Ποια η χρησιμότητα της ελεημοσύνης και των εράνων της Εκκλησίας όταν δεν υφίσταται ισολογισμός;

Επειδή ο αλτρουισμός εύκολα γίνεται συνώνυμο της ανιδιοτέλειας που είναι το αντίθετο του εγωισμού και της ιδιοτέλειας, η διαχείριση της φιλανθρωπίας και του αλτρουισμού εύκολα μπορεί να καταλήξει μέσω του εγωισμού στην ιδιοτέλεια και την απάτη. Σε έναν κόσμο όπου οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν γίνει τόσο εγωιστικές και ιδιοτελείς, εύκολα εξαπατά κανείς τον συνάνθρωπό του προκειμένου να τον εκμεταλλευτεί για προσωπικό συμφέρον. Αυτό φαίνεται σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες του ανθρώπου, από τους συνεταιρισμούς που επιχειρεί στην ιδιωτική του ζωή, μέχρι τις οικογενειακές σχέσεις όπου αδέρφια και συγγενείς, για περιουσιακούς λόγους, συχνά φτάνουν ακόμα και στο έγκλημα. Επειδή η εξαπάτηση είναι ο καλύτερος τρόπος πλουτισμού οι σχέσεις μας δυστυχώς απαιτούν τουλάχιστον μια στοιχειώδη καχυποψία. Ένας πόλεμος είναι η ζωή και χωρίς ηθική θα ήμασταν όλοι έρμαια ανηθικότητας. Ο Ηράκλειτος έλεγε ότι «ο πόλεμος είναι πατέρας όλων. Άλλους ανέδειξε σε θεούς και άλλους σε ανθρώπους, άλλους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους». Έλεγε επίσης ότι «πρέπει να γνωρίζει κανείς ότι ο πόλεμος είναι κοινός και η διχόνοια δικαιοσύνη, και ότι τα πάντα γίνονται σύμφωνα με τη διχόνοια και την ανάγκη». Ποιοι όμως έχουν την ανάγκη να εξαπατήσουν; Προφανώς αυτοί που παρακάμπτοντας τον νόμο δρουν με ιδιοτέλεια για προσωπικό συμφέρον. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι αυτός που θέλει να σε εξαπατήσει, πρωτίστως αναγκάζεται να κερδίσει την εμπιστοσύνη σου. Δεν είναι τυχαίο που κάθε απατεώνας που πιάστηκε από την τσιμπίδα του νόμου να εξαπατά πιστούς, πάντα χρησιμοποιούσε τις πιο βαθιές αλτρουιστικές διδαχές που ακούγονται σε όλα τα θρησκευτικά κηρύγματα γενικώς. Τα θύματα εδώ είναι πάντα οι πιστοί. Πώς θα ξεχωρίσει όμως ο πιστός το ανιδιοτελές κήρυγμα από τις παραινέσεις του απατεώνα προς το θύμα του; Δύσκολα σας έβαλα και επειδή η απάντηση είναι δύσκολη μου φαίνεται ευκολότερα θα αντιδράσετε εναντίον μου παρά ενάντια όλων εκείνων που εκμεταλλεύονται την άγνοια και την αφέλειά σας. Κι αυτό επειδή ο πιστός γίνεται ευκολόπιστος μπροστά σε αυτό που θεωρεί θείο, καταπίνει την τροφή αμάσητη, γίνεται έρμαιο των μύθων που του προσφέρουν και ο μαζοχισμός η ασθένεια των πιστών.

Το έχουμε πει κι άλλη φορά και θα το ξαναπούμε: Η σχέση των πιστών μεταξύ τους, σ’ αυτό το απάνθρωπο κοινωνικό σύστημα είναι μια σχέση «αγάπης», μιας φενακισμένης αγάπης βέβαια ακριβώς επειδή εκείνος που θέλει να σε εξαπατήσει προσπαθεί να σου δείξει ότι είναι ανιδιοτελής και σε αγαπά. Φέρεται με αλτρουισμό στις υπνωτισμένες και αλλοτριωμένες μάζες των πιστών, όπως ακριβώς ένας σαδιστής στο μαζοχιστικό του ταίρι! Ο Άρθουρ Καίσλερ έγραφε «ο εγωτισμός της ομάδας τρέφεται από τον αλτρουισμό των μελών της». Ας μην αναφερθώ πάλι στους κινδύνους της ταύτισης της ομάδας. Περισσότερα μπορείτε να βρείτε σε μια παλαιότερη ανάρτησή μου στο blog αυτό «Το παράδοξο της ταύτισης με την ομάδα». Στην σημερινή ανάρτηση θα ήθελα να έριχνα το βάρος στην φιλανθρωπία που κάθε ιερατείο θρησκείας προβάλει στους πιστούς τα αγνά αλτρουιστικά τους αισθήματα που τα ερμηνεύει σαν αγάπη αλλήλων. Ας μην γελιόμαστε, η φιλανθρωπία των θρησκειών περισσότερο στοχεύει σε υλικά αγαθά και αν ποτέ δείξει ανιδιοτελή συναισθήματα να είστε σίγουροι ότι στην ιδιοτέλεια θα καταλήξουν. Διαφορετικά, από πού τόσος πλούτος… Όπως έλεγε ο Προυντόν για την πολιτική «Αν ο πλούτος ήταν αποτέλεσμα της εργασίας τότε θα έπρεπε όλοι οι εργαζόμενοι να ήταν πλούσιοι». Αντίστοιχα για την Εκκλησία αυτό σημαίνει ότι αν όλος ο πλούτος της Εκκλησίας που κομίζει από την φιλανθρωπία διοχετευόταν στους φτωχούς, τότε θα έπρεπε, για να μην πω αυστηρώς απαιτείται, να υφίσταται ένας ισολογισμός εσόδων – εξόδων όπου η ίδια θα έπρεπε να συντηρείται από τον κόπο των πρωτοστατούντων «αγίων» της και από προσωπική προσφορά του καθενός, γιατί σε μια δίκαιη κοινωνία υπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες για κάθε υλική συναλλαγή. Στις θρησκείες λοιπόν το ιερατείο με ιδιαίτερο ζήλο ασχολείται με τα έσοδα που από τους πιστούς αποκομίζει, ώστε να αυξήσει τα οικονομικά της Εκκλησίας, της μονής ή της δομής που συντηρεί. Ο πλούτος συνεχώς αυξάνεται και οι δεσπότες όπως και όσοι διαχειρίζονται παγκάρια και δωρεές, συνήθως ποτέ δεν είναι ευχαριστημένοι, αναζητώντας πάντα νέους τρόπους να αυξήσουν τα έσοδα και οι ίδιοι να ζουν όσο γίνεται καλύτερα και σε μεγαλύτερη χλιδή.

Η απόσταση λοιπόν μεταξύ αλτρουισμού και απάτης είναι πολύ μικρή. Πάντα ήταν και όχι μόνο στις μέρες μας. Ακόμα και στις πρώτες συναγωγές των χριστιανών, λένε τα ευαγγέλια, οι δεσπότες έπρεπε να είναι καχύποπτοι με όσους περιόδευαν από πόλη σε πόλη, επειδή κυκλοφορούσαν πολλοί απατεώνες. Να τι γράφω στο βιβλίο μου «Χαλκεύοντας την Ιστορία» για το θέμα.

«Το εγχειρίδιο της Εκκλησίας που δημοσιεύτηκε σαν «Διδαχή των Δώδεκα Αποστόλων» ήταν ένας καλός οργανωτικός οδηγός που έθετε τα καθήκοντα σε εκείνους που διευθύνουν… Κάθε απόστολος που έρχεται σε σας πρέπει να καλωσορίζεται όπως ο Κύριος, αλλά δεν πρέπει να παραμένει πάνω από μία μέρα η δύο μέρες, αν αυτό είναι αναγκαίο. Αν μείνει τρεις ημέρες τότε είναι ψευδοπροφήτης. Και ένας απόστολος δεν πρέπει να δέχεται κατά την αναχώρηση του τίποτε άλλο εκτός από προμήθειες που θα του είναι αρκετές μέχρι το επόμενο κατάλυμα του. Αν ζητά χρήματα, είναι ψευδοπροφήτης. Αν ένας προφήτης ομιλεί πνευματικά δεν έχετε δικαίωμα να τον υποβάλλετε σε δοκιμασίες ή επαληθεύσεις. Κάθε αμαρτία θα συγχωρεθεί, αυτή όμως όχι. Δεν είναι όμως προφήτες όλοι όσοι ομιλούν πνευματικά, αν δε συμπεριφέρονται και δεν έχουν τους τρόπους του Κυρίου. Από τη συμπεριφορά τους θα κρίνετε τον απατεώνα από τον αληθινό. Έτσι, αν ένας προφήτης κληθεί να φάγει ενώ βρίσκεται σε πνευματική κατάσταση, δε θα το κάνει. Αν το κάνει είναι απατεώνας. Επίσης, ακόμα και αν υποτεθεί ότι η διδασκαλία ενός προφήτη είναι αρκετά σωστή, αν οι πράξεις του δεν ταιριάζουν με τα λόγια του, τότε είναι απατεώνας» («Διδαχή» 11).

Αν δεν υπήρχαν απατεώνες η «Διδαχή» δε θα είχε λόγο με τόση επιμονή να αναφέρεται σε αυτούς. Στο επόμενο κεφάλαιο προτρέπει ακόμα και σε δοκιμασία «Όποιος έρχεται στο όνομα του Κυρίου πρέπει να καλωσορίζεται, μολονότι αργότερα πρέπει να τον δοκιμάσετε για να διαπιστώσετε περί τίνος πρόκειται. Θα μπορέσετε τότε να διακρίνετε την αλήθεια από το ψεύδος» (βλέπε Απόστολος Λυμπερίδης «Χαλκεύοντας την Ιστορία» σελ. 218).

Συνοψίζοντας πρέπει να πούμε για την «φιλανθρωπία» είτε από αλτρουισμό μαζεύουμε χρήματα, είτε για προσωπικό όφελος η διαδικασία, νομικά, είναι ίδια: τα έσοδα πρέπει να εμφανίζονται με ισολογισμό ώστε να φαίνεται καθαρά πού πήγαν τα κέρδη. Αυτό όμως απαιτεί και έναν τρόπο εμφάνισης των εσόδων, πράγμα που δεν θα μπορούσε ποτέ να εφαρμοστεί με τον τρόπο που η Εκκλησία συσσωρεύει τον πλούτο της. Αντί αυτής της διαφάνειας οι Εκκλησίες χρησιμοποιούν παγκάρια και δίσκους που περιφέρουν κάποιοι επιστάτες εν ώρα λειτουργίας! Οι πιο επιτήδειοι διοργανώνουν φιέστες, λειτουργίες, ευχαριστήριες τελετές και μυστήρια με μοναδικό σκοπό το κέρδος. Μεταξύ αυτών προκειμένου να είναι επιτυχής μια ελεημοσύνη, οικονομική ενίσχυση το λένε πιο εξευγενισμένα οι δεσπότες των δομών, συχνά εμφανίζουν ψευδή και γελοιώδη θαύματα προκειμένου να αυξήσουν ακόμα περισσότερο τα κέρδη τους. Εξορκισμοί σε ανθρώπους, ευχέλαια σε αυτοκίνητα, κατηχήσεις μίσους και λογής λογής απατεώνες παρεισφρέουν μέσω της πίστης προκειμένου να μαζέψουν όλο και περισσότερο χρήμα. Άλλοι κατεργαραίοι, επιτήδειοι και αγύρτες επινοούν «θαύματα» ώστε να ξεγελάσουν τα θύματα των πιστών τους και να τους αποσπάσουν περισσότερα, λες και η εύνοια του θεού στοχοποιεί τους πιστούς που κάνουν τάματα ή εκείνους που δίνουν τα περισσότερα. Τα «θαύματα» πάντα γελοιοποιούν τους πιστούς αφού αγνοούν τους νόμους και τις διαψεύσεις των επιστημών και της κοινής λογικής. Σε άλλες αναρτήσεις του blog έχω αναφερθεί και στα θαύματα και ιδιαίτερα στην γελοιότητα ορισμένων εξ αυτών, όπως της ετήσιας περιοδείας της Αγίας Ζώνης, των τιμίων δώρων της Ανατολής, του τιμίου ξύλου ή της αφής του «Αγίου Φωτός» από την Ιερουσαλήμ, βλέπε «Η πίστη ανέχεται την απάτη;»

Προσωπικά πιστεύω ότι πίσω από το «θαύμα» πάντα υπάρχει η απάτη και η πονηριά ή μάλλον η κουτοπονηριά, αφού επιστημονικά το θαύμα βρίσκεται εκτός λογικής και σε πλήρη αντίφαση με την επιστήμη. Και στο θέμα αυτό έχω αναφερθεί με αντίστοιχες αναρτήσεις στο blog αυτό. Βλέπε «Αγύρτες και τσαρλατάνοι μας κατακλύζουν ακόμα» όπως και εδώ: «Αγύρτες, απατεώνες και αφελείς στην καθημερινή ζωή μας». Όμως, για να είμαι απολύτως σχετικός και κυρίως ειλικρινής θα έπρεπε να αποδώσω ένα μικρό ποσοστό, όχι πάνω από 1% στην άγνοια του επιστημονικού νόμου οπότε θα δεχτώ την αφέλεια αντί της πονηριάς και της απάτης.

Δεν χρειάζεται να σας δώσω λεπτομερή περιγραφή των απατεώνων που κατά καιρούς εμφανίζονται στο προσκήνιο διοργανώνοντας φιέστες με απώτερο σκοπό το εύκολο κέρδος στα ταμεία τους, είτε πρόκειται για το νόμιμο ιερατείο των Εκκλησιών, είτε κοινωνικών δομών που εκμεταλλεύονται το ανθρώπινο συναίσθημα με δόλωμα την «ανιδιοτελή» προσφορά. Βλέπεις, όταν ο πιστός ακούει για θεάρεστο έργο, σαν αλτρουιστής σπεύδει να βοηθήσει, βάζοντας βαθειά το χέρι στη τσέπη ή αγωνίζεται από πόρτα σε πόρτα και στο πεζοδρόμιο, προκειμένου να βοηθήσει. Αρκεί να σας θυμίσω την περίπτωση της κοινωνικής κουζίνας του «Άλλου ανθρώπου» (βλέπε «Από την κοινοκτημοσύνη στην φιλανθρωπία», την Κιβωτό του Κόσμου ή στις μέρες μας τις απάτες στη μονή του Αβακούμ στην Κύπρο, όπου η απατεωνιά βρισκόταν πάνω από τον αλτρουισμό.

Δεν θέλω όμως να σας κουράσω με άλλες αναφορές, πέρα από την γενική κατεύθυνση που σας δίνω ώστε να σας καταστήσω απλώς καχύποπτους, όπως ακριβώς και η «Διδαχή» των πρώτων Αποστόλων καλούσε Δεσπότες και πιστούς να αποκαλύπτουν τους απατεώνες που πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες! Τέτοιοι απατεώνες που εκμεταλλεύονται το θρησκευτικό συναίσθημα, πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Το κακό είναι που, όπου μπλέκεται ο θεός με το χρήμα, πάντα ελλοχεύει η απάτη και η κλεψιά.

Δυστυχώς φίλοι μου, θεός και πλούτος δεν συμβαδίζουν, όσο και να θέλετε να υποστηρίξετε ότι οι Εκκλησίες δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν χωρίς την οικονομική συναλλαγή. Η φράση «η πίστη είναι προσωπική υπόθεση» και «ο θεός του καθενός βρίσκεται μέσα του» μου ακούγονται κούφια λόγια που καμιά πρακτική αξία δεν μπορεί να έχουν, ακριβώς επειδή στη ζωή μας δεν μπορούν να εφαρμοστούν. Ο κόσμος μας λειτουργεί διαφορετικά και από την πλευρά των νόμων της φύσης, όσον αφορά τα θαύματα, και από την πλευρά της ιδιοσυγκρασίας και συνείδησης από το κοινωνικό σύστημα της φιλελευθεροποίησης που επικρατεί. Γι αυτό σταματήστε να κοροϊδεύετε τα παιδιά σας με μύθους σαν τον Αη Βασίλη, γιατί στο τέλος τα πιστεύετε κι εσείς!

Όμως, μια στιγμή, πριν κλείσω την ανάρτηση αυτή. Γιατί πρέπει να βάζετε το χέρι στη τσέπη σε αυτούς τους αγύρτες; Τι σας προσφέρουν και πρέπει να τους βοηθάτε με τα χρήματά σας; Τι έργο προσφέρουν; Βοηθούν δυο τρία άτομα, για να δικαιολογούν τον οβολό σας και ξοδεύουν για την πάρτη τους τα υπόλοιπα που είναι τα περισσότερα. Τι σημαίνει οβολός; Οβολό ονομάζουμε ένα μικρό ή συμβολικό ποσό το οποίο παραθέτουμε, δωρίζουμε, ή προσφέρουμε οικειοθελώς! Όμως, όταν σου προτείνουν συνεχώς το άδειο χέρι σαν ζητιάνοι, δεν τα δίνετε οικειοθελώς, αλλά σχεδόν από ανάγκη, γιατί αν δεν δώσετε αρχίζετε να έχετε ενοχές ότι τα κρατάτε για πάρτη σας και τρομάζετε μπροστά στην τιμωρία, ενώ αντιθέτως περιμένετε την ανταμοιβή της μεταθανάτιας ζωής σας, έτσι δεν είναι; Κούνια που σας κούναγε! Σας εκβιάζουν και φαίνεται δεν το πήρατε χαμπάρι. Η αλήθεια είναι ότι με τον έρανο πολλοί βοηθηθήκανε, ιδιαίτερα άρρωστοι που το Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν τους κάλυπτε και με την βοήθεια του εράνου από ιδιώτες, κατάφεραν να σωθούν άνθρωποι. Δεν αμφιβάλω ότι ανάμεσα στους ιδιώτες, πολλές φορές συνέβαλαν και ιερείς της Εκκλησίας, όμως σε προσωπικό επίπεδο και όχι μέσα από τις αρχιεπισκοπές που συλλέγουν κάθε βδομάδα τα έσοδα των ενοριτών τους. Έχω ιδία γνώμη, από τον πατέρα μου, που σαν φλογερός πιστός για χρόνια ήταν επιστάτης της ενορίας του!

Τελειώνοντας όμως την ανάρτηση αυτή, ας πω και τα τελευταία μου λόγια για την… φιλανθρωπία. Τι κάνουν αυτοί για τη φτώχεια που επικρατεί στον κόσμο; Πρόκειται μήπως να καταπολεμήσουν την φτώχεια που επικρατεί σε τόσες και τόσες οικογένειες;  Όπως βλέπετε και στην διπλανή εικόνα, υπάρχουν στον κόσμο τόσα παιδιά που όχι μόνο δεν μπορούν να πάνε σχολείο, αλλά δεν έχουν και τα απαραίτητα για να ζήσουν. Δεν έχουν να φάνε! Πού βρίσκεται η δικαιοσύνη εδώ; Πού πηγαίνουν τα λεφτά που τους δίνετε; Γιατί επινοούν θαύματα για να μαζέψουν περισσότερα; Γιατί με τόση «ελεημοσύνη», τάματα και δωρεές υπάρχουν ακόμα παιδιά που πεινούν; Γιατί υπάρχει τόση δυστυχία και οι Εκκλησίες πνίγονται στο χρυσάφι ενώ οι περιουσίες τους όλο και αυξάνουν… Το κράτος δεν τους ελέγχει ενώ φροντίζει από τον προϋπολογισμό να τους καλύπτει τον μισθό, ενώ θα έπρεπε να μισθώνονται από τα κέρδη τους.  Ξυπνήστε επιτέλους! Όπως ακριβώς τις μέρες αυτές των εορτών, το κράτος εκμετταλλεύοντας την ένδεια των πολιτών σας πλασάρει τους μεγάλους λαχνούς με τα Κρατικά λαχεία, με τον ίδιο τρόπο οι κατεργαραίοι των θρησκειών εκμεταλλεύονται το θρησκευτικό σας συναίσθημα και κάνουν τη γύρα για να σας αποσπάσουν όσα μπορούν περισσότερα, προβάλλοντας ό,τι μπορούν να φανταστούν, αποσκοπώντας, την υγεία και τη φτώχεια με ένα… θαύμα που σας έπεισαν ότι είναι τόσο εφικτό και εσείς, σαν τα μιλλιούνια, ανόητα πλάσματα, τρέχετε να προσκυνήσετε πλουτίζοντας αυτούς. Βρισκόμαστε στον 21^ο αιώνα, ταξιδεύουμε στα άστρα και κάποιοι επιτήδειοι στολίζουν τις κολώνες του δήμου σας με προσκλήσεις, αδημονώντας τον οβολό από το υστέρημά σας!

Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια, όμως η φτώχεια παραμένει. Και η υλική σας φτώχεια και η πνευματική. Κατάντια!

Την εικόνα πιο κάτω την δημοσίευσα στις 16 Δεκέμβρη του 2019, όταν ο ναός του Αγ. Νεκταρίου στα Άνω Λιόσια, περίμενε την άφιξη των… Δώρων των Μάγων της Ανατολής γράφοντας την λεζάντα

«Ένας εισαγγελέας δεν υπάρχει;

Ακόμα αμφιβάλουν μερικοί ότι δεν θίγεται η ορθόδοξη πίστη και η θρησκεία μέσα από μια τέτοια κερδοσκοπική καμπάνια, διαφημίζοντας υλικό απάτης με σκοπό το κέρδος σε βάρος αφελών…

Πού βρίσκονται τα πανεπιστήμια να αντιδράσουν, με ποια επιστημονικά κριτήρια επιτρέπεται να γίνεται αυτή η χάλκευση της ιστορίας;»

Δείτε και το βίντεο αυτό και αναρωτηθείτε επιτέλους: είμαστε σοβαροί;

Όμως, δυστυχώς, εγώ τα λέω, εγώ τα’ ακούω!

Φωνή βοώντος εν τη ερήμω!

 

 

"Φίλοι" παντού, φιλία πουθενά! (μέρος 1)

"Φίλοι" παντού, φιλία πουθενά! Φυσικά και αναφέρομαι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και συγκεκριμένα στο fb που υποτίθεται βοηθάει τον έναν να έρθει κοντά στον άλλον, φιλικά, επαγγελματικά, ιδεολογικά, ερωτικά ή κατά πώς αντιλαμβάνεται κανείς την ένωση ή την δικτύωση ανάμεσα στους χρήστες και τους ινφλουένσερς (influencers). Ο ινφλουένσερ ασκεί επιρροή στους φίλους του, τους ακολούθους του δηλαδή, που συνήθως αφορά τις ιδέες του, τον τρόπο ζωής, το ντύσιμο ή και τις επιλογές που θα κάνει στη ζωή του. Όσο πιο πολλούς φολόουερς (followers) έχει ένας ινφλουένσερ, τόσο πιο δημοφιλής γίνεται. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να αποκτήσει όχι μόνο φίλους και δόξα (θα τρίζουν τα κόκαλα του Επίκουρου) αλλά και έσοδα καθώς οι διαφημιστικές εταιρείες προωθούν προϊόντα μέσω των ινφλουένσερς. Οι ινφλουένσερς λοιπόν, συνήθως δημοσιεύουν τσιτάτα και φωτογραφίες ή γράφουν εξυπνάδες που διάβασαν αλλού, δείχνοντας έναν τρόπο ζωής που ίσως και να μην κάνουν οι ίδιοι. Εδώ ισχύει απόλυτα αυτό που λέμε «είσαι ό,τι δηλώσεις»! Οι ακόλουθοι, βλέποντας τις αναρτήσεις, αντιδρούν με σχόλια θαυμασμού ή πετάγοντας σπόντες αρνητικής κριτικής με εικονίδια, λόγια, διαγραφές και μπλοκαρίσματα. Νέοι όροι και χαρακτηριστικά στις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους εμφανίστηκαν που τείνουν να επισκιάσουν και τις ήδη, εδώ και χιλιετίες, παγιωμένες σχέσεις μας! Οι όροι όμως που θεσπίζονται ή δεν είναι γνωστοί ή πρέπει να διακινηθούν στη ροή και οι χρήστες να διαπαιδαγωγηθούν εκ νέου! Αλλάζουν οι συμπεριφορές, τα ήθη, οι συνήθειες. Εδώ βρίσκεται το κουμπί. Καλώς να υφίστανται οι όροι, οι περιορισμοί και οι τάσεις, όμως εκείνο το καθοδηγούμενο καθεστώς που ορίζει προτίμηση και συμφέροντα από τους όρους που θέτουν τα κοινωνικά δίκτυα, είναι που ενοχλεί, αφού μετατρέπει τις σχέσεις αυτές σε εμπόρευμα! Ναι φίλοι μου, η φιλία έγινε εμπόρευμα, όπως και ο έρωτας και οι σχέσεις μεταξύ μας. Αν δεν υπάρχει συμφέρον μην περιμένετε, να αυξήσετε την πελατεία σας. Ούτε φίλους θα μπορέσετε να κάνετε, ούτε να αγαπήσετε, ούτε δεχτοί θα γίνετε!

Νέα ήθη και έθιμα μπήκαν στη ζωή μας! Εγώ σαν ρομαντικός και κυρίως Επικούρειος στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, συχνά αντιδρώ. Η δικτυακή αυτή αντίδραση διαμαρτυρίας συχνά φαντάζει γραφική ανάμεσα στους ινφλουένσερς! Ένα χάσμα βρίσκεται, όχι μόνο ανάμεσα σε εμένα και τους διαδικτυακούς μου φίλους, αλλά ανάμεσα σε όλους τους διαδικτυακούς «φίλους»! Πίσω από την ανωνυμία ο καθένας ό,τι θέλει υποστηρίζει. Ο ναρκισσισμός πάει σύννεφο και το ψέμα διάχυτο, παντού η υποκρισία, η απάτη και η αχαριστία. Το έχετε αντιληφθεί αυτό; Ας πάρω μερικά παραδείγματα από την εμπειρία μου στο διαδίκτυο. Αρχικά στο διαδίκτυο έκανα την εμφάνισή μου σαν bloger γράφοντας άρθρα που αναρτούσα και κάποιοι χρήστες που διάβαζαν, το τονίζω αυτό: που διάβαζαν και σχεδόν πάντα σχολίαζαν. Πλάι στους φίλους, που ομολογώ, οι ιδέες πραγματικά μπορούσαν να κάνουν ωραίους φίλους ανάμεσα στους ομοϊδεάτες της φιλοσοφίας, της πολιτικής, της θρησκείας, ακόμα και της μουσικής. Εκείνο τον καιρό, πριν 16 χρόνια, όταν ακόμα το face book δεν είχε εμφανιστεί, οι χρήστες διάβαζαν, επικοινωνούσαν και σχολίαζαν χωρίς να διαγράφουν και να μπλοκάρουν ο ένας τον άλλον. Η αλήθεια είναι ότι ανάμεσα στους ομοϊδεάτες διαδικτυακούς φίλους υπήρχαν και κάποιοι εριστικοί που αντιδρούσαν ιδεολογικά στον συντάκτη του άρθρου ή στους άλλους σχολιαστές. Τι υπέροχες εποχές! Δεν το κρύβω, ότι εκείνο τον καιρό έκανα και μερικές φιλίες με κάποιους που η φιλία μας όχι μόνο κρατάει ακόμα καλά, αλλά ίσως είναι και πιο δυνατή και από μερικούς παιδικούς μου φίλους. Πράγματι, η ιδεολογία, οι ιδέες και η άποψη που έχουμε για μας, για τους άλλους και γενικά ο τρόπος που σκεφτόμαστε, μπορεί να είναι καθοριστικός για τις σχέσεις μας με τους άλλους, με την κοινωνία και με αυτό που λέμε ήθος, κοινή γνώμη, στερεότυπο, τρόπος ζωής και ό,τι άλλο ακόμα μπορείτε να φανταστείτε. Να, πώς αλλάζουν τα ήθη και οι συμπεριφορές μας, μέσα σε λίγα χρόνια. Με το internet όλα άλλαξαν. Στο ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ του βιβλίου μου «ΧΑΛΚΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ» γράφω: «Στις μέρες μας, ιδιαίτερα, όπου η πληθώρα της πληροφόρησης κατακλύζει τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και η μια εικόνα κυνηγάει την άλλη και όλες μαζί όλους, η κοινωνία του θεάματος γίνεται το απολυταρχικό βασίλειο της ολιγαρχίας και της εμπορευματικής οικονομίας. Τα παγκόσμια διευθυντήρια οργανώνουν την κοινωνία έτσι ώστε να εξυπηρετείται η ολιγαρχία… Πράγματι, πίσω από το «έκδηλο» και το «προφανές», κρύβεται ένας απατηλός κόσμος. Ένας κόσμος αλλοτριωμένος που μας καταδυναστεύει και μας χρησιμοποιεί ανατροφοδοτώντας την απάτη. Μας ενσωματώνει στο σύστημα και θέτοντας τους κανόνες του συστήματος κάνει το δρόμο της επιστροφής δύσκολη υπόθεση».

Μήπως τώρα μπορείτε να αντιληφθείτε πώς στο διαδίκτυο, η πληροφορία και οι σχέσεις των ανθρώπων αλλάζουν και τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα δημιουργώντας προβλήματα επικοινωνίας μεταξύ μας… Σαν παράδειγμα, ας πάρω την πρώτη ανάρτηση που έκανα στο blog, το 2008, εκθέτοντας ένα διαχρονικό προβληματισμό, για να δείτε, ότι ανάμεσα στους χρήστες του fb για παράδειγμα δεν θα μπορούσε να υπάρξει καμιά επικοινωνία ή για να είμαι ακόμα πιο σχετικός, ανάμεσα στους 1500 «φίλους» κανένας δεν θα σχολίαζε και τα likes δεν θα υπερέβαιναν δέκα με δεκαπέντε το πολύ. Και εκείνοι που θα κάνουν, το κάνουν από συμπάθεια περισσότερο και όχι επειδή ταυτίστηκαν. Ενώ ένα θέμα για γκόμενους από μια κυρία θα έπαιρνε πάνω από πεντακόσια ή και χίλια likes! Όμως για τέτοια «δημοφιλή» θέματα θα συζητήσουμε στην επόμενη ανάρτηση, δείχνοντας πιο παραστατικά τέτοιες αναρτήσεις που τρέχουν και ενδιαφέρουν τους πάντες! Πάμε τώρα να δούμε την πρώτη ανάρτηση στο blog αυτό που έγινε τις πρώτες μέρες του 2008 και είχε θέμα «Το πρόβλημα της φιλοσοφίας». Προφανώς το θέμα, γενικώς, αφορούσε την φιλοσοφία και «ειδικώς», την επιστήμη και τον υλισμό σε σχέση με τη θρησκεία και τον ιδεαλισμό της.

Ας μην την επαναλάβω από εδώ αφού μπορείτε να πάτε εύκολα σε αυτήν και να την διαβάσετε από πρώτο χέρι. Θα αναφέρω μόνο το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα τότε σε εκείνη την ανάρτηση.

Ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τη δική του ύπαρξη κι όμως διακαώς αγωνίστηκε να αποδείξει την ύπαρξη του θεού και όχι μόνο.
Δυστυχώς, πολλοί είναι τόσο αφελείς που πιστεύουν σε ό,τι υπερβατικό βρεθεί μπροστά τους. Είναι αδηφάγοι ιδεαλιστές!
Το θεωρούν δεδομένο. Χιλιάδες χρόνια τώρα, θεωρούν κάθε υπερβατικό πραγματικό, που δεν χρήζει καμιάς απολύτως απόδειξης. Πείστηκαν ότι στον κόσμο μας ό,τι είναι υπερβατικό μπορεί να γίνει πεποίθηση χωρίς να είναι αναγκαία, ούτε η λογική, ούτε η απόδειξη!
Η τυφλή πίστη αντικατέστησε την επιστημονική μεθοδολογία, αφού ανίκανοι να τη χρησιμοποιήσουν καταπίνουν αμάσητα την τροφή που τους δίνουν κατεργάρηδες επινοητές του ψεύδους και της απάτης!

Μην μου πείτε ότι δεν είναι διαχρονικό το πνεύμα της ανάρτησης… Στα λίγα σχόλια που γράφτηκαν ακόμα και στην πρώτη ανάρτηση συνεχίστηκαν και τον επόμενο χρόνο, το 2009 και το 2010 και το 2011. Ακόμα και σήμερα το ίδιο πρόβλημα ταλανίζει την επικαιρότητα, αν και μια πικάντικη διάσταση θα τραβούσε περισσότερους, όπως για παράδειγμα ένα μοναστήρι σαν αυτό του Οσίου Αββακούμ στο Φτερικούδι της Κύπρου, στο οποίο δεν εξαπατούσαν τους πιστούς μόνο ιδεολογικά, όπως σε όλα τα μοναστήρια της υφηλίου, αλλά εντός της συγκεκριμένης μονής, πέραν του εφευρετικού πνεύματος για την δημιουργία του θαύματος πρόσφεραν και μια άλλη επίκαιρη διάσταση αφού γινόταν και περιπτύξεις μοναχών, όπως δείχνουν κάμερες που κατέγραψαν τις σεξουαλικές περιπτύξεις κάποιων μοναχών! Στο fb αντιλαμβάνεστε ότι αυτή η σεξουαλική οπτική θα ενδιέφερε τους περισσότερους. Τότε μια σειρά προβλημάτων προκύπτουν που θα τα συζητήσουμε στην επόμενη ανάρτηση, την άλλη βδομάδα, για να μην σας έρθει βαρύ το διάβασμα.

 

Πώς ο μύθος εξελίσσεται σε παράδοση και γίνεται «ιστορία»;

Σε εποχές που ο χρήστης του διαδικτύου διάβαζε και προβληματιζόταν θα έγραφα ένα μεγάλο άρθρο και θα εξηγούσα πώς γίνεται η μετουσίωση και η διαστρέβλωση. Στις μέρες μας όμως οι πληροφορίες τρέχουν και ο χρήστης εθισμένος από το fb και το χέρι του κολλημένο στο ποντίκι που μόνο like έμαθε να κάνει, είμαι υποχρεωμένος με ένα σύντομο κείμενο και συνοπτικές διαδικασίες να του δώσω την απάντηση. Ελπίζω να μην με προσπεράσουν με ένα χατιρικό like χωρίς να διαβάσουν αυτήν την μικρή αναφορά στη σημερινή «γιορτή»!

Ας πάρουμε για παράδειγμα λοιπόν τη σημερινή μέρα όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας σήμερα 16 Ιανουαρίου γιορτάζει την Προσκύνηση της Τιμίας Αλυσίδας του Αποστόλου Πέτρου!

Ο μύθος λέει ότι τέτοια μέρα ήταν που ο Απόστολος Πέτρος κοιμόταν μεταξύ δύο στρατιωτών που φύλαγαν μπροστά το κελί του. Τον είχε συλλάβει, λέει, ο Ηρώδης. Ξαφνικά ήλθε ένας Άγγελος και φωτίστηκε το κελί του. Αφού κτύπησε την πλευρά του Πέτρου, τον ξύπνησε και του είπε: «Σήκω γρήγορα». Και έπεσαν οι αλυσίδες από τα χέρια του!

Η ερώτηση είναι: πώς γιορτάζουμε τις αλυσίδες και γιατί, ενώ αυτές έδεναν το Απόστολο, πρέπει να τις γιορτάζουμε και να τις τιμάμε…

Επίσης: πότε έγινε η πρώτη αναφορά για την ύπαρξη των αλυσίδων και πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι μπορούν να χρονολογηθούν τον πρώτο αιώνα, όταν ούτε ο Παύλος φαίνεται να ήταν υπαρκτό πρόσωπο και έζησε εκείνη την εποχή…

 

Βοηθήματα:

Παρεμπίπτοντος, στο μύθο αυτόν, μόνο ο Βασιλιάς Ηρώδης, ιστορικά, ήταν υπαρκτό πρόσωπο.

Όσον αφορά τις αλυσίδες ο μύθος που τελικά εξελίχτηκε στο χριστιανικό εορτολόγιο σαν παράδοση, λέει ότι επί Βυζαντίου κάποιοι χριστιανοί διαφύλαξαν αυτή την αλυσίδα από γενιά σε γενιά, μέχρι που την μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη και την εναπόθεσαν στο ναό του Αγίου Πέτρου, που βρίσκεται μέσα στη μεγάλη Εκκλησία, όπου ετελείτο η Σύναξη του Αποστόλου.

Βλέπε επίσης και «Χαλκεύοντας την Ιστορία» σελ. 113-118 ή την ανάρτηση στο blog

Ανύπαρκτος ο Ιησούς από την ιστοριογραφία του 1ου αιώνα!

 

Σεξουαλική απελευθέρωση, σεξισμός, ταμπού και στερεότυπα

Ίσως να εκπλήσσει η σημερινή ανάρτηση, σε ένα blog που διαχειρίζεται θέματα φιλοσοφίας, επιστήμης και θρησκειολογίας, έτσι δεν είναι... Γρήγορα όμως θα γίνω σαφής εξηγώντας τον λόγο που αναγκάστηκα να ασχοληθώ με ένα τέτοιο θέμα. Μόλις πριν από τρεις αναρτήσεις είχα αναφερθεί στην επικέντρωση της προσοχής μας στη νοηματική σαφήνεια των λέξεων, ώστε να αποφεύγονται οι ασάφειες και να αποδίδεται ακέραιο το νόημα της μεταδιδόμενης φράσης. Κάτω από μια τέτοια οπτική η αποσαφήνιση της λέξης σεξισμός αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν μπορεί να αποτρέψει παρεξηγήσεις που δημιουργούνται από συγκεκριμένη φρασεολογία, μεταδιδόμενες εικόνες και ακτιβιστική προσέγγιση, όλα σχετικά με τον τρόπο διάδοσης και μετάδοσης της πληροφορίας, μέσα από τα blogs και τις σελίδες που διαθέτω. Σε ένα blog που σκοπό έχει να μεταδώσει ποικιλία φιλοσοφικών, επιστημονικών και γενικά ιστορικών και κοινωνικών πληροφοριών που ενδιαφέρουν τον υποψιασμένο αναγνώστη καλό είναι όχι μόνο να διατηρούνται οι αποστάσεις που αφορούν την ηθική και τον καθωσπρεπισμό στην συνδιαλλαγή μας, αλλά να καταδειχτούν και οι τρόποι που ελεύθερα επιτρέπουν την μετάδοση της πληροφορίας χωρίς δισταγμούς, ταμπού και στερεότυπα. Περί σεξουαλικής απελευθέρωσης λοιπόν το θέμα μας σήμερα με έμφαση στον σεξισμό και πώς να αποφεύγουμε τις κόκκινες γραμμές.

Πού σταματάει όμως η σεξουαλική ελευθερία και πού αρχίζει ο σεξισμός; Πού βρίσκονται τα όρια; Σε γεωμετρικούς χώρους μπορούμε να βάζουμε ακριβή όρια, σε υποκειμενικές αντιλήψεις όμως όχι, επειδή οι αντιλήψεις διαμορφώνονται συλλογικά και με το χρόνο, οπότε τα όρια θα επικαλύπτονται από διαφοροποιήσεις που επέρχονται εκτός του χρόνου και του χώρου, κυρίως από τις εμπειρίες του κάθε ατόμου και του πνευματικού του επιπέδου. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, η ηθική, οι νόμοι, οι αντιλήψεις μας, οι συνήθειες και αυτό που λέμε γενικά «στερεότυπο» εκφράζει μια υποκειμενική άποψη και τα όρια τότε γίνονται ασαφή και συγκεχυμένα μέχρι να καθιερωθεί μια συνήθεια και γίνει τρόπος ζωής, εμπειρία, κανόνας ή νόμος, ώστε να μπουν οι κόκκινες γραμμές. Ριζοσπαστικό και ρηξικέλευθο το blog, κάνοντας ακτιβισμό βρίσκεται πάντα κοντά σε τέτοια όρια. Τα φτάνει, φρενάρει ή τα ξεπερνά, ας το εξετάσουμε διαλεκτικά. Δεν είναι τυχαίο που η επαναφορά του νόμου περί ύβρεων των θείων, πριν λίγους μήνες, προκάλεσε σάλο καταλήγοντας στην κατάργηση της εφαρμογής του νόμου. Αυτό που κάποτε φαίνεται αληθές, σοφό, καλό, ηθικό, τίμιο και σωστό, σιγά σιγά ο χρόνος το αμβλύνει ώστε να αποκτά διαφορετική ποιότητα που διαφοροποιεί τις αντιλήψεις μας. Η αλήθεια είναι σχετική και ιστορικά καθορισμένη, αυτό το έχουμε πει πολλές φορές για τη γνώση, τώρα ήρθε η ώρα να το πούμε και για την ηθική.

Όμως ας μπούμε στο θέμα. Αφορμή για μια τέτοια ανάρτηση ήταν τρεις εικόνες που δημοσίευσα, αφουγκράζοντας ταυτόχρονα και την αντίδραση των διαδικτυακών μου φίλων. Επειδή πολλά θα πούμε στην ανάρτηση αυτή, ας αρχίσουμε από τις επίμαχες εικόνες που δημοσιεύτηκαν σε σελίδες μαζικής δικτύωσης και συγκεκριμένα στην σελίδα «Άθεος» του fb και το εικονογραφημένο μου blog «Η Αθεΐα είναι Αρετή».  Η πρώτη εικόνα, που την βλέπετε αριστερά σας, αφορούσε την αρχή της απροσδιοριστίας του Heisenberg, ενός κορυφαίου φυσικού από τις αρχές του 20^ου αιώνα και τιμημένου με νόμπελ φυσικής το 1932 για την συμβολή του στη θεμελίωση της Κβαντομηχανικής. Η σπουδαιότερη ανακάλυψή του ήταν η απροσδιοριστία ή αβεβαιότητα που φέρει το όνομά του και λέει ότι είναι αδύνατον να γνωρίζουμε με μεγάλη ακρίβεια ταυτόχρονα την ορμή και την θέση ενός σωματιδίου, όπως για παράδειγμα του ηλεκτρονίου, ακριβώς επειδή όσο μεγαλύτερη ακρίβεια έχουμε στην ορμή (p) τόσο αβέβαιη και απροσδιόριστη γίνεται η θέση (x), και αντιστρόφως, σύμφωνα με την αρχή όπου, το γινόμενο των δυο μεγεθών αβεβαιότητας, ορμής και θέσης, πρέπει να είναι ίσο ή μεγαλύτερο από την σταθερά του plank δηλαδή: Δx*Δp ≥ h/2π. Τώρα γιατί επέλεξα να μεταδώσω την αρχή με αυτό τον αριστοφανικό τρόπο θα σας τον εξηγήσω πιο κάτω. «Τα πράγματα με την φύση» είχε πει κάποτε ο Niels Bohr, θεμελιωτής της Σχολής της Κοπεγχάγης, «είναι τόσο σοβαρά, που μόνο να αστειευτούμε μπορούμε με αυτά». Επειδή θεώρησα ότι από τους φίλους μου πολλοί ίσως να μην έχουν ασχοληθεί με την κβαντομηχανική και γι αυτό ίσως να δυσανασχετήθηκαν, ανάρτησα την ίδια εικόνα και σε μια σελίδα μελετητών της κβαντομηχανικής, παραμονές Χριστουγέννων σαν μια νότα χαράς μέσα στις γιορτές. Εκεί βέβαια πολλοί ενθουσιάστηκαν με την σύλληψη της εικόνας, όμως από τρεις «τα άκουσα»! Ο ένας εστιάστηκε σε ένα ορθογραφικό λάθος που έκανα στο όνομα του Heisenberg (το έγραψα με δυο s), ο άλλος δυσανασχετήθηκε επειδή η σφραγίδα της εικόνας έγραφε «Η Αθεΐα είναι Αρετή» και ο άλλος με κατηγόρησε ότι αν ήμουν gentleman δεν θα την αναρτούσα… επειδή στη σελίδα υπάρχουν και… γυναίκες! Δυσαρεστήθηκα και με τους τρεις, όμως ο τρίτος που έκανε την διάκριση «υπάρχουν και γυναίκες» πάτησε σε κόκκινη γραμμή. Μάλλον αν αυτός ήταν gentleman δεν θα είχε κάνει αυτή την διάκριση, λες και οι άντρες έχουν περισσότερα δικαιώματα ελεύθερης επικοινωνίας από τις γυναίκες. Θα τα πούμε όμως πιο κάτω. Για την ώρα θαυμάστε την ευρηματικότητα και το χιούμορ της εικόνας πριν πυροβολήστε τον πιανίστα!

Η δεύτερη εικόνα, όπως την βλέπετε δεξιά αναρτήθηκε στο blog «Η Αθεΐα είναι Αρετή» και κοινοποιήθηκε στην αντίστοιχη σελίδα του fb με τίτλο «Spanking for the sinners (πυγοραπίσματα για τις αμαρτωλές). Και εδώ το χιούμορ επισκιάζει την σοβαρότητα της ανάρτησης ενώ παράλληλα πληροφορεί τον αναγνώστη από πού προήλθε το spanking, ένας τρόπος που σήμερα τον χρησιμοποιούν πολλά ζευγάρια για να ανεβάσουν την ερωτική τους διάθεση. Η πληροφορία είναι ότι τα μοναστήρια δεν ήταν μόνο χώροι πίστης και λατρείας, αλλά και εκπαίδευσης. Η εκπαίδευση όμως απαιτεί και πειθαρχία και ως εκ τούτου και σωφρονισμό, όπως και στις άλλες δυο αποκαλυπτικές θρησκείες. Οι τιμωρίες εκπλήρωναν όχι μόνο τους σκοπούς του σωφρονισμού, εκπλήρωναν παράλληλα και τις ερωτικές διαθέσεις και επιδιώξεις των κυρίαρχων (ιερέων, ηγουμένων και ηγουμενισσών) επάνω στους υποτακτικούς πιστούς, κυρίως μοναχές, που εναγωνίως ήθελαν να εξιλεωθούν από τα αμαρτήματά τους! Σοκαριστικό; Κρίμα που το σοκ της εικόνας προήλθε από ένα ερωτικό παιχνίδι για το ανέβασμα της λίμπιντο και όχι από την χριστιανική συνήθεια να τιμωρούμε με κτυπήματα στον πισινό, για λόγους σωφρονισμού και εξυγίανσης της κολασμένης ψυχής! Ακόμα και οι γονείς έτσι τιμωρούσαν και ίσως να τιμωρούν ακόμα τα παιδιά τους, ακριβώς επειδή οι γλουτοί βολεύουν ώστε να αποφεύγονται ατυχήματα και τα κατάγματα των οστών. Στο ερωτικό παιχνίδι, στοχεύοντας μόνο στην ερωτική διέγερση, αποφεύγεται κάθε ανεπιθύμητος χειρισμός.

Η τρίτη εικόνα, όπως την βλέπετε αριστερά, αφορά ακριβώς την μεταφορά του εξυγιασμένου χριστιανικού σωφρονισμού στην εποχή μας, όπου το πυγοράπισμα μετατρέπεται σε ερωτικό παιχνίδι για να εκτοξεύσει την λίμπιντο προκαταρτικά της ερωτικής πράξης. Πριν χαμογελάστε ειρωνικά δοκιμάστε το, ίσως σπάσει τα ταμπού και σας απελευθερώσει από αδικαιολόγητες αναστολές.

Κατάλοιπο της παιδικής ηλικίας… ή παρωδία της χριστιανικής συνήθειας… Χωρίς μίσος και καταναγκασμούς, με συναίνεση και των δυο συντρόφων, πραγματικά εκτοξεύει την λίμπιντο, θες από τον ήχο του χαστουκιού, από το επιφώνημα του παρτενέρ, από το μούδιασμα στους γλουτούς ή από εγκεφαλική διέγερση και έκκριση ορμονών, όπου μαζί με το μυαλό το παιχνίδι πραγματικά «αποδίδει» όπως μας πληροφορεί και ένα ελληνικό περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας, διαβάστε το!

Όμως αποσυνδέστε το από τον μισητό σωφρονισμό που κάποτε ήταν καταναγκαστικός και γινόταν από μίσος και εκδίκηση, σαν θρησκευτικός κανόνας χειραγώγησης.

Αα… όλα κι όλα, δεν είναι μόνο οι χριστιανοί αυτοί που επιδίδονται σε τέτοιου είδους σωφρονισμού. Οι ισλαμιστές το προσάρμοσαν στο δικό τους δίκαιο, στην saria, όπου καθημερινά αποδίδουν στις γυναίκες την θεία δικαιοσύνη, όχι με την παλάμη, αυτήν θα την χρησιμοποιήσουν αργότερα, αλλά με τον βούρδουλα ώστε το θύμα να πονά και πολλές φορές να ουρλιάζει ματώνοντας! Να, άλλη μια υποκρισία: η παλάμη κολάζει, ενώ ο βούρδουλας εξαγνίζει! Θρησκευτικές αντιλήψεις, ακατανόητες για μας που απελευθερωθήκαμε από αυτές τις ανοησίες για να μην πω παράλογες και απίθανες ηλιθιότητες. Το να παρωδήσεις μια θρησκευτική χειραγώγηση που κάποια τέρατα της ιεροσύνης χρησιμοποίησαν για να αποδώσουν την τιμωρία και τον εξαγνισμό του αμαρτήματος, έχω την εντύπωση είναι ό,τι καλύτερο ώστε να το μετατρέψεις σε ερωτικό παιχνίδι που δίνει χαρά στη ζωή ανάμεσα στους συναινούντες συντρόφους! Ξύλο εσείς; Χάδι εμείς! Οδυρμό εσείς; Γέλιο εμείς! Καταδίκη εσείς; Παρωδία εμείς! Έτσι αμυνόμαστε.  

Τώρα ήρθαμε στο «δια ταύτα»! Μια συχνότατη διαδικτυακή μου φίλη «χάθηκε» στον κόσμο των στερεότυπων και της ηθικής ταπεινοφροσύνης, κατακρίνοντάς με μάλλον συντηρητικά και κομπλεξικά, μια άλλη που ρώτησα γιατί ξαφνικά απείχε από την παρουσία της στην εικόνα μου είπε με αφέλεια ότι …δεν θα της άρεσε ξαφνικά ένας ξένος να της δώσει μια στα πισινά(!) – λες και αυτό υποστήριξα εγώ - και μια άλλη σχολίασε φανερά εκνευρισμένη «απίθανος συνδυασμός: σεξισμός και αθεΐα»! Για να λέω την αλήθεια, αυτό το τελευταίο σχόλιο με πείραξε. Τα δυο σχετικά blogs που διαθέτω έχουν το όνομα «Η Αθεΐα είναι Αρετή»! Αντιλαμβάνεστε, ήταν σαν να με πάτησε στον κάλο!

Τώρα ας περάσουμε στο θέμα της αποσαφήνισης που λέγαμε πιο πάνω. Τι είναι σεξισμός και μέχρι πού μπορούν να φτάσουν οι κόκκινες γραμμές στην σεξουαλική μας απελευθέρωση; Να, λοιπόν, πώς εμφανίστηκε η αφορμή να κάνω αυτή την ανάρτηση και επινοήθηκε κατάλληλα ο τίτλος της ανάρτησης!

Ας ανοίξουμε ένα λεξικό. Τι είναι σεξισμός και τι ο σεξιστής;

Σεξισμός: οι διακρίσεις και οι προκαταλήψεις που βασίζονται στο φύλο, ιδιαίτερα όταν άντρες υποτιμούν και υποβιβάζουν την γυναίκα, σε γενικές γραμμές είναι αυτό που συνήθως ονομάζουμε στερεότυπο.

Σεξιστής: αυτός που κάνει διακρίσεις με βάση το φύλο θεωρώντας το δικό του ανώτερο. Προφανώς εδώ απευθυνόμαστε περισσότερο στους άνδρες, αν και το αντίστροφο δεν είναι απίθανο για κάποιες γυναίκες που υπερβάλουν με τον φεμινισμό. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ισότητα και φεμινισμός δεν σημαίνει να αντιστραφούν οι όροι!

Τώρα όμως ο πιο πάνω ορισμός βάζει στο παιχνίδι την ισότητα των δυο φύλων και το φεμινιστικό κίνημα. Ας αποσαφηνίσουμε και αυτές τις έννοιες.

Η ισότητα των δύο φύλων και η χειραφέτηση των γυναικών απαιτεί την ίδια αντιμετώπιση ανδρών και γυναικών αφού παρόλο τους θεσμοθετημένους νόμους, οι γυναίκες, είναι αλήθεια, συνεχίζουν να υφίστανται διακρίσεις που τορπιλίζουν τις σχέσεις μας στην κοινωνία. Η ισότητα των φύλων δεν είναι απλά ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα αλλά αποτελεί απαραίτητο θεμέλιο του πολιτισμένου κόσμου μας που το διεκδικήσαμε με αγώνες.

Το φεμινιστικό κίνημα είναι αυτό που αγωνίζεται για να εξαλείψει τις διάφορες μορφές βίας των γυναικών στην ιδιωτική και δημόσια ζωή τους από τους άνδρες. Ιδιαίτερα δε να εξαλείψει το εμπόριο και την σεξουαλική εκμετάλλευση των κοριτσιών και των γυναικών όλου του κόσμου. Οι νόμοι, που άλλωστε δεν εφαρμόζονται πάντα, δυστυχώς δεν επαρκούν. Τα ποσοστά βιασμών, η ενδοοικογενειακή βία, οι γυναίκες που εξακολουθούν να στερούνται βασικών δικαιωμάτων, όπως η στέρηση δικαιωμάτων διαζυγίου ή της ψήφου στις πολιτικές εκλογές και η καταπίεση που υποτάσσονται σύμφωνα με τους θρησκευτικούς κανονισμούς (βιασμοί με πρόσχημα τον σωφρονισμό, οι ακρωτηριασμοί των γυναικείων γεννητικών οργάνων, η καταπίεση της κοινωνικής ελευθερίας και άλλων θρησκευτικών κατάλοιπων αρχέγονων κοινωνιών) κάνουν το φεμινιστικό κίνημα λίαν αναγκαίο στην κοινωνία μας! Ας μην ξεχνούμε ότι στην θρησκεία καταπιέζονται και άνδρες όπου τον ηγετικό ρόλο αναλαμβάνει η θρησκευτική και η πολιτική εξουσία αλλοτριώνοντας ποικιλοτρόπως, όλους τους πιστούς. Η γυναίκα, στη θρησκεία, έχει σαφώς υποδεέστερη θέση στην κοινωνία μας, στον χώρο εργασίας, αλλά και στο σπίτι από παιδί, που διαφοροποιείται ακόμα και από τους γονείς σε σχέση με τα άρρενα αδέρφια του.

Πιο πάνω είπαμε ότι σε γεωμετρικούς χώρους μπορούμε να βάζουμε ακριβή όρια, σε υποκειμενικές αντιλήψεις όμως δεν μπορούμε. Ο καθένας έχει τις απόψεις του και τις ασπάζεται, ιδιαίτερα στο ζήτημα του σεξισμού. Αυτό σημαίνει ότι το θέμα είναι υποκειμενικό και γι αυτό δύσκολα κατηγοριοποιείται ή θεσμοθετείται ώστε να ικανοποιηθούν όλες οι αντιλήψεις ανεξαιρέτως. Μόλις πέρσι, το Συμβούλιο της Ευρώπης εξέδωσε στις 28 Μαρτίου το πρώτο διεθνές κείμενο που ορίζει τη συγκεκριμένη παθολογία, γιατί για παθολογία πρόκειται, δίνοντας τις κατευθυντήριες γραμμές για την αντιμετώπισή της. Σύμφωνα λοιπόν με τη σύσταση της επιτροπής υπουργών εξωτερικών, ο σεξισμός είναι κάθε πράξη, χειρονομία, οπτική αναπαράσταση, προφορικός ή έγγραφος λόγος, πρακτική ή συμπεριφορά που βασίζεται στην ιδέα ότι ένα πρόσωπο ή μια ομάδα προσώπων υπερέχει λόγω του φύλου του! Ο σεξισμός λοιπόν, σύμφωνα με τον πιο πάνω ορισμό, παραβιάζει την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα του άλλου φύλου, δημιουργεί σεξουαλική καταπίεση, προσβάλλοντας και εξευτελίζοντας ψυχολογικά το άτομο, δημιουργώντας προσβλητικό και εχθρικό περιβάλλον, εμποδίζοντας την αυτονομία και την πλήρη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διατηρώντας, παράλληλα τα στερεότυπα των φύλων. Το Συμβούλιο της Ευρώπης αναγνωρίζει ακόμα ότι οι ρίζες του σεξισμού εντοπίζονται στις διαρκείς ανισότητες των φύλων, όπως είναι τα στερεότυπα που διαιωνίζουν την άνιση μεταχείριση ανδρών και γυναικών. Πώς λοιπόν θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί ο σεξισμός; Το Συμβούλιο της Ευρώπης υποστηρίζει ότι χρειάζεται ένα νομοθετικό πλαίσιο που να ορίζει και να ποινικοποιεί τη σεξιστική ρητορική μίσους, τη σεξιστική παρενόχληση στον χώρο της εργασίας, στα μέσα ενημέρωσης, στον δημόσιο τομέα και στην κοινωνία γενικότερα. Επίσης προς αυτή την κατεύθυνση θα έπρεπε να κινηθούν και τα σχολικά βιβλία και η εκπαίδευση ώστε να καταπολεμηθεί η διάκριση ανάμεσα στα δυο φύλα από τις πολύ μικρές ηλικίες ακόμα. Το ότι δεν υπάρχει αυτό το νομοθετικό πλαίσιο δείχνει τη δυσκολία του προβλήματος, ακόμα και στο να ορίσει τι είναι σεξισμός. Να, γιατί μόλις πέρσι το Συμβούλιο της Ευρώπης προσπάθησε έστω να τον ορίσει.

Παρόλο την προσπάθεια αποσαφήνισης των όρων έχω την εντύπωση ότι επικρατεί ακόμα ασάφεια και θα επικρατεί αν δεν αντιληφθούμε τι σημαίνει υποκειμενικότητα και σχετικότητα των ορισμών, που αλλάζουν με το χρόνο, όπως αναφέρθηκα αρχικά. Να, ένα παράδειγμα: Οι FEMEN είναι μια παγκόσμια φεμινιστική οργάνωση για την οποία ακόμα και κάποιες γυναίκες του φεμινιστικού κινήματος έχουν αντιρρήσεις νομίζοντας ότι με τον τρόπο που προβάλουν τα αιτήματά τους είναι σεξιστικός! Οι FEMEN λοιπόν αντί να πολεμήσουν τον σεξισμό τον αναδεικνύουν; Ας σταθούμε και εδώ, αν θέλουμε να δούμε τα πράγματα σφαιρικά, προκειμένου να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα κάνοντας πιο σαφή τον όρο του σεξισμού.

Η έδρα της οργάνωσης μπορεί να είναι το Παρίσι, όμως η ακτιβιστική ιδέα γεννήθηκε στην Ουκρανία από την Άννα Γκουτσόλ και τις συντρόφισσες Αλεξάνδρα Σεβτσένκο και την Οξάνα Σάντσκο. Σήμερα η οργάνωση είναι παγκόσμια και αριθμεί χιλιάδες μέλη μεταξύ των οποίων, πέντε χρόνια μετά την ίδρυσή τους, αριθμούσε πάνω από 300 ακτιβίστριες που ήταν πρόθυμες «να πέσουν στην φωτιά». Η αλήθεια είναι όσο και να φωνάζεις, ποτέ δεν θα τραβήξεις την προσοχή κανενός αν δεν προκαλέσεις ώστε να στραφούν τα βλέμματα επάνω σου. Κανόνας! Αυτό συνειδητοποίησε η Οξάνα Σάντσκο όταν διαμαρτυρόμενη, έστω με τα εσώρουχα, κανένας δεν έδινε σημασία, μέχρι που πρόταξε τα γυμνά της στήθη σε μια διαμαρτυρία τον Αύγουστο του 2009 στο Κίεβο. Η επιτυχία ήταν ανέλπιστη αφού ξαφνικά έγινε πρώτο θέμα στα Μ.Μ.Ε. κάνοντας τις FEMEN να τροποποιήσουν τον τρόπο διαμαρτυρίας τους. Η κατακραυγή των συντηρητικών γυναικών ότι με σεξισμό πολεμούν τον σεξισμό ίσως είναι βαρύς και άδικος, όταν κλείνουν τα μάτια μπροστά σε μια επιτυχημένη κινητοποίηση όπου συνθήματα για τη γυναικεία χειραφέτηση, γραμμένα πάνω στο γυμνό κορμί προσελκύουν, έστω και με μια κλεφτή ματιά, το βλέμμα και των πιο συντηρητικών και κομπλεξικών της κοινωνίας μας, παρά αν τα γράφαμε πάνω σε πανό που κανένας δεν θα διάβαζε αφήνοντάς τους στην αφάνεια τα Μ.Μ.Ε.

Δείτε ένα video για να καταλάβετε!

Τα Μ.Μ.Ε. προσπαθούν να τις παρουσιάσουν σαν σεξίστριες που τους αρέσει να γδύνονται και να προκαλούν. Αυτές όμως προτιμούν να αυτοαποκαλούνται σεξτρεμίστριες που μάχονται για τα δικαιώματα των γυναικών, ενάντια στην Εκκλησία, στους διαφθαρμένους πολιτικούς, την βιομηχανία του σεξ και γενικά ενάντια σε κάθε μορφή πατριαρχίας που υποβιβάζει την γυναίκα. Να, γιατί οι διαμαρτυρίες των FEMEN είναι και πολιτικές και αρκετά επίφοβες για το σύστημα. Όπως οι ίδιες λένε «η αλήθεια πρέπει να είναι γυμνή και το γυμνό όταν γίνεται όπλο αποκτά νέα ποιότητα, γίνεται σύμβολο της ελευθερίας»!

Αν αυτό που κάνουν οι FEMEN ήταν μια εύκολη υπόθεση θα το έκαναν πολλές, ακόμα και εκείνες που τις κατηγορούν από φθόνο! Δεν είναι όμως εύκολο να βρεθείς γυμνή και απροστάτευτη κάτω από την μπότα των μονάδων καταστολής και της βίας προκειμένου να ταράξεις τα νερά του συντηρητισμού!

Σήμερα οι FEMEN κινητοποιούνται σε ολόκληρο τον κόσμο καταγγέλλοντας τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, την βία και την ομοφοβία, τα αυταρχικά καθεστώτα και τις σχέσεις Εκκλησίας – Κράτους που με ιδιαίτερο τρόπο καταπολεμούν σπάζοντας τα καθιερωμένα στερεότυπα, αδιαφορώντας για τις συνέπειες από τους φανατικούς της θρησκείας.

Η λεγόμενη «Ιωσηφίνα της Κολονίας» σόκαρε το ποίμνιο όταν τον Δεκέμβριο του 2013 ανέβηκε γυμνόστηθη στην Αγία Τράπεζα μιας καθολικής εκκλησίας της Κολονίας προκειμένου να διαμαρτυρηθεί κατά της σεξιστικής συμπεριφοράς της Εκκλησίας, γράφοντας στο κορμί της «I am God»!

Όμως το θέμα μας δεν είναι οι FEMEN που σαν παράδειγμα έφερα, προκειμένου να δείξω ότι πολλές φορές μπορείς να καταπολεμήσεις και τον σεξισμό με «σεξιστικό» τρόπο, προκειμένου να δείξω ότι μια αρρώστια πολλές φορές καταπολεμείται με το ίδιο μικρόβιο που την προκαλεί. Γενικεύοντας το θέμα και εξετάζοντάς το επιφανειακά καταλήγουμε σε εσφαλμένα συμπεράσματα όπου τα δέντρα μας εμποδίζουν να δούμε το δάσος και ο τρόπος της διαμαρτυρίας καταδικάζεται από εμάς τους ίδιους βγάζοντας τα μάτια με τα δικά μας χέρια, δημιουργώντας νέα στερεότυπα, ενοχοποιώντας το σώμα μας σαν θρησκόληπτοι πουριτανοί. Αν οι FEMEN ήταν πόρνες και προσπαθούσαν να επιδειχθούν θα γύριζαν έργα πορνό βγάζοντας λεφτά και όχι να διακινδυνεύουν την ακεραιότητα του κορμιού τους απέναντι στα σώματα ασφαλείας και τους γιγαντόσωμους σωματοφύλακες των μεγάλων πολιτικών.  

Οι διαμαρτυρίες και οι διαδηλώσεις δεν γίνονται στα σαλόνια, ούτε σε χώρους που εξασφαλίζεται η προσωπική μας ακεραιότητα, αδιαφορώντας αν τα αιτήματά μας  εισακουστούν και επαναπαυμένοι να γυρίζουμε ασφαλείς στο σπίτι πιστεύοντας ότι κάνοντας ένα γύρο, γύρω από την πλατεία Συντάγματος, κάναμε το καθήκον μας. Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσεις έναν ανελεύθερο κόσμο είναι να γίνεις και εσύ τόσο ελεύθερος, ώστε η ίδια σου η ύπαρξη να γίνει πράξη εξέγερσης και ακτιβισμού! Σίγουρα, δύσκολη η καλογερική για εκείνους που θέλουν τη γυναίκα κλεισμένη στο σπίτι ή μέσα στη γυάλα να ξεκουράζει τον άντρα πολεμιστή. Στενόμυαλοι οι πουριτανοί και οι κάθε λογής κομπλεξικοί, αντί να ντρέπονται για το μυαλό τους, ντρέπονται για το σώμα τους σαν τον Πλωτίνο που κοκκίνιζε στη θέα του γυμνού κορμιού του ή τον Παύλο που καταπιεζόταν από τον σκόλοπα που του έδωσε ο θεός!

Δεν μπορώ όμως να καταλάβω γιατί να αντιδρά μια συμβατική φεμινίστρια σε μια ακραία πράξη ακτιβισμού ενάντια στο θέμα του σεξισμού, όταν δεν προσβάλλεται ούτε το αντίθετο φύλο, ούτε το δικό της και ειδικότερα όταν διαμαρτύρεται για τα δίκαια αιτήματά της, όπως στην περίπτωση της Αιγύπτιας ακτιβίστριας blogger Άλια Μάγδα Εχμαντύ στον αγώνα της ενάντια στην καταπίεση των γυναικών και της περιβολής της γυναίκας στις χώρες του ισλαμισμού. Σε μια χώρα που το θρησκευτικό κατεστημένο επιβάλλει την μπούρκα και την μανδύλα, η αποκάλυψη του γυμνού σώματος είναι πράξη θάρρους και δίκαιου ακτιβισμού. Μια πράξη ελευθερίας και μια διαμαρτυρία ενάντια στον σκοταδισμό και τον αρρωστημένο θρησκευτικό πάθος, φορώντας μόνο κάλτσες και παπούτσια πουέντ, χωρίς προκλητικότητα, ώστε να αποτελεί τον επαναστατικότερο τρόπο διαμαρτυρίας ενάντια στο ισλαμικό κατεστημένο και την sharia. Η Άλια Μάγδα Εχμαντύ κατάφερε σαν ελεύθερη γυναίκα, χωρίς να είναι προκλητική, να περάσει το μήνυμα «το σώμα μου δεν είναι ντροπή» ακριβώς τις παραμονές των εκλογών της 28ης Νοεμβρίου του 2011 ενάντια στους Σαλαφιστές και τους Αιγύπτιους, δηλώνοντας στην Le Monde φεμινίστρια και μαχήτρια «ενάντια σε μία κοινωνία βίας, ρατσισμού, σεξισμού, σεξουαλικής παρενόχλησης και υποκρισίας» αδιαφορώντας για τις απειλές των ισλαμιστών ότι δεν σέβεται την sharia.

Αναμφίβολα η διαμαρτυρία της Εχμαντύ ήταν μια πράξη ηρωισμού γιατί ένα μοναχικό κορίτσι κατάφερε να ταράξει το ισλαμικό κατεστημένο της Ανατολής, όμως το να επικρατεί τέτοια οπισθοδρόμηση στην διαφωτισμένη Δύση που τόσο επηρεάστηκε από την Ελληνική τέχνη και το ήθος των Ελλήνων όπου το καλοσχηματισμένο ανθρώπινο σώμα αποτελούσε δώρο του θεού αποτελεί μια οξύμωρη συμπεριφορά. Το ωραίο και καλοσχηματισμένο σώμα ήταν άξιο θαυμασμού, απεικόνιζε την αρετή και την ανδρεία που ευχαριστούσε θεούς και ανθρώπους αφού συμβόλιζε την ανδρεία, την ομορφιά και την σοφία! Η ομορφιά του σώματος φαινόταν μόνο όταν το σώμα ήταν γυμνό, γιατί έδειχνε την σκληρή προσπάθεια των αθλητών στο γυμναστήριο (γυμνάσιον) τον χώρο όπου οι αθλητές ασκούνταν γυμνοί. Καμιά ντροπή δεν υπήρχε μπροστά στο γυμνό σώμα, άνδρα ή γυναίκας.

Σήμερα όμως όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον «πολιτισμένο» κόσμο το γυμνό έγινε ασεβές, αμαρτωλό και βρώμικο. Τα κόμπλεξ και τα ταμπού, μας τα έφεραν οι τρεις αποκαλυπτικές θρησκείες που θεώρησαν τη γυναίκα αμαρτωλή από την πρώτη ενέργειά της στον Παράδεισο που υποτίθεται αποπλάνησε τον άντρα με την βοήθεια του Διαβόλου! Έκτοτε θεωρείται αμαρτωλή και το σώμα της μιαρό και βρώμικο! Κανένα γυμνό σώμα δεν προσβάλει την κοινωνία και το ήθος μας αν δεν υποβιβάζει και προσβάλει το αντίθετο φύλο από θέση ισχύος. Κρατήστε αυτόν τον γενικό κανόνα!

Τα σκάνδαλα, τον σεξισμό, την πορνεία και τον εξευτελισμό της γυναίκας, σύμφωνα με την «θεωρία των δύο ξιφών» τα έφεραν οι δυο κυρίαρχες εξουσίες, η πνευματική και η κοσμική, αν και σύμφωνα με την βούλα «Unam Sanctam» που εξέδωσε ο Βονιφάτιος στη Σύνοδο της Ρώμης το 1302, που είναι ένα από τα σημαντικότερα έγγραφα του Μεσαίωνα, το πνευματικό ξίφος πρέπει να χρησιμοποιείται από την Εκκλησία και το κοσμικό ξίφος υπέρ της Εκκλησίας!

Βρίθουν στις τρεις Αποκαλυπτικές θρησκείες οι σεξιστικοί κανόνες διαγωγής των πιστών με περιτομές, ακρωτηριασμούς, κλειτοριδεκτομές και αιδοιορραφές. Προσβολές και καταπιέσεις και των δυο φύλων, ειδικότερα της γυναίκας, που μέχρι σήμερα δεν διστάζουν να την κάνουν μόνο δυστυχισμένη, αλλά συχνά φτάνουν μέχρι το θάνατο. Στην αρχαιότητα οι Ιουδαίοι σκότωναν γυναίκες με λιθοβολισμό, στο Μεσαίωνα οι χριστιανοί βασάνιζαν μέχρι θανάτου γυναίκες που τις θεωρούσαν πόρνες, μάγισσες και αιρετικές, ενώ οι ισλαμιστές μέχρι σήμερα δεν διστάζουν να ακολουθούν τους δασκάλους τους, ιουδαίους και χριστιανούς, να μαστιγώνουν, να αποκεφαλίζουν και να ρίχνουν ομοφυλόφιλους με δεμένα μάτια από ταράτσες και γκρεμούς!

Η sharia είναι θρησκευτικός νόμος που προστατεύεται και από την κοσμική εξουσία. Σεξιστές του θανατά και οι δυο. Στη Δύση του Διαφωτισμού τα πράγματα είναι καλύτερα, αλλά όχι τόσο καλά. Αιχμάλωτοι πολέμου, είτε φυλακισμένοι είτε πολίτες, συχνά απειλούνται, βιάζονται ή διασύρονται γυμνοί. Δεν πάει πολύς καιρός που στο κέντρο της Αθήνας και η δική μας αστυνομία ξεβράκωνε άντρες και γυναίκες τρομοκρατώντας πολίτες, άντρες και γυναίκες, στη μέση του δρόμου.

Στην Εκκλησία δεν σταμάτησε η παιδοφιλία και στην κοσμική εξουσία τα σκάνδαλα δεν κόπασαν. Πίσω από κάθε πολιτικό σκάνδαλο δεν ξεπλένεται μόνο βρώμικο χρήμα, από ναρκωτικά και εμπόριο όπλων, αλλά η πορνεία και ένα σωρό άλλες δραστηριότητες που καθημερινά από τον άμβωνα καταδικάζονται. Η γυναίκα προωθείται για την τέρψη πολιτικών και ιερέων. Γίνεται αντικείμενο ηδονής που αποφέρει πλούτο και ισχύ. Συχνά η Μαφία και άλλες εγκληματικές οργανώσεις βρίσκονται πίσω από κάθε πολιτικό σκάνδαλο σαν κινητήριες δυνάμεις που ασκούν πιέσεις και εκβιασμούς με όμορφες γυναίκες που τις χρησιμοποιούν σαν αντικείμενα για την απόκτηση πλούτου ώστε να κορέσουν τα διαστρεμμένα πάθη τους. Πλάι στους πολιτικούς, συχνά και η Εκκλησία με πρώτη και καλύτερη την παπική! Να, εδώ ένας καθολικός ιερέας που δηλώνει κυνικά ότι η «παιδοφιλία δεν σκοτώνει, σε αντίθεση με τις εκτρώσεις»!

Ακόμα και οι πουριτανοί φαίνονται πιο σεξιστικοί από τις FEMEN: Να μια από αυτές που υποτίθεται προσβάλλονται από τον σεξισμό τι είπε: Τα βενζινάδικα είναι σεξιστικά!

Και πλάι στις τρεις μεγάλες θρησκείες του χριστιανισμού σαν κομπάρσοι οι αιρέσεις τους πολλές φορές τους ξεπερνούν. Όμως δεν είναι μόνο ο χριστιανισμός. Η υπερανοησία του ιουδαϊσμού, ο μηδενισμός του χριστιανισμού μαζί με τον μισογυνισμό του Παύλου και την φαλλοκρατία του ισλαμισμού δημιουργούν το κατακάθι του πολιτισμένου κόσμου μας. Υποτίθεται πως περιφρονούν τις γυναίκες, μισούν την σάρκα, αποστρέφονται τον έρωτα και ηδονίζονται με το θάνατο, όμως μόνο στα λόγια. Στην πράξη όταν δεν βρίσκουν τις γυναίκες που θέλουν κυνηγούν πιτσιρίκια σε ιδρύματα και οικοτροφεία. Παιδιά, αγόρια και κορίτσια, οποιασδήποτε ηλικίας! Συγκλονίζουν τα σκάνδαλα παιδοφιλίας στην Καθολική Εκκλησία. Τότε η σάρκα και ο έρωτας ταυτίζεται με την υποκρισία και τον εκβιασμό. Τότε απεύχονται και το θάνατο, είτε επειδή δεν πιστεύουν όπως πρέπει, είτε επειδή ελπίζουν στη συγχώρεση περιμένοντας την λύτρωση λίγο πριν πεθάνουν.

Όχι, δεν βγήκα από το θέμα. Για τον σεξισμό έγραφα τόση ώρα. Ανοίξτε μια Αγία γραφή να φρίξετε. Εκεί εντοπίζεται ο σεξισμός που σήμερα ενοχλεί κάποιους. Δεν πολεμάει η Εκκλησία τον σεξισμό, αλλά οι ακτιβιστές την Εκκλησία, οι φεμινιστικές οργανώσεις, ναι οι FEMEN! Στις θρησκείες να στραφείτε για τον υποβιβασμό της γυναίκας και όχι στις FEMEN και στα blogs των ακτιβιστών.

Ένα από αυτά τα blogs είναι και αυτό που έχετε μπροστά σας και αν ακόμα δεν σοκαριστήκατε με τα λογοπαίγνια, την παρωδία και το ευφυές ακτιβιστικό χιούμορ που χρησιμοποιεί, μάλλον πρέπει αλλού να αρχίσετε να συχνάζετε, αφού ακόμα και το σεξουαλικό περιεχόμενο που τυχόν εκμεταλλεύεται δεν προσφέρεται για την τέρψη του όμματος και της λίμπιντο, αλλά στοχεύει σε υψηλότερους σκοπούς, φιλοσοφικούς και ακτιβιστικούς, ελπίζοντας ότι με τον τρόπο του θα μεταδώσει το επιθυμητό μήνυμα σπάζοντας τα κλισέ και τα στερεότυπα του κατεστημένου και του καθωσπρεπισμού. Εδώ δεν θα υποκριθούμε. Ό,τι έχουμε να πούμε με παρρησία θα το ξεστομίσουμε και θα το φωνάξουμε, θα το παρωδήσουμε και βροντερά θα διατρανώσουμε την διαμαρτυρία μας: έχουμε δικαίωμα να αμυνόμαστε στην ανοησία με οποιοδήποτε τρόπο νομίζουμε ότι θα περάσουμε ευκολότερα το μήνυμα, χωρίς να αγγίζουμε κόκκινες γραμμές, χωρίς να γινόμαστε χυδαίοι, χωρίς να υποβιβάζουμε το φύλο και χωρίς να προσβάλουμε κανέναν. Ναι, χωρίς να προσβάλουμε το φύλο μας και το φύλο τους. Όταν λέμε ισότητα, το εννοούμε. Είμαστε μαζί και υποστηρίζουμε το φεμινιστικό κίνημα, τα φύλα και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις, το δικαίωμα να απολαμβάνουμε το σώμα του φύλου που επιθυμούμε, με συναίνεση και χωρίς την αναγκαστική επέμβαση κανενός, χωρίς βία και ομοφοβικά σύνδρομα. Στις μέρες μας σόκιν ανέκδοτα δεν λένε οι σεξιστές αλλά όλοι γενικά οι άνθρωποι που θέλουν να γελάσουν και οι γελοιογραφίες δημοσιεύονται στα περιοδικά χωρίς ταμπού και επιφυλάξεις.

Τώρα ελπίζω να κατανοήθηκε ο λόγος που με έκανε να δημιουργήσω τις εικόνες που αρχικά αναφέρθηκα. Πάει πολύς καιρός από τότε που χωρίς προβλήματα να με καταπιέζουν (οι παλιοί φίλοι μου ξέρουν τι εννοώ) είχα δημοσιεύσει αρκετές παρόμοιες εικόνες που εκπλήρωναν αρχικά έναν σκοπό, δίνοντας έμφαση με μια εικόνα στο μήνυμα που ήθελα να περάσω, συχνά με χιουμοριστικό τρόπο, ώστε όσοι βαριούνται να διαβάσουν να το πάρουν, αφού μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, όπως στην πρώτη εικόνα, πιο κάτω, που δείχνει την αγάπη μου για το βιβλίο και στην δεύτερη για την αγάπη μου στο blog, στο οποίο έγραψα και ανάρτησα πάνω από 150 άρθρα για εκείνους που μπορούν να διαβάσουν!

Κάντε κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Ελπίζοντας ότι δεν σας κούρασα κλείνω την ανάρτηση αυτή με μερικές χαρακτηριστικές εικόνες εκείνης της ξένοιαστης περιόδου, ελπίζοντας ότι τώρα ξεχωρίζετε πια τον σεξισμό από μια εικόνα που σκοπό έχει να μεταδώσει ένα μήνυμα ή το χιούμορ με μια σατυρική εικόνα, παρωδώντας και καυτηριάζοντας τον κομπλεξικό μας κόσμο, χωρίς να προσβάλει και να υποτιμά κανένα φύλο.

Ας αρχίσουμε παρουσιάζοντας τα βιβλία μου με αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο.

Πολλές φορές η πλοκή μπορεί να απαιτεί απορρόφηση, όμως ας μην είμαστε εγωιστές ειδικά όταν δεν είμαστε μόνοι.

Η αλήθεια είναι ότι όταν ένα βιβλίο είναι καλό και η πλοκή μεγάλη, δημιουργείται ακράτεια στο διάβασμα! Αποφεύγετε να τα διαβάζετε στην τουαλέτα αν δεν είστε μόνοι στο σπίτι.

Τι ομορφότερο, το πρωί, από ένα βιβλίο πλάι στο ζεστό καφέ… Η πολυτέλεια που είχαν κάποτε οι άντρες, διαβάζοντας την εφημερίδα τους με τον καφέ, τώρα την έχουν και οι γυναίκες. Όλα αποκτήθηκαν με αγώνες, τίποτα δεν μας δόθηκε.

Όταν όμως κουράζεσαι από το διάβασμα και θέλεις να ακούσεις μουσική, κλείσε το βιβλίο, δεν θα καταλάβεις τίποτα.

Δίλημμα! Τι τίτλο να δώσω στην πιο κάτω εικόνα; «παράθυρο στη γνώση» ή «διάβασμα και θέα»…

Αυτή η εικόνα είναι πρόσφατη, αφού μόλις πέρσι εκδόθηκε «Ο ΝΕΟΣ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ».

Κλείνουμε την ενότητα «βιβλίο» με μια εικόνα που θα της έδινα τίτλο «κανείς δεν αντιστέκεται στο sex» δίνοντας την απάντηση στην πρώτη εικόνα.

Τέλος και δυο εικόνες αναφερόμενες στην «Παλιά Διαθήκη» η πρώτη και στην «Καινή» η δεύτερη. Τα σχόλια δικά σας!

Κάντε κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Μην χάσετε την επόμενη ανάρτηση στις 21 Μάρτη: «Έρωτας: το ισχυρότερο αντικείμενο του πόθου για ζωή, ενάντια στο ψυχονευρωτικό παραλήρημα των θρησκειών». Όταν ο οργασμός είναι η υπέρτατη στιγμή του έρωτα και εντελώς αδιάφορος από την αναπαραγωγή, οι θρησκείες στερώντας τον έρωτα από τον άνθρωπο βρίσκονται σε παράφορη αντίθεση από τη ζωή και την ευδαιμονία του ανθρώπου!