Η ΑΘΕΪΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΤΗ

Οι τρεις ιεράρχες σύμβολο ανθελληνισμού της Νέας «Ελληνικής» Παιδείας

2012-01-30T07:29:00.000+02:00

Σήμερα ο… Ελληνοχριστιανισμός γιορτάζει την παιδεία! Αλήθεια τι πράγμα είναι αυτό το «ελληνοχριστιανισμός» και ποια «παιδεία» γιορτάζεται;
Πίσω από την καθιέρωση αυτής της «γιορτής» πολλά είναι τα ερωτήματα που αναδύονται και η υποκρισία ξεχειλίζει!
Από πού να αρχίσω δεν ξέρω …από το «ελληνοχριστιανισμό» που σαν έκφραση τελευταία επινοήθηκε και είναι κενή νοήματος ή από την «παιδεία» που δεν έχουμε;
Σημεία των καιρών και τα δυο, όμως ας αρχίσουμε ιστορικά: πώς θεσπίστηκε η τιμή στους "τρεις μέγιστους φωστήρες της τρισηλίου θεότητος" και πώς το νέο κράτος των ρωμιών καθιέρωσε την τιμή αυτή σαν μέρα των γραμμάτων και της παιδείας;
Η ρίζα της καθιέρωσης της τιμής αυτής βρίσκεται ριζωμένη στους καυγάδες και τις διαφωνίες των χριστιανών του 11ου αιώνα. Ο «φιλοσοφικός στοχασμός των πιστών» εκείνων ήταν κάτι σαν τις σημερινές διαφωνίες των χούλιγκανς του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού που συχνά κατέληγαν σε αναμέτρηση σώμα με σώμα.
Οι έριδες και διαφωνίες που αναστάτωναν το χριστεπώνυμο πλήθος τον 11ο αιώνα ήταν για το «ποιος ήταν… ο μεγαλύτερος ιεράρχης»!

Επειδή τα πράγματα όμως πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο ο μητροπολίτης Ευχαΐτων Ιωάννης Μαυρόπους αποφάσισε να τους συνενώσει, όπως προσπαθούμε να μονιάσουμε μικρά παιδιά που φιλονικούν για τις ομάδες τους.
Μην γελάτε. Μπορεί να μην είχαν να φάνε ψωμί, όμως είχαν «φιλοσοφικές» ανησυχίες. Ανέκαθεν, από τότε που μαζεύονταν στον Ιππόδρομο ντυμένοι σαν Πράσινοι και Βένετοι, ανέπτυξαν ψυχολογία μίσους μεταξύ τους. Σε ολόκληρη την ιστορία του Βυζάντιου τα μίση μεταξύ των αντιτιθέμενων ποτέ δεν κόπασαν. Πότε σαν υποστηριχτές της Θεοτοκίας και της Ανθρωποτοκίας, πότε σαν Πατροπασχίτες και Υιοθετιστές, σαν Όμοιοι και Ανόμιοι, σαν Φθαρτολάτρες και Αφθαρτοδοκήτες, σαν Μονοθελητές και Μονοενεργητιστές, Εικονολάτρες και Εικονοκλάστες, ενωτικοί και Ανθενωτικοί. Ας μην αναφέρω άλλους, γιατί θα διαβάζατε μια μέρα!

