εξουσία ή την δικαιοσύνη γενικά.

Το σύμβολο συμβάλει στην επικοινωνία και ο χαρακτήρας του είναι, κατά μια έννοια, ανάλογος με αυτό που στην λογοτεχνία ή την ρητορική ονομάζουμε «μεταφορά». 

Τα θρησκευτικά σύμβολα πάντα διατηρούσαν στενή σχέση με τους μύθους. Εκεί φαίνεται και η διαχρονικότητά τους, η εξέλιξή τους μέσα στο χρόνο δηλαδή, αφού και τα σύμβολα είναι ιστορικά καθορισμένα. Οι θρησκείες είδαν στα σύμβολα και μια θεϊκή παρουσία, αυτό που στην ψυχολογία ονομάζεται αρχέτυπο και χρησιμοποιείται σαν πρότυπο και υπόδειγμα.

Συμβολισμός είναι η τάση να αποδίδουμε σε ένα σύμβολο ένα ρεαλιστικό νόημα. Όμως η σημασιολογική αναφορά του είναι αμφίσημη. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα, την Σφίγγα: Στη «Σφίγγα» της Αιγύπτου αποδίδουμε λόγω των ελαφρών φτερών της, την «Ψυχή», ενώ στην Ελλάδα ο συσχετισμός των δυο διαφορετικών σωμάτων παραπέμπει στο «Αίνιγμα»!

Γι αυτό, το σύμβολο, πρέπει να γίνει αποδεχτό έτσι ώστε ανάμεσα στον επινοητή και την αποδοχή του συνόλου να υπάρχει μια σύμβαση που αποκωδικοποιεί το σύμβολο χωρίς συγκεκριμένους κανόνες.

Για να σας δείξω την δυσκολία, παρατηρείστε αυτό το τερατοειδές αλληγορικό σύμβολο που δύσκολα εξηγείται χωρίς την βοήθεια εκείνου που το επινόησε. Ο δημιουργός του ήταν προτεστάντης και ήθελε με αυτό να τονίσει συγκεκριμένα σημεία αλαζονείας του βατικανικού παπισμού που συμβολίζεται με την μορφή του γαϊδάρου. Το κεφάλι συμβολίζει την άγνοια και την ανοησία του κλήρου. Το δεξί χέρι που φαίνεται με την οπλή ελέφαντα συμβολίζει την εγκόσμια δύναμη που η Εκκλησία έχει στην κατοχή της, ενώ οι οπλή του δεξιού ποδιού, που είναι από ταύρο, συμβολίζει την φιληδονία της Εκκλησιαστικής αυλής. Η κοιλιά σύμβολο της αδηφαγίας της και το γυναικείο στήθος την ασωτία της Εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Τέλος η ουρά του δράκου συμβολίζει την ιερή σφραγίδα του ποντίφικα.

Τώρα που μπήκαμε στη λογική του συμβόλου, ας περάσουμε σε πιο συγκεκριμένα σύμβολα.

Ο θρίαμβος του Ήλιου λαμβάνει χώρα κατά την Εαρινή Ισημερία, στο ζώδιο του Κριού, όπου η μέρα γίνεται ίση με τη νύχτα και έκτοτε βαθμιαία θα αυξάνει έναντι του σκότους.

Τότε στην αρχαιότητα γιόρταζαν τα ιερά Ελαφηβόλια προς τιμήν της Άρτεμης και οι Τρώες θυσίαζαν ένα λευκό Αμνό στα μυστήρια του Άττη που ονόμαζαν «Αποκάλυψη» επειδή στις 25 Μαρτίου, που ήταν γιορτή χαράς και ο Ήλιος αποκαλύπτεται επιμηκύνοντας την διάρκεια της ημέρας, συμβολίζεται η κυριαρχία του Ήλιου-Άττη.

Στο χριστιανισμό όμως ο Ιησούς είναι ο Καλός ποιμήν που συμβολικά δέχεται να θυσιαστεί για τους αμνούς.

Η εικόνα του Καλού Ποιμένος ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην πρωτοχριστιανική κοινότητα του 3^ου αιώνα.

Το γλυπτό αυτό είναι του 4ου αιώνα και βρίσκεται στο μουσείο τού Λατερανού. Όπως βλέπετε δεν πρόκειται για τον Ιησού, αλλά για έναν βοσκό που φοράει ρωμαϊκά ρούχα και δείχνει πόσο καλός ποιμένας ήταν. Ο Καλός Ποιμένας είναι ένα ζωντανό σύμβολο με διαχρονική αξία.

Ας πάρουμε και ένα πολιτικό σύμβολο. Το γαμμάδιον είναι αρχαίο Ελληνικό σύμβολο. Συμβόλιζε τον Ήλιο γιατί τα τέσσερα σκέλη του έδειχναν τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, γι αυτό λέγεται και «Τετρασκέλιον».

Είναι η Σώστικα, Σωβάστικα ή κοινώς σβάστικα.

Την βρίσκουμε σε αγγεία, σε μνημεία και ταφικές πλάκες της αρχαιότητας.

Συμβόλιζε πάντα τον περιστρεφόμενο ή στροβιλιζόμενο Ήλιο που έδινε ζωή. Έτσι επινοήθηκε το σχήμα της.

Αιώνες μετά, το σύμβολο το πήραν οι Ναζί και το έκαναν σύμβολο του ρατσισμού, της φασιστικής απολυταρχίας και της αδυσώπητης βίας!

 

Το σύμβολο μπορεί να παρασταθεί σαν μια πολυσήμαντη εικόνα. Μπορεί να μην έχει αντικειμενική ύπαρξη, αλλά σαν δυναμική τάση μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην επιστήμη, στην τέχνη, τη φιλοσοφία στη θρησκεία και στην πολιτική.

 

Στη θρησκεία από πολύ νωρίς χρησιμοποιήθηκε αφού πίσω από το σύμβολο συχνά οι ιδεαλιστές κρύβουν αλληγορικές έννοιες με μυστικιστικό χαρακτήρα.

Αν θα έπρεπε με λίγα λόγια να δώσω ένα ορισμό για τη θρησκεία θα έλεγα ότι είναι η φανταστική αντανάκλαση εκείνων των υπερβατικών δυνάμεων που σαν ιδέα κυριαρχούν στην καθημερινή ζωή του πιστού.

 

Αυτές οι δυνάμεις αρχικά ήταν φυσικές, γι αυτό στα πρώτα στάδια της πνευματικής του ανάπτυξης, ο άνθρωπος, θεοποίησε και λάτρεψε τη φύση.

Ο πρωτόγονος άνθρωπος αρχικά εκτεθειμένος στους φυσικούς κινδύνους, απροστάτευτος, κάτω από τον ουρανό, αντιμετώπιζε τους κεραυνούς, τη βροχή, τον αέρα, το κρύο και τη ζέστη. Συγκλονιστικά θεαματικός και μεγαλοπρεπής ο ουρανός λοιπόν. «Ο συμβολισμός της υπερβατικότητάς του» λέει ο Μίρκεα Ελλιάντε «προέρχεται από την συνειδητοποίηση του απέραντου ύψους του».

Ο ουρανός γίνεται υπερβατικός, ιερός και μεγαλοπρεπής σαν τόπος κατοικίας του θεού.

 

Εκεί κατοικεί και ο Ήλιος, στο θρόνο του ή περιδιαβαίνοντας με το άρμα του ολόκληρο τον ουρανό.

Ακόμα και οι χριστιανοί έτσι αρχίζουν την προσευχή τους «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς» στρέφοντας τα βλέμματα των πιστών στον ουρανό, παρά το δόγμα της πανταχού παρουσίας του! Σύντομα, όλες αυτές οι δοξασίες κρύφτηκαν πίσω από το σύμβολο.

Είναι αλήθεια ότι το σύμβολο έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του ανθρώπινου πνεύματος. Η λέξη θεός αρχικά εκπροσωπούσε μια φυσική δύναμη. Συμβολικά το όνομα του θεού κρύφτηκε πίσω από ένα σύμβολο που έκτοτε σαν όχημα θα ταξιδεύει στο χρόνο μέχρι η τέχνη και η καλλιτεχνική εικόνα το παραλλάσσει αντανακλώντας μια νέα πραγματικότητα.

 

Επίσης, πρέπει να ξέρουμε ότι η λέξη «σύμβολο» είναι ελληνική λέξη που ετυμολογικά αποδίδει την έννοια του συνόλου δανείζοντας τη λέξη σε όλες σχεδόν τις γλώσσες του κόσμου.

 

Ο άνθρωπος, μη μπορώντας να αποδώσει τις βαθιές έννοιες του θεού, συνήθιζε να τις κρύβει πίσω από ένα σύμβολο. Μέσω αυτών «εννοούσε» περισσότερα και απ’ όσα γνώριζε ή μπορούσε να αποδώσει. Η αλληγορία ήταν πολύ βολική. Συνεπώς στο σύμβολο κρύβεται και μια αθροιστική «εικονική πληροφορία» που, στο χώρο και στην διάρκεια του χρόνου εξελίσσεται, εκφράζοντας μια εικονική πραγματικότητα που ο άνθρωπος ανέκαθεν απέδιδε στο θεό.

 

Πίσω από τον συμβολισμό κρύβονται αλληγορικές έννοιες που άπτονται της φαντασίας μας και εμπλουτίζουν ακόμα πιο πολύ το σύμβολο. Και ο Φετιχισμός είναι δημιούργημα αυτής της τάσης να θεοποιούμε αντικείμενα, να τα συμβολίζομαι και να αποδίδουμε σ’ αυτά υπερφυσικές δυνάμεις. 







 
Πίσω από την λατρευτική πίστη λοιπόν βρίσκεται το σύμβολο και πρόγονος των θεοποιημένων αντικειμένων σε όλες τις θρησκείες είναι το φετίχ. Μέσα στον φετιχισμό έριξαν τις ρίζες τους όλες οι θρησκείες!

Θρησκεία λοιπόν είναι, όπως είπαμε και πιο πάνω, μια φανταστική αντανάκλαση που όταν αντανακλά την πραγματικότητα την μεταμορφώνει, την παραμορφώνει και την διαστρεβλώνει ανεπανόρθωτα.

Έτσι ιεροποιούνται τα πάντα. Το κρασί, το ψωμί, το νερό, το λάδι, η λαμπάδα και ο σταυρός είναι σύμβολα και ταυτόχρονα ιεροποιημένα σύμβολα μέσα στα οποία βρίσκεται η χάρις του θεού.

Για το κρασί έχουμε να πούμε περισσότερα πιο κάτω. Ο Χριστός ονομάζει τον εαυτόν του «άμπελον αληθινήν», αφιερώνοντας σε αυτόν το πρώτο του θαύμα στην Κανά. Το κρασί συμβολίζει το αίμα της θυσίας, ενώ το ψωμί, το σώμα που προσφέρεται στη θυσία για την λύτρωση.

 

Το νερό είναι σύμβολο κάθαρσης και καθαρισμού από τις αμαρτίες. Σύμβολο ζωής, γιατί χωρίς αυτό ζωή δεν υπάρχει. Το νερό γίνεται μέσο ψυχικού καθαρμού, "λουτρό παλιγγενεσίας", μέσα στο οποίο θάβεται ο παλαιός άνθρωπος και εξέρχεται αναγεννημένος ο πιστός!

 

Το λάδι συμβολίζει το έλεος και τη χάρη του Θεού. Η βάπτιση των χριστιανών αποτελεί συνέχεια των μυητικών τελετών των αρχαίων θρησκειών. Όπως στην πρώτη δημιουργία του κόσμου μέσα από το νερό ξεπηδά η ζωή, έτσι και στο βάπτισμα, που θεωρείται δεύτερη γέννηση, μέσα από το νερό, με τη δύναμη και τη χάρη του θεού, ξεπηδά η νέα ζωή του πιστού.

Ο καθαγιασμός του νερού, η επάλειψη του βαφτιζομένου με λάδι, η τριπλή κατάδυση στο νερό, το χρίσμα και άλλοι μυστηριακοί χειρισμοί κρύβουν βαθύτατους συμβολισμούς!

Ο σταυρός που δίνεται στο νεοφώτιστο είναι η σφραγίδα του θεού και συμβολίζει το πνεύμα της θυσίας και της αυταπάρνησης, η δε λαμπάδα σύμβολο του φωτός, της πρωτόγονης δάδας και του θεού Ήλιου που σκορπά τις ακτίνες του παντού!

Σε μια ιεροτελεστία μια κοσμική διαδικασία ιεροποιείται και αποκτά υπερβατικό χαρακτήρα. Η γέννηση της ιεροποίησης έχει τις ρίζες της στην πρωτόγονη κοινοβιακή κοινωνία. Είναι απορίας άξιο ότι τέτοιοι συμβολισμοί, μέσω των ιεροτελεστιών, επιβιώνουν ακόμα στην εποχή μας!

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει αντικείμενο, φυτό ή ζώο που ο άνθρωπος δεν χρησιμοποίησε προκειμένου να συμβολίσει μια έννοια ή θεϊκή ιδιότητα, δημιουργώντας μια απίστευτη θρησκευτική πολυμορφία εκφράζοντας διαστρεβλωμένα την πραγματικότητα.

Όλα άρχισαν από τους μύθους και κατέληξαν στις οργανωμένες πια θρησκείες.

Οι σοφοί ήξεραν ότι οι μύθοι ήταν αλληγορικές ιστορίες που πλάστηκαν για να εναρμονίσουν το άτομο και τη φυλή με την κοινωνία και τη φύση.

 

Η μυθολογία είναι μία μορφή κοινωνικής συνείδησης κι οι ποιητές που την έπλασαν το έκαναν γιατί άλλο τρόπο δεν είχαν προκειμένου να εκφράσουν αυτό που θα έδενε τη φυλή στο μέλλον. Είναι οι συνεκτικοί δεσμοί της φυλής.

 

Προφανώς χρησιμοποίησαν και κάποιες προφορικές παραδόσεις που έρχονταν από ακόμα μακρινότερο παρελθόν. Εδώ υπάρχουν κάποια κενά που οι συντηρητικοί ιστορικοί του Συστήματος απέκρυψαν, όμως αυτό είναι ένα άλλο θέμα, που στην παρούσα στιγμή δεν μας ενδιαφέρει.

Αυτός ήταν ένας τρόπος κατανόησης της κοινωνικής πραγματικότητας στα πρώτα στάδια ανάπτυξης της κοινωνίας. Σε κείνα τα στάδια της κοινωνικής ανάπτυξης, η ανικανότητα του ανθρώπου να διαχωρίσει τον εαυτό του από το περιβάλλον τον ώθησε ώστε να θεοποιήσει τη φύση και να ανθρωποποιήσει τους θεούς που λάτρευε. Οι τελευταίοι ήταν φυσικές δυνάμεις που αδυνατούσε να κατανοήσει.

Οι φόβοι, οι στοχασμοί και ο ελπίδες γέννησαν αντίστοιχους μύθους. Το ίδιο, οι ασθένειες, οι αντιξοότητες και τα όνειρα που πάντα με υπερφυσικό τρόπο προσπαθούσε να εξηγήσει. Γι' αυτό η μυθολογία συσχετίστηκε με τη θρησκεία και αποτέλεσε τον συνεκτικό δεσμό της φυλής και του έθνους.

 

Ο μύθος κατά κόρο χρησιμοποιείται από τον Πλάτωνα, αφού στη συνείδηση των Ελλήνων είναι τόσο δυνατός που εκφράζει την αλήθεια και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και χωρίς απόδειξη.

Έτσι ο μύθος για τον Πλάτωνα αποτελεί αποδεικτικό καταφύγιο στην προσπάθειά του να τεκμηριώσει ένα μεταφυσικό πρόβλημα.

Ακριβώς αυτό συνεχίζουν και κάνουν ιουδαίοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι θεωρώντας τις «ιερές» τους γραφές, αδιάψευστες και δογματικές μαρτυρίες.

 

Μέσα απ’ όλα τα σύμβολα που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος για να εκφράσει την μεγαλοσύνη του θεού δεσπόζουσα θέση κατέχει ο Ήλιος!

Στις Βέδες είναι γραμμένη η ιερή γνώση των αρχαιοτέρων σανσκριτικών Ινδουιστικών έργων. Η λέξη deva συνώνυμη με το deus (θεός) προέρχεται από τη ρίζα div που σημαίνει «λάμπω». Η veda αποκαλεί το θεό devi ushas δηλαδή «Λαμπρή Αυγή» εννοώντας φυσικά τον Ήλιο.

 

 Ο ήλιος δίνει ζωή απλώνοντας τις αχτίδες του παντού. Φωτίζει, ζεσταίνει, αναζωογονεί φυτά, ζώα και ανθρώπους! Τίποτα δεν μένει κρυφό από τον Ήλιο και γι αυτό, όπως λέει και ο Όμηρος, τον επικαλούνται σαν μάρτυρα και εκδικητή, αφού όλα τα εγκλήματα πέφτουν στην αντίληψή του.

Πριν ο λογικός άνθρωπος επινοήσει τα φετίχ και τους μύθους, στους τοίχους των σπηλαίων όπου ζούσε, ζωγράφιζε τον Ήλιο.

Γι αυτό και δεν υπάρχει θρησκεία που να μην θεοποίησε τον Ήλιο. Απ’ τις πρώιμες πολιτιστικές συνθήκες των χωρών της Ανατολής μέχρι τον χριστιανισμό ο ήλιος σαν σύμβολο δεσπόζει!

 

Στην Ελλάδα ο Υπερίων είχε παιδιά τον Ήλιο, τη Σελήνη και την Ηώ (Αυγή). Οι Τιτάνες προσωποποιούσαν το βραδινό σκοτάδι με τον Κοίο και την Φοίβη. Κόρες τους ήταν η Αστερία (αστροφεγγιά) και η Λητώ. Με τον Δία, η τελευταία απέκτησε τον ηλιακό θεό Απόλλωνα και τη σεληνιακή θεά Άρτεμη.

 

Έκτοτε ο Απόλλων βρίσκεται σε περίοπτη θέση μέσα στο ελληνικό πάνθεο σαν θεός του φωτός και της νιότης. Είναι δηλαδή ένας αγαθοεργός ποιμενικός θεός.

Απ’ τον Αιγυπτιακό θεό Ατόν (Ατ σημαίνει δίσκος και Ον σημαίνει Ήλιος) μέχρι τον Περσικό Μίθρα και τον Ρωμαϊκό Ηλιογάβαλο ο Ήλιος σαν σύμβολο άλλαξε πολλές φορές. Μέσω της μυθολογίας της Αρχαίας Ελλάδας και των χωρών της Μέσης Ανατολής ο Ήλιος σαν θεϊκή Δύναμη λατρεύτηκε και μεταλλάχτηκε σε μυστηριακή θρησκεία.

Ο Ορφισμός, και ο ιδεαλισμός του Πυθαγόρα συγκεράστηκε στην ιδεαλιστική φιλοσοφία του Πλάτωνα και αργότερα στον Νεοπλατωνισμό όπου ο χριστιανισμός θα βρει νέα δάνεια και φιλοσοφικό στήριγμα μέσω του συγκρητισμού.

 

Στην εικόνα αυτή βλέπουμε μια μεταθανάτια εμπειρία σύμφωνα με τους νεοπλατωνικούς, όπου η ψυχή παραλαμβάνεται από ένα Καλό Άγγελο στην Πόρτα της Κρίσης και εισάγεται στον Παράδεισο. Οι συνετοί στα Ηλύσια Πεδία απολαμβάνουν όλες τις χαρές μιας Παραδεισένιας χώρας όπου έχουν να φάνε και φυσικά να πιούν άφθονο κρασί, όπως συμβολικά παριστάνεται από το ασκί που βρίσκεται δεξιά της εικόνας. Ας μην γελοιοποιούμε λοιπόν κάποιους άλλους, που ακόμα πιστεύουν, ότι πεθαίνοντας τους περιμένουν βουνά από πιλάφι!  

Οι αυτοκράτορες της Ρώμης, φτάνοντας στην Ανατολή θα επηρεαστούν και θα φέρουν νέες θρησκευτικές αντιλήψεις, σαν νεωτεριστές, για να στηρίξουν το πολιτικό τους σύστημα.

Ο Ηλιογάβαλος (Elagabalus, 205 – 222 μ.Χ.) ήταν αυτοκράτορας της Ρώμης (218-222). Ήταν νόθος γιος του Καρακάλλα. Από την παιδική του ηλικία έγινε αρχιερέας του θεού Ήλιου (Ela-Gabal) στην Έμεσα της Συρίας, απ’ όπου προήλθε και το προσωνύμιό του. Το πραγματικό του όνομα ήταν Βάριος Άβιτος Βασσιανός).

Στην Ρώμη τον 3ο αιώνα ο Συριακός ακατανίκητος ηλιακός θεός εισάγεται με την ονομασία Sol Invictus. Ο Αυρηλιανός (270-275) ανακήρυξε τον Ήλιο και επίσημα προστάτη της αυτοκρατορίας και ο ίδιος μυήθηκε στον βαθμό του Αρχιερέα.

Την εποχή εκείνη ο Μιθραϊσμός κατακτούσε τα ρωμαϊκά στρατεύματα και οι μυστηριακές θρησκείες της Ανατολής έκαναν θραύση εκτοπίζοντας τους ντόπιους ελληνορωμαϊκούς θεούς. Το φαινόμενο δεν ήταν καινούριο. Από την αρχή του αιώνα ο συγκρητισμός συγχώνευσε δυο και τρεις θεούς σε μια θεότητα ή ταυτίζοντας δυο διαφορετικούς θεούς, αναμειγνύοντας τις θρησκευτικές δοξασίες όπως ο εκλεκτισμός στη φιλοσοφία.

 

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν οι επιμέρους ιδιότητες των διαφόρων θεών σε μία ή σε λίγες αντιπροσωπευτικές θεότητες, δημιουργώντας ενοθεϊστικές και μονοθεϊστικές τάσεις. Η λατρεία μιας θεότητας ταυτόχρονα με άλλες είναι φαινόμενο της ελληνιστικής εποχής κυρίως που εκφράζει θρησκευτική ανησυχία και εκλεκτική μεταφυσική αναζήτηση.

Ο μυστικισμός της Ανατολής έκρυβε μια παράξενη και εξωτική γοητεία στο ρωμαίο αγράμματο υπήκοο της Δύσης. Οι «φωτισμένοι» εκείνοι μύστες της ανατολής φαντάζουν στον αδαή «ειδήμονες του πνεύματος» λες και άνοιξαν οι ουρανοί και τους αποκαλύφτηκαν τα κεκρυμμένα.

Τις θρησκευτικές αντιλήψεις του Ηλιογάβαλου ασπάστηκε και ο Κωνσταντίνος που μέσω των χριστιανών και των ιδιοτελών στόχων του επισημοποίησε, όπως είναι γνωστό, τη θρησκεία τους, δυναμώνοντας την ρωμαϊκή αυτοκρατορία μπροστά στην ραγδαία αύξησή τους.

Ναι, γνωρίζω ότι πλάτειασα το θέμα.

 

Χωρίς μια τέτοια εισαγωγή, τα Χριστούγεννα, θα έμεναν μυθοποιημένα έτσι όπως τα ξέρει ένα μικρό παιδί. Έτσι όπως του τα δίδαξαν στο σχολείο και τα συντήρησε η πρόσφατη παράδοση.

Αναμφίβολα τα Χριστούγεννα, όπως και το Πάσχα, οι χριστιανοί ζουν τις πιο συγκινητικές στιγμές της πίστης τους. Όμως αποτελούν αυτά πραγματικά γεγονότα ή μοναχά σύμβολα της πίστης; Δυστυχώς μόνον οι μυημένοι, αυτοί δηλαδή που έψαξαν σε βάθος τη θρησκεία αυτή, από τον χριστιανικό γνωστικισμό και παλαιότερα, αναγνωρίζουν το δεύτερο σαν πιθανό. Οι περισσότεροι, για να μην πω όλοι, έχουν την εντύπωση ότι ζουν μία πραγματική ανάμνηση. Ανάμνηση σε ένα πραγματικό γεγονός! Απ’ όποια πλευρά και να το δει κανείς η άποψη αυτή φαίνεται πολύ τραβηγμένη και κυρίως αυθαίρετη.

 

Ας μην αναφερθούμε τώρα, αν ο Ιησούς ήταν υπαρκτό πρόσωπο ή όχι. Έχω κάνει σχετικές αναρτήσεις και ανέπτυξα στο βιβλίο μου εκτενώς το θέμα αυτό.

Αυτές τις μέρες λοιπόν γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα. Πρωταγωνιστές της ιστορίας: η παρθένος Μαρία και ο νεότοκος γιος της Ιησούς.

Εύλογα μπορεί να ρωτήσει κανείς γιατί η γιορτή αυτή άργησε να λατρευτεί τόσο πολύ.

 

Ο λόγος κυρίως είναι πως η γέννηση εθεωρείτο, όχι μόνο τότε αλλά και σήμερα, μια αρχαία γιορτή, γιορτή δηλαδή που γιόρταζαν από πολύ παλιά οι πολυθεϊστές.

 

Οι χριστιανοί γιορτάζουν όταν το τιμώμενο πρόσωπο εγκατέλειπε την κοσμική ζωή και επέστρεφε στον Κύριο, τηρούν δηλαδή την ανάμνηση του θυσιαστικού θανάτου που θεωρείται αιώνια.

 

Το 335 καθιερώθηκε αρχικά στη Ρώμη ο εορτασμός των Χριστουγέννων να εορτάζεται στις 25 Δεκέμβρη, όταν στην Ανατολή την αγνοούσαν ακόμα. Η Ανατολική Εκκλησία γιόρτασε τα Χριστούγεννα πρώτη φορά, σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, το 376.

 

Η Μαρία άλλωστε μέχρι τον 5ο αιώνα δεν λατρεύτηκε ποτέ, έτσι όπως την γνωρίζουμε σήμερα! Οι «Πράξεις των Αποστολών» δεν την αναφέρουν καν! Αποτέλεσμα του εορτασμού της ήταν οι έριδες του Νεστόριου στην διάρκεια του 5^ου αιώνα που δίχαζαν το χριστεπώνυμο πλήθος αν η Μαρία ήταν Χριστότοκος ή Θεότοκος.

Με την καταδίκη του Νεστόριου στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 431 άνοιξε ο δρόμος για την λατρεία της Μαρίας σαν «Θεότοκου» που θεσπίστηκε στις 15 Αυγούστου πρώτη φορά μόλις το 460!

 

Οι τελευταίοι γιόρταζαν σαν την μεγαλύτερη γιορτή, μετά το Πάσχα, τα Επιφάνεια στις 6 Ιανουαρίου. Είναι ψέμα ότι γιόρταζαν τα Χριστούγεννα μαζί με τα Επιφάνεια. Αυτό κατόπιν το επινόησαν. Απλά στις 6 του Γενάρη είχαν ορίσει οι Γνωστικοί την βάπτιση του Χριστού, στην οποία τους παρουσιάστηκε σαν Υιός του Θεού και κατά τους χριστιανούς αργότερα, σαν Θεοφάνια, δηλαδή του Επιφανέντος Θεού. Με την εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος γεννήθηκε ο τριαδικός θεός. Γι αυτό και όταν αργότερα υιοθέτησαν τη σαρκική του γέννηση, αυτήν την ονόμασαν «δεύτερη γέννηση», όπως ονόμαζαν παλαιότερα τον μυημένο οι μύστες.

Ο δευτερογεννημένος Ιησούς, εδώ ταυτίζεται, όπως θα δούμε πιο κάτω με τον δευτερογεννημένο «Δημήτριο» Διόνυσο Ζαγρέα.

Πριν περάσουμε όμως στα συγκριτικά στοιχεία πρέπει να γνωρίζετε ότι, η Αρμενική Εκκλησία γιορτάζει, ακόμα και σήμερα, τα Χριστούγεννα στις 6 Γενάρη!

Τότε, ακόμα νωρίτερα, στην Αίγυπτο, γιόρταζαν το χειμερινό ηλιοστάσιο σε συνδυασμό με την υπερχείλιση των υδάτων του Νείλου και στη Μέση Ανατολή τηρούνταν μία ανάλογη γιορτή στην οποία οι θαυμαστές και μυστηριώδεις βρύσες ανάβλυζαν κρασί αντί για νερό!

Στην Άνδρο, επίσης, υπήρχε μια πηγή δίπλα από το ναό τού Διονύσου που την παραμονή των επιφανίων έτρεχε νερό που είχε γεύση κρασιού!

Ο Ευριπίδης στις Βάκχες υμνεί τις εκστατικές τελετές των Μαινάδων:

«Μια τους χτυπά ένα βράχο με το θύρσο

και δροσερό νερό αναβρύζει,

μια άλλη αγγίζει με το θυρσό της το χώμα

και ο θεός εκεί κρασιού μια βρύση ανοίγει».

 

Ο θρησκευτικός συγκρητισμός ενσωμάτωσε στον χριστιανισμό τον Αγιασμό των Υδάτων και αργότερα επινόησε το πρώτο θαύμα στην Κανά που υποτίθεται ότι ο Ιησούς μετέτρεπε το νερό σε κρασί!

Ανάμεσα στο Διόνυσο και τον Ιησού μπορεί να βρει κανείς αρκετούς παραλληλισμούς που δεν δικαιολογούνται με την σύμπτωση.

Ο Διόνυσος αναφέρεται και σαν Ιατρός, Θεραπευτής και Λυτρωτής, όπως και ο Ιησούς που ακόμα και το όνομά του φανερώνει αυτόν που φέρνει την ίαση.

Όμως, ας επιστρέψουμε στην πρώτη γιορτή των Χριστουγέννων που υιοθετήθηκε τον 4ο αιώνα πιθανότατα από τον Πάπα Ιούλιο. Ποια ημέρα έπρεπε να υιοθετήσουν, οι Ρωμαίοι, γι’ αυτή την μεγαλειώδη γιορτή; Αναμφίβολα, εκείνη που στη Δύση είχε τη μεγαλύτερη επιρροή! Τότε που γιορταζόταν η γέννηση του Ήλιου, κατά τα τέλη των Σατουρναλίων.

Ο Δεκέμβριος ήταν αφιερωμένος στον Κρόνο προς τιμήν του οποίου γιόρταζαν τα Σατουρνάλια που ξεκινούσαν από τις 17 του μηνός.

Πίστευαν ότι στις 25 του μηνός ο Ήλιος αναγεννιέται και παίρνει νέα δύναμη. Γι αυτό και γιόρταζαν τα γενέθλια του αήττητου ήλιου.

 

Τότε δηλαδή που τα γερμανικά και κελτικά φύλα γιόρταζαν το Γιούλ, δηλαδή το χειμερινό ηλιοστάσιο με την επιστροφή του Ήλιου.






 
Από παλαιότερα άλλωστε οι χριστιανοί γιόρταζαν τον Ήλιο δίνοντας το όνομά του στην τιμώμενη μέρα της εβδομάδας.

Οι Δυτικοί την ονομάζουν Μέρα του Ήλιου Sun-day και οι Ορθόδοξοι Κυριακή, μέρα του Κυρίου, για να τιμήσουν τον νοητό Ήλιο της δικαιοσύνης!

Είναι γνωστό άλλωστε ότι ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, ο οποίος νομιμοποίησε το Χριστιανισμό στη Ρώμη, λάτρευε τον Sol Invictus (Ανίκητος Ήλιος), συγχωνεύοντας τις θεότητες του Μίθρα, του Ήλιου και του Απόλλωνα.

Η 25η Δεκεμβρίου, όμως, ήταν η μέρα των Μιθραϊκών τελετουργιών, μέρα που οι Ρωμαίοι γιόρταζαν τη γέννηση του Μίθρα!

Ο Μίθρας ήταν Ινδοϊρακινός θεός που από τον 1ο αιώνα, πριν τη χρονολόγησή μας, έφτασε στη Δύση. Iδιαίτερα ανάμεσα στο στρατό, η λατρεία του πήρε μεγάλες διαστάσεις ανάμεσα στον 2ο και 3ο αιώνα. Το 66, πριν τη νέα χρονολόγησή μας, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, πρώτοι οι πειρατές της Σικελίας γιόρτασαν τα μυστήρια του Μίθρα και επί Διοκλητιανού έγινε προστάτης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επί Κωνσταντίνου όμως, με την άνοδο του χριστιανισμού στην Ανατολή, άρχισε να εξασθενεί δίνοντας τη θέση του στη νέα θρησκεία.

Ο Μίθρας γεννήθηκε σε μια σπηλιά, μέσα από ένα βράχο, και γι αυτό οι σπηλιές λατρεύτηκαν σαν κατοικία του Θεού.

 

 Ήταν ο Θεός του Φωτός που ανέτειλε για να δώσει Φως, Αλήθεια και Δικαιοσύνη στον κόσμο.

Η σπηλιά δείχνει ότι ο Θεός έρχεται από το σκοτάδι για να ρίξει το Φως του στους ανθρώπους, να τους λυτρώσει δηλαδή από το σκότος!

Όμως και ο Χριστός λατρεύεται σαν «ο φέρων το φως» υποκαθιστώντας τους ηλιακούς θεούς του αρχαίου κόσμου.

Στην αρχαιότητα γιόρταζαν την ίδια μέρα τη γέννηση του Θείου Βρέφους: «Λικνίτη Διονύσου» στους Δελφούς. Του Θείου Βρέφους «Αιώνα» στην Αλεξάνδρεια. Του Θείου Βρέφους «Πλούτου» στην Ελευσίνα, που συμβόλιζε τον πλούτο της σοδειάς, με γιορτές, διασκεδάσεις και ξεφαντώματα.

Η νύχτα των Χριστουγέννων, αργότερα, έγινε η ιερότερη μέρα της χρονιάς, επειδή βρίσκεται κοντά στις χειμερινές τροπές του ήλιου.

 

Ας μη ξεχνάμε και ο Δίας σε σπήλαιο της Κρήτης γεννήθηκε και δεν ήταν ο μοναδικός!

Το Σπήλαιο Ιδαίον Άνδρον στη βάση του Ψηλορείτη.

Ο Μίθρας αρχικά λατρεύτηκε κυρίως από τους ποιμένες και γι αυτό θεωρήθηκε Ποιμένας των ανθρώπων.

Πρόσφερε στον κόσμο βίο πνευματικό, ελπίδα και λύτρωση μετά θάνατον. Οι μύστες καθαίρονταν με το καθαρτήριο νερό και στους οπαδούς τελούσαν ένα είδος βαπτίσματος χρίζοντας το μέτωπο!

 Έτσι ακριβώς και ο Ιησούς περιέγραφε τον εαυτό του σαν "Καλός Ποιμένας". Προσωπογραφίες του Χριστού τον δείχνουν να κρατάει τη ράβδο του ποιμένα. Η ράβδος επίσης φαίνεται και στα χέρια του Όσιρι από την Αιγυπτιακή τέχνη. Στη λογοτεχνία τα επίθετα sa σημαίνει «ποιμένας» και Asar-sa "Όσιρις ο ποιμένας".

Οι επίσκοποι και οι μητροπολίτες σήμερα λέγονται ποιμενάρχες γι αυτό και φέρουν την λεγόμενη ποιμαντική ράβδο. Ποιμαντορία σήμερα λέμε την πνευματική καθοδήγηση.

Είναι τόσες οι ομοιότητες με τον χριστιανισμό που ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας (2ος αιώνας) δεν άντεξε και ξέσπασε πως ο διάβολος αντέγραψε από πριν αυτά που θα πίστευαν οι χριστιανοί μετά!

Σας φαίνεται τραβηγμένη η εκδοχή… το παρελθόν να μιμείται το μέλλον; Εγώ πάντως νόμιζα ότι συνέβαινε αντίστροφα! Εν πάση περιπτώσει οι καλοθελητές χριστιανοί, τότε που ο χριστιανισμός κατασκευάζονταν το έχαψαν, όπως έχαψαν τόσα άλλα παράλογα και εξωτικά πράγματα. Εσείς για παράδειγμα αυτές τις μέρες πού πιστεύετε πως γεννήθηκε ο Ιησούς, σε σπήλαιο, σαν τον Μίθρα ή σε στάβλο σαν ποιμένας;

 

Ξέρω. Σε στάβλο θα μου πουν οι περισσότεροι. Όμως αγνοείτε ότι τον καιρό εκείνο οι σπηλιές χρησίμευαν και σαν στάβλοι, όταν ο καιρός ήταν απειλητικός για τα ζώα των βοσκών, μέσα στις οποίες υπήρχαν και φάτνες, ξύλινες κατασκευές δηλαδή για την τροφή των ζώων. Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας, από τους πρώτους χριστιανούς, όταν ο Ιουδαιοχριστιανισμός βρισκόταν ακόμα στα σκαριά, ήξερε καλύτερα που τοποθετούσαν τη γέννηση του βρέφους.

 

Ακόμα και σήμερα στον Εσπερινό ο παπάς απαγγέλλει «Σήμερον η παρθένος τίκτει ένδον εν τω σπηλαίω».

Όμως τα αποδιδόμενα κείμενα του Λουκά (2.1-16) αργότερα στο τέλος του 2ου αιώνα, τοποθέτησαν το στάβλο σε πανδοχείο της Βηθλεέμ, αν και δεν μπόρεσαν να αποσιωπήσουν τους βοσκούς που πρώτοι επισκέφτηκαν την Μαρία με το παιδί, δημιουργώντας την πρώτη αντίφαση με τον Ματθαίο που μιλά για Μάγους από την Ανατολή.

 

Αυτοί οι τελευταίοι είδαν το άστρο να φεγγοβολά από την Ανατολή κι έτσι κατάφεραν να εντοπίσουν το σημείο όπου γεννήθηκε ο Ιησούς, ενώ ο Ηρώδης που ζούσε στην Ιερουσαλήμ, δεν κατάφερε να τον βρει ποτέ παρ’ όλου ότι ζούσε στην ίδια πόλη!

Έτσι λένε οι χριστιανοί!

Η ιστορία λέει όμως ότι αυτός πέθανε το 4 πριν τη γέννηση του Ιησού!

Ω, αγαπητοί μου φίλοι, δεν μπορώ να κάνω βήμα στο ιστορικό αυτό «γεγονός» και οι αντιφάσεις με κυνηγούν!

 

Μόνο οι πιστοί βρίσκονται σε απόλυτη πνευματική αγαλλίαση, ονειροπαρμένοι στις επάλξεις του μεγάλου ιστορικού γεγονότος! Οι καθοδηγητές τους προνόησαν να τραβήξουν τις εξηγήσεις από τα αυτιά και τους έπεισαν.

Τους έπεισαν;

Προσπαθούν οι πιστοί, όχι να κατανοήσουν, αλλά να κλείσουν τα τραβηγμένα τους αυτιά στην Αλήθεια. Τα ανοίγουν μόνο όταν οι καθοδηγητές ανοίγουν, σαν προφήτες, το στόμα τους.

Οι τελευταίοι ψάχνουν για αποδείξεις!

Πού;

 

Μα φυσικά στην Παλιά Διαθήκη! Εκεί βρίσκονται οι ρίζες τους! Βρήκαν χωρία που ταίριαζαν κάπως και απομονώνοντάς τα από το υπόλοιπο κείμενο, τα ερμήνευαν όπως ήθελαν. Βλέπεις δεν υπήρχαν βιβλία όπως σήμερα και οι περισσότεροι δεν ήξεραν γράμματα!

 

Έτσι, οι κατεργαράκοι επινοητές και πλαστογράφοι της ιστορίας έκαναν θαύματα βγάζοντας, κυριολεκτικά, λαγούς από το καπέλο τους!

Μεταξύ άλλων παράλογων προφητειών, στην Π.Δ. υποτίθεται προφητεύτηκε το αστέρι της Βηθλεέμ και μάλιστα… στους Αριθμούς (24.17)! «Θέλει ανατείλει άστρο εξ’ Ιακώβ και θέλει αναστηθεί σκήπτρο εκ του Ισραήλ». Όμως δε θα το συνδέσω αυτό με το Μίθρα, που σαν Ουράνιο Φως ανατέλλει, αλλά εκεί που οι Αριθμοί παραπέμπουν, αν δεν απομόνωναν τη φράση, που ακριβώς στη συνέχεια λέει «…και θέλει πατάξει τους αρχηγούς του Μωάβ και εξολοθρεύσει πάντας τους υιούς του Σηθ». Αν έπιαναν οι χριστιανοί την Αγία Γραφή, κάτι θα έβλεπαν, όμως προτιμούν να αφήσουν τους καθοδηγητές και τους κήρυκες, που τα πλάθουν όπως θέλουν αυτοί, να τους πλάθουν και το μυαλό, αφήνοντας τον συγκρητισμό για τα υπόλοιπα!

 

Να τι βρήκαν λοιπόν στον Ησαΐα (7.14) που έλεγε «ιδού η παρθένος θέλει συλλάβει και γεννήσει υιόν  και θέλει καλεσθή το όνομα αυτού Εμμανουήλ».

Εδώ, τι να πρωτοσχολιάσει κανείς, τη λέξη halamah που εβραϊκά σημαίνει «νέα γυναίκα» και όχι την παρθένα ή ότι ο συγγραφέας μιλούσε για τη μάνα κάποιου προφήτη τότε και όχι για τη Μαρία μετά πεντακόσια χρόνια! Μήπως και τον Ιησού τον φώναξε κανείς Εμμανουήλ ή μήπως η Μαρία αν δεν ήταν παρθένα θα το μάθαινε ποτέ κανείς…

 

Ας κάνουμε όμως λόγο για την περιβόητη παρθενιά, που χριστουγεννιάτικα η άμωμη σύλληψη και γέννηση του τέκνου, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Πολύ παλιά, όταν οι άνθρωποι ήθελαν να θεοποιήσουν κάποιον, αναζητούσαν να του δώσουν ιδιότητες που δεν είχαν οι άνθρωποι, ώστε να αποδεικνύει την θεϊκή του καταγωγή. Σχεδόν πάντα ο πατέρας ήταν ο Θεός κι η μάνα μία Κόρη που ζούσε ανάμεσα στους ανθρώπους. Εμείς σαν Έλληνες το γνωρίζουμε πολύ καλύτερα αυτό.

 

Ο Δίας ήταν ο πιο μπερμπάτης Θεός, όπως τον αναφέρει και ο Καζαντζάκης στον Ζορμπά, με τις περισσότερες «ενώσεις». Δεν είναι το θέμα μας, τώρα να εξετάσουμε, πόσο αυτό αναφέρεται στο συμβολισμό (Ζεύξις), αλλά μόνο σαν συνήθεια του ανθρώπου να θεωρεί άμωμη τη σύλληψη από το Θεό.

 

Πριν προχωρήσουμε, εδώ ας κάνουμε μια στάση για να σας δείξω πόσο ένα συνηθισμένο γεγονός της καθημερινής ζωής, θα μπορούσε να φτάσει μέχρι τις μέρες μας. Δεν γνωρίζω από πότε καθιερώσαμε να λέμε για μια γυναίκα που είναι έγκυος ότι είναι σε ενδιαφέρουσα. Μήπως έτσι θέλουμε να υποδηλώσουμε αυτό που από πολύ παλιά ήταν σύνηθες φαινόμενο, ότι δηλαδή όλα τα παιδιά να έχουν πατέρα το θεό και μάλιστα εμείς οι Έλληνες τον Δία; Εν-Δια-Φέρουσα! Σε ενδιαφέρουσα είναι αυτή που φέρει μέσα της τον Δία, όπως ακριβώς και με τη διονυσιακή λέξη «ενθουσιασμός»;

Εν-Θεός-Ουσία, αυτός δηλαδή που έχει την ουσία του θεού μέσα του, υποδηλώνοντας τον οίνο με τον οποίο οι οπαδοί του Διόνυσου ενθουσιάζονταν.

Ενθουσιασμός είναι η υπέρβαση των ορίων της πραγματικότητας. Οι διονυσιακές τελετουργίες στόχευαν στην εκστατική απόδραση από την πραγματικότητα.

Ο ζωτικός κύκλος της βλάστησης ολοκληρώνεται με τον τρύγο. Είναι μια κυκλική αναγέννηση. Σκοπός των τελετουργιών ήταν να εξευμενιστούν οι θεοί ώστε να εξασφαλιστεί η ευμάρεια των θνητών.

 

Η Αθηνά, η Άρτεμις και η Εστία είναι τα σύμβολα της αγνότητας της ελληνικής μυθολογίας.

Βέβαια είναι θεές που στην πρώτη οι Αθηναίοι της αφιέρωσαν τον Παρθενώνα. Μα και ο πατέρας του Διονύσου είναι ο Δίας. Γύρω από τη γέννηση του Διόνυσου υπάρχουν πολλές εκδοχές.

 

Σε μια εκδοχή του μύθου, στη Νάξο τότε, λέγανε πως η Σεμέλη δεν πρόλαβε να τον γεννήσει γιατί στους έξι μήνες κύησης τον πήρε ο Δίας σαν έμβρυο και τον έβαλε στον μηρό του. Έτσι γεννήθηκε σαν Θεάνθρωπος και η Σεμέλη έμεινε παρθένα! Κι επειδή ο Διόνυσος γεννήθηκε από δύο μήτρες γι αυτό ονομάστηκε και Δημήτριος!

Επίσης, ο Περσέας, γεννήθηκε από την παρθένα Δανάη που η ιστορία του μοιάζει τόσο πολύ με την ιστορία του Χριστού, ώστε ο μάρτυρας Ιουστίνος να εξάπτεται απ’ το γεγονός αυτό λέγοντας ότι, ο διάβολος, ξέροντας ότι ο Χριστός θα έρθει σύντομα στη γη, κανόνισε τα πράγματα έτσι ώστε τα θαύματα να γίνουν πριν τον ερχομό Του!

Να και μερικά παραδείγματα από άλλες μυθολογίες. Η ιέρεια Ματεμουά ακόμα φαίνεται στα ερείπια των τειχών του Λουξώρ στην Αίγυπτο όπου παρθένα έφερε στον κόσμο τον Φαραώ Αμενχοτέπ τον Γ΄ πριν από 3500 χρόνια.

 

Την εποχή της εμφάνισης του χριστιανισμού, στην Αίγυπτο, όπως είπαμε ήδη, γιορταζόταν στις 6 του Γενάρη η γέννηση του Θεού Έων από την παρθένα Κόρη, όπως ακριβώς έδειχναν εικόνες τη γέννηση του Διόνυσου, την ίδια μέρα, μέσα σε μία σπηλιά! Μα και η γνωστή Ίσιδα άμωμα συνέλαβε το θεό Ήλιο.

 

Η Ίσιδα κρατώντας στην αγκαλιά της τον Ώρο λατρεύτηκε με την προσωνυμία «Δέσποινα» και «Θεομήτωρ» όπως και η παρθένα Μαρία του Ιησού.

Μεγάλος αριθμός από αγαλματίδια την δείχνουν να έχει στην αγκαλιά της το μικρό Ώρο, όπως ακριβώς ο Ιησούς βρίσκεται αγκαλιά στα χέρια της Μαρίας.

Ο Φρίγιος Άττις που αποκαλείται από τους πιστούς του «Αμνός του Θεού», γεννήθηκε από την παρθένα Νάνα.

 

Ο Άδωνις από τη Μύρρα, και ο Βούδας από την παρθένα Μάγια. Τα ονόματα Νάνα, Μύρρα και Μάγια, παρά τις διαφορετικές γλώσσες, είναι ομόηχα με την παρθένα Μαρία, τη μητέρα του Ιησού.

Όμως και σαν Μητέρα, η παρθένα Μαρία δεν πρωτοτυπεί.

Πριν από αυτήν, όπως και στην περίπτωση του Μίθρα, η Κυβέλη λατρεύτηκε το 205, πριν από τη χρονολόγηση μας, σε ολόκληρη τη νέα ρωμαϊκή αυτοκρατορία, για πάνω από 250 χρόνια, σαν την Μεγάλη Μητέρα ή τη Μητέρα των Θεών, που ανάλογα με τον τόπο πήρε πολλά ονόματα: Ιδαία, Ρέα, Φρυγία, Άγδιστη.

 

Στην Ελλάδα την έλεγαν Μητρώα και ο ναός της Μητρώον. Όταν σταμάτησε η λατρεία της ο ναός της μετατράπηκε σε αποθηκευτικό χώρο στον οποίο οι Αθηναίοι αποθήκευαν τα δημόσια έγγραφα. Από τότε υιοθετήσαμε για τα αντίστοιχα έγγραφα του κράτους τον «αριθμό μητρώου»!

Όλα αυτά δείχνουν πως οι θρησκευτικές ιδέες ταξιδεύουν μέσα στο χρόνο από μία θρησκεία στην άλλη. Και το κυριότερο: ο άνθρωπος βρήκε τον τρόπο να κρατήσει το μύθο ζωντανό. Την εποχή της ενοθεΐας τα σύμβολα ήταν ζωντανά και τα ερμήνευαν χωρίς τα στεγανά των θρησκειών. Τα στεγανά επινοήθηκαν και επιβλήθηκαν από τις τρεις Αποκαλυπτικές θρησκείες.

 

Για παράδειγμα ποιος επινόησε το σφραγιδόλιθο του Ορφέα, τον 2^ο αιώνα, όπου ο Ορφέας πεθαίνει στο σταυρό; Δεν έχει σημασία αν σταυρώθηκε, αλλά ότι πεθαίνει για να λυτρώσει τον άνθρωπο. Το σύμβολο του σταυρού, εκείνη την εποχή, ήταν ένας λυτρωτικός θάνατος που μέσω της ενοθεϊστικής τάσης της εποχής θεωρήθηκε σαν ένα θεολογικό αρχέτυπο, όπως και οι χριστιανοί χρησιμοποίησαν τόσα και τόσα πολυθεϊστικά αρχέτυπα. Οι θρησκείες, ακόμα και ο νεοσύστατος χριστιανισμός, μετέχει των ενοθεϊστικών τάσεων εκείνη την εποχή. Ο σφραγιδόλιθος αυτός στηρίζει την άποψη αυτή. Τα σύμβολα χρησιμοποιούνται απ’ όλους και δεν ιδιοποιούνται από κανέναν.

 

Όμως να τοποθετείς τους μύθους μέσα στην ιστορική πραγματικότητα ήταν ένα επικίνδυνο παιχνίδι που οι χριστιανοί νόμιζαν ότι επειδή ήρθαν στην εξουσία μπορούσαν να επιβάλουν χωρίς το κόστος της κριτικής. Όμως, η ιστορία, τους χρωστούσε μια αποκάλυψη που όπως φαίνεται άρχισε ιδιαίτερα σφοδρή από τον Διαφωτισμό και μετά που δεν κόπασε ακόμα. Ούτε θα κοπάσει, μέχρι που και ο τελευταίος μάθει την αλήθεια. Τα θεϊκά σύμβολα δεν ήταν μιμήσεις ιστορικών γεγονότων του… μέλλοντος, αλλά σύμβολα που επινοούσε ο άνθρωπος για να κρύψει αλληγορικά έννοιες που οι ρίζες βρίσκονταν στο παρελθόν! 

Οι αρχαίες θρησκείες και βέβαια δεν είχαν το μονοπώλιο των ιδεών, ούτε την βαρβαρότητα του χριστιανισμού να επιβάλουν με τη βία τις θρησκευτικές τους απόψεις, ώστε οι ιθύνοντες της ηγεσίας της να πελεκούν άκρα, να βασανίζουν, να καίνε και να εξοντώνουν τους αλλόθρησκους. Δεν υπήρχαν αιρέσεις, δεν υπήρχε θρησκευτικό μίσος! Αντίθετα, η μία θρησκεία συνδεόταν με ομοιότητες με την άλλη.

 

Υπήρχε σύμπνοια και αγάπη μεταξύ τους και όχι διχόνοια και μίσος όπως στις τρεις «εξ Αποκαλύψεως» σημερινές θρησκείες.

Όταν τα στοιχεία αυτά διαμόρφωσαν την χριστιανική θρησκεία τότε οι κύριοι πλαστογράφοι σκαρφίστηκαν κάθε απάτη, ανοησία και παραλογισμό για να πείσουν τους πιστούς ότι… οι προηγούμενοι τους αντέγραψαν!

 

 Ο κακόμοιρος ο Ιουστίνος, χωρίς να μπορεί να στεριώσει σε καμιά φιλοσοφική σχολή της Ελλάδας, βρήκε καταφύγιο μόνο στη νέα θρησκεία του Ιουδαιοχριστιανισμού, που λίγα χρόνια πριν οι πλαστογράφοι της ιστορίας και επινοητές του ψεύδους λεηλάτησαν ό,τι υπερβατικά πιστευόταν εκείνο τον καιρό. Δεν μπορούσε να φανταστεί πώς είναι δυνατόν η Δανάη να γέννησε τον Περσέα και να παρέμεινε παρθένα κι ο Μίθρας να έχει τόσες ομοιότητες με τον Ιησού… τότε αγνοείτο ακόμα η 25η του Δεκέμβρη, φαντάσου!

 Όμως να έχει δώδεκα μαθητές κι αυτός και να τους συνάξει σ’ ένα Μυστικό Δείπνο δεν μπορούσε να το χωρέσει ο νους του!

Μια επιγραφή στο Βατικανό, προφανώς απομεινάρι ενός ναού του Μίθρα, γράφει «Αυτός που δεν θα φάει από το σώμα μου ούτε θα πιει από το αίμα μου έτσι ώστε να γίνει ένα με μένα και εγώ μ' αυτόν, αυτός δεν θα σωθεί».

Ποιος έφταιγε; Ο Ιουστίνος ή οι πλαστογράφοι;

Ποτέ δεν απέδωσε την ανοησία στο μυαλό του, αλλά προτίμησε να τη φορτώσει στους… δαίμονες, που παρέδωσαν τα μυστήρια στους ειδωλολάτρες θεούς, ξέροντας ότι τα ίδια θα έκανε και ο Ιησούς όταν θα ερχόταν!

 

Σας φαίνονται φαιδρά όλα αυτά; 

Να ξέρατε τι αίμα χύθηκε γι’ αυτές τις φαιδρότητες…

 

Μετά απ όλα αυτά, αν εδώ σήμερα υπάρχουν χριστιανοί ή όποιοι πιστοί υπερβατικών ιδεών, σας εύχομαι να γιορτάσετε τα Χριστούγεννα ή τα Ηλιούγεννα με κατάνυξη ψυχής!

Είτε στον Γιαχβέ πιστεύετε είτε στον θεό Ήλιο.

Μείνετε ήσυχοι!

Άλλοι δούλεψαν για σας. Πλαστογράφοι, χαλκευτές, απατεώνες…

…και κοντά σε αυτούς σιγοποντάριζε και η ανθρώπινη βλακεία, για να σας εξασφαλίσουν απαντήσεις για παν επιστητό.

Χωνέψτε τις και κοιμηθείτε ήσυχα!

Η αλήθεια δεν σας άγγιξε ποτέ!

 

Για τους υπόλοιπους θα κλείσω με αυτό:

Αν οι πιστοί των θρησκειών κοιτούν στο παρελθόν… εμείς σταθερά προσηλωμένοι στις αξίες του μέλλοντος κοιτάμε ψηλά στον ουρανό. 

 

Όχι για να βρούμε θεούς αλλά για να εξηγήσουμε το Άγνωστο, να διώξουμε τους φόβους και τις δεισιδαιμονίες που χιλιάδες χρόνια τώρα ταλαιπωρούν τους αμόρφωτους και τους αφελείς!

Το video της διάλεξης στον "ΕΚΑΤΗΒΟΛΟ" μπορείτε να το δείτε στο Youtube από εδώ