Η Κρίστα Πάικ παρέμεινε δεμένη στο φορείο της αίθουσας εκτελέσεων για μία ολόκληρη ώρα όταν το ιατρικό προσωπικό απεγνωσμένα προσπαθούσε να βρει φλέβα για να της χορηγήσει τη θανατηφόρα ουσία.
Στις αποτυχημένες προσπάθειες των νοσηλευτριών η ίδια προσπαθούσε να τις καθοδηγήσει να βρουν φλέβα ώστε να τελειώσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα το μαρτύριο του αγωνιώδους επικείμενου θανάτου της λέγοντάς τες «παρακαλώ, δοκιμάστε πιο ψηλά, στον ώμο μου. Δοκιμάστε εδώ, νομίζω ότι θα είναι εντάξει»!
Της χορήγησαν ένα ισχυρό βαρβιτουρικό, την πεντοβαρβιτάλη, που ανήκει στην κατηγορία των φαρμάκων που καταστέλλουν τη δραστηριότητα του κεντρικού νευρικού συστήματος, ενώ σε υψηλές δόσεις το φάρμακο προκαλεί βαθιά καταστολή, αναπνευστική ανεπάρκεια και τελικά θάνατο! Η πεντοβαρβιτάλη είναι ουσία που έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές περιπτώσεις ευθανασίας ή υποβοηθούμενης αυτοκτονίας, παγκοσμίως!
Η δόση που χορηγήθηκε λοιπόν θεωρείται θανατηφόρα, όμως στην προκειμένη περίπτωση η Κρίστα Πάικ και ενώ βρισκόταν δεμένη στο φορείο της εκτέλεσης, παρέμενε ξύπνια. Μάλιστα σε κάποια στιγμή σήκωσε το κεφάλι της και ρώτησε τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους εάν ήταν φυσιολογικό που ένιωθε το χέρι της, σαν να πρόκειται να εκραγεί! Τι να εννοούσε άραγε…
Σύμφωνα με το πρωτόκολλο των φυλακών λοιπόν αποφασίστηκε να της χορηγήσουν και δεύτερη δόση, όμως και πάλι το μόνο που κατάφεραν ήταν να την κοιμίσουν τόσο βαθειά, που η Κρίστα Πάικ άρχιζε να ροχαλίζει και μάλιστα θορυβωδώς. Στην εξέταση που της έγινε φαινόταν η καρδιά της να λειτουργεί κανονικά! Οι κανονισμοί όμως τώρα δεν διευκρινίζουν τι γίνεται όταν ο καταδικασμένος βρίσκεται ακόμα στη ζωή! Έτσι αποφασίστηκε να μεταφερθεί σε νοσοκομείο, σε κρίσιμη κατάσταση, όπου γίνεται προσπάθεια να κρατηθεί στη ζωή!
Δυστυχώς η διαδικασία της εκτέλεσης είχε μετατραπεί σε βασανιστήριο. Δυο φορές οι ιθύνοντες τράβηξαν την κουρτίνα από το παράθυρο των μαρτύρων όπου διαδραματιζόταν η θανατική ατραξιόν, ζητώντας μάλιστα και από τους δημοσιογράφους να αποχωρήσουν.
Η κατάσταση ανάγκασε τον κυβερνήτη του Τενεσί Μπιλ Λι να αναστείλει τις υπόλοιπες εκτελέσεις που είχαν προγραμματιστεί για το 2026 και να γίνει έρευνα για να εξακριβωθεί τι ακριβώς πήγε στραβά.
Εκφράζονται φόβοι ότι η καθυστέρηση ανάνηψης ίσως να προκάλεσαν ανήκεστο εγκεφαλική βλάβη και η υγεία της να μην θεωρείται πλέον αντιστρέψιμη και για αυτό οι γιατροί του νοσοκομείου δίνουν μεγάλη μάχη για να την κρατήσουν στη ζωή!
Τα ερωτήματα που γεννιούνται τώρα είναι πολλά: Υποκρισία ή κυνισμός; Είναι αρκετή αυτή η δοκιμασία της εκτέλεσης μαζί με τα πλέον των τριάντα χρόνων φυλακής στον προθάλαμο του θανάτου ώστε να της αποδοθεί η ελευθερία της ή να μετατραπεί η ποινή της ισόβια; Πώς θα ερμήνευαν την αποφυγή του θανάτου κάποιοι πιστοί όταν σε ανάλογες περιπτώσεις θα έκαναν λόγο όχι μόνο για θαύμα, αλλά και για… αγιοποίηση; Ξέρω, θα ήταν δύσκολο να αγιοποιηθεί ένα άτομο που δολοφόνησε με φρικτό τρόπο με συνομήλικη συμφοιτήτριά της!