Έτσι λοιπόν και τώρα άλλοι ήταν Βασιλίτες, άλλοι Γρηγορίτες και άλλοι Ιωαννίτες.
Γι αυτό ο Ευχαΐτης Μαυρόπους βρήκε ένα βολικό τρόπο να τους ηρεμίσει. Είπε ότι είδε ένα όνειρο, όπου του αποκαλύφτηκαν και οι τρεις μαζί! Η φαεινή ιδέα του ήταν, εκτός από την τιμή του καθενός με την προσωπική εορτή του να τιμώνται και οι τρεις μαζί για την θεόσταλτη προσφορά τους στην υπόθεση της χριστιανικής ιδέας. Βέβαια, στην διεθνή θεολογία, όπως μας ενημερώνει στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» ο Αρχιμ. Β. Στεφανίδης «…είναι γνωστή η τριάς των Μεγάλων Καππαδοκών, Βασίλειου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Νανζιανζηνού και Γρηγορίου Νύσσης». Όμως είναι άξιον λόγου να αναφέρουμε κατά τον Στεφανίδη ότι η Ελληνική Εκκλησία «…αφήρεσε τον Νύσσης Γρηγόριον και πρόσθεσε τον μέγαν Ιωάννην, τον Χρυσόστομον» (βλ. σελ. 463) προφανώς για να κατευνάσει τους Ιωαννίτες! Ο Γρηγόριος Νύσσης άλλωστε ήταν πιο κοντά στην «θύραθεν» φιλοσοφία, πράγμα που πρέπει να ενοχλούσε, ενώ αντίθετα ο Ιωάννης ήταν φανατικός διώκτης του Ελληνισμού και κυρίως διαπλεκόμενος με τους έτερους δυο καππαδόκες. Τώρα αν δεν ήταν ο ίδιος Καππαδόκης και Έλληνας, λίγο ενοχλούσε φαίνεται τότε!
Έτσι, αυτοί οι τρεις, φαίνονταν ιδανικοί να εκπροσωπήσουν την παιδεία των Ρωμιών στα ιδεώδη του… ελληνοχριστιανισμού το 1842 όταν το νεοσύστατο κράτος των Ρωμιών θα έβαζε τα θεμέλια για την νέα του υπόσταση στο νέο ιστορικό γίγνεσθαι!

Από τότε, οι χριστιανοί θεμελίωσαν την 30 Ιανουαρίου μέρα τιμής στους τρεις ιεράρχες, προστάτες της «ελληνοχριστιανικής» παιδείας, ψάχνοντας με κάθε τρόπο να επινοήσουν και να στηρίξουν το νέο όρο συζευγνύοντας τον χριστιανισμό με τον ελληνισμό που τότε με το επαναστατικό σάλπισμα ο δεύτερος αναζητούσε την ταυτότητά του.
Ο απόηχος της Ελληνικής Νομαρχίας ακούγονταν ακόμα στην φράση «Ραγιάς και Έλληνας δεν γίνεται» κι αυτό κάποιοι που βρέθηκαν στην εξουσία προσπάθησαν να το αντιστρέψουν επινοώντας τον κατάπτυστο όρο «ελληνοχριστιανισμός», όρο αντιφατικό και μέχρι τότε ιστορικά ανυπόστατο. Όμως οι χαλκευτές της ιστορίας ήξεραν πολύ καλά ότι αν η επανάσταση του 21 τους στέρησε τα μεγαλεία, με λίγη θέληση μπορούσαν να αντεπαναστατήσουν αρχίζοντας από την παιδεία και την εκπαίδευση. Όπως έκαναν και με τον νηπιοβαφτισμό, προκειμένου να σφραγίσουν την θέληση τους στις αγνές συνειδήσεις των παιδιών πριν ακόμα αρχίσουν να σκέφτονται!
Τα φώτα έπρεπε επειγόντως να σβήσουν, σε πείσμα του Διαφωτισμού που τότε σάρωνε την Ευρώπη!
Κι ως ένα βαθμό το κατάφεραν!
Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα: Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που πληρώνουμε τους φωτοσβέστες κληρικούς και τους προστατεύουμε με υπουργείο που το ονομάζουμε «Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων»!

Ο όρος «ελληνοχριστιανισμός» είναι μια χίμαιρα, γέννημα της φαντασίας, ακριβώς εκείνων των κύκλων που ήθελαν να καταπνίξουν την αδέσμευτη ελληνική ψυχή με τις δογματικές θεοκρατικές προσταγές της ζοφερής θρησκείας. Εκείνης της ξενόφερτης θρησκείας που σαν άλλοθι δικαιολογούσε την καταστροφική τους λύσσα εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Για αιώνες ολόκληρους χλεύαζαν τον ελληνισμό, τον αναθεμάτιζαν και με μανία τον έδιωξαν και τώρα με υποκρισία έρχονται να μας πείσουν ότι ελληνισμός και χριστιανισμός ταυτίζεται και καρπός της νεοσύστατης ελευθερίας είναι και η δική τους συμβολή! Λες και θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τις διώξεις των ελλήνων, τις καταστροφές των ιερών, την απαγόρευση της φιλοσοφίας και την συνέχιση της ελληνικής ιδέας σαν πανανθρώπινο σύνθημα ενάντια στον σκοταδισμό που με τον Μεσαίωνα επέβαλε ο χριστιανισμός. Ήθελαν πάση θυσία, όχι μόνο να πάρουν μια θέση στο νέο ελληνικό γίγνεσθαι, αλλά καπελώνοντας την Μεγάλη Ιδέα να το παίξουν συνεχιστές υποκρινόμενοι ότι μας έσωσαν!

Μπροστά στα προπύλαια του πανεπιστημίου των Αθηνών θέλησαν να ταυτίσουν το Φως με το Σκοτάδι, στήνοντας τους ανδριάντες δυο αντιφατικών ιστορικών προσώπων. Ενός ήρωα και ενός προδότη! Του Ρήγα Φεραίου και του Γρηγόριου του Ε΄! Το θύμα αγκαλιά με τον Φονιά! Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο! Ο πρωτεργάτης της Επανάστασης με το απόβρασμα που την αφόρισε!

Ο Γ. Μυκονιάτης περιγράφει τα γεγονότα της ανέγερσης των ανδριάντων γλαφυρά.

Σήμερα συνεχίζουν να υποκρίνονται χωρίς να ντρέπονται. Μιλούν για ελευθερία, όταν γνωρίζουμε πολύ καλά πόσο την πολέμησαν. Μιλούν για ανεξιθρησκία όταν γνωρίζουμε πολύ καλά με τι μέσα επιβλήθηκαν στην πατρώα θρησκεία των Ελλήνων. Μιλούν για ελευθερία συνείδησης όταν θεσπίζουν τον νηπιοβαφτισμό και επιβάλλουν το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία της βασικής εκπαίδευσης. Καπηλεύονται το έθνος και την πατρίδα, όταν ξέρουμε πολύ καλά ότι ποτέ δεν βρέθηκαν στο πλευρό της όταν χρειάστηκε. Πάντα βρίσκονταν με την μεριά της αντίδρασης, είτε ο εχθρός την απειλούσε από μέσα, είτε απ’ έξω!

Στα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς δεν αποσοβήθηκε ο Ελληνισμός από τους Τούρκους, αλλά από το Πατριαρχείο. Έδιωξε έλληνες δασκάλους, έκλεισε σχολές, καταδίκασε ανθρώπους κι όταν χρειάστηκε να πάρει το μέρος του σκλαβωμένου, πήγε με τον εχθρό (Επτάνησα) ή αφόρισε τους επαναστάτες σαν ασεβείς, αχρείους και κακόβουλους, με την κατάρα να είναι ασυγχώρητοι και μετά θάνατον άλυτοι και αιωνίως αναθεματισμένοι!
Ουαί προδότες που σήμερα ζητάτε να καταλογιστείτε μαζί τους και με έναν όρο να συνταυτιστείτε!
Αφήνω σε άλλους να σας περιγράψουν τον πόλεμο που έκαναν σ’ ολόκληρη την ζωή τους αυτοί οι ιεράρχες, από τα εγχειρίδια ιστορίας και από τα ίδια τους τα γραπτά που σαν μνημείο θα τους στιγματίζουν στους αιώνες των αιώνων.
Να και κάποιες διευθύνσεις όπου άμεσα και χωρίς κόπο μπορείτε να δείτε τα κατορθώματα των τριών ιεραρχών και πόσο άδικο είναι σήμερα η ελληνική παιδεία να εκπροσωπείται από αυτούς!

Οι τρεις ανθέλληνες Ιεράρχες – Μια «γιορτή» όνειδος για την ελληνική παιδεία

Θα ξεφορτωθούμε ποτέ τους 3 Ιεράρχες;

ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ!!

Επαναστάτες του γλυκού νερού οι "Κβαντοπληγμένοι" της Μοντέρνας Φυσικής

2012-01-15T09:59:00.000+02:00

Αυτή την φορά ο τίτλος φωνάζει από μόνος του για το τι πρόκειται να πούμε στην ανάρτηση αυτή. Άλλωστε τα ουσιώδη τα είπαμε στις προηγούμενες, δείχνοντας με τον καλύτερο τρόπο πώς η φιλοσοφική αθωότητα, η επιστημονική άγνοια και η θρησκευτική αφέλεια είναι τα χαρακτηριστικά που χαρακτηρίζουν όχι μόνο την σημερινή παιδεία μας