Τον Ιανουάριο του 1995 η Κρίστα Πάικ ήταν 18 ετών όταν μαζί με τον 17χρονο τότε σύντροφό της Τάνταριλ Σιπ και με μια φίλη τους την Σαντόλα Πίτερσον παρέσυραν την 19χρονη Κολίν Σλέμερ, μια συμφοιτήτριά τους σε δασική περιοχή όπου την σκότωσαν αφού προηγουμένως την βασάνισαν χαράσσοντας μια πεντάλφα στο στήθος της Σλέμερ αφαιρώντας μάλιστα και ένα κομμάτι από το κρανίο της για ενθύμιο!
Σύμφωνα με τις καταθέσεις η Πάικ θεωρούσε την Σλέμερ αντίζηλο γιατί εκείνη είχε αποκτήσει εμμονή με τον σύντροφό της Τάνταριλ Σιπ. Αν και για την πεντάλφα δεν έγινε γνωστό ποιος το έκανε αφού η Πάικ δήλωσε άγνοια γι αυτό, η Πάικ και ο Σιπ ομολόγησαν το έγκλημά τους και έναν χρόνο μετά καταδικάστηκαν για φόνο εκ προμελέτης. Η Πάικ καταδικάστηκε σε θάνατο, ενώ ο Σιπ σε ισόβια κάθειρξη με δυνατότητα αναστολής. Η συγκατηγορούμενή τους, η Σαντόλα Πίτερσον, η οποία ήταν 18 ετών τότε, είχε ρόλο τσιλιαδόρου, η οποία τέθηκε υπό δικαστική επιτήρηση.
Οι δικηγόροι της Κρίστα Πάικ ζητούσαν από τον κυβερνήτη να μετατρέψει την θανατική ποινή σε ισόβια κάθειρξη χωρίς δικαίωμα αναστολής όμως χωρίς αποτέλεσμα. Επικαλέστηκαν τις εμπειρίες της Πάικ επειδή υπήρξε θύμα βίας στην παιδική της ηλικία όπου και υπέστη επανειλημμένως σεξουαλική κακοποίηση και παραμέληση, βιάστηκε δύο φορές στα 11 και στα 17 της χρόνια, παραθέτοντας τις διαγνώσεις που έλαβε στη φυλακή για διπολική διαταραχή και διαταραχή μετατραυματικού στρες.
Τώρα υποστηρίζουν ότι μετά από 32 χρόνια κράτησης, μεταξύ των οποίων 20 χρόνια απομόνωσης και μια απόπειρα να θανατωθεί με θανατηφόρα ένεση, η Κρίστα έχει υποστεί την μεγαλύτερη τιμωρία από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο στην ιστορία της θανατικής ποινής των Ηνωμένων Πολιτειών!
Η υπόθεση, όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας προκαλεί έντονη συζήτηση στο Τενεσί για τη μέθοδο των εκτελέσεων. Η Ρεπουμπλικανή γερουσιαστής Μάρσα Μπλάκμπερν τάχθηκε υπέρ της επαναφοράς της ηλεκτρικής καρέκλας!
Όταν κάποιοι αφελείς παραδέχονται, λοιπόν, ότι κάποιος τυχερός απέφυγε ένα ατύχημα, που σε άλλες περιπτώσεις άλλοι οδηγούνται με σιγουριά στο θάνατο, ήταν τάχα η θέληση του θεού που τους σώζει; Στην περίπτωση της Κρίστα Πάικ για παράδειγμα γιατί δεν λένε ότι ο θεός την έσωσε και η δικαιοσύνη, μετά από όσα πέρασε, της οφείλει αν όχι την ελευθερία, έστω την μετατροπή της σε ισόβια, αν και η ίδια παραδέχεται την ενοχή και τον σωφρονισμό της;
Δεν κάνω κριτική, που λέει και ένας Έλληνας κωμικός, παρατήρηση κάνω
!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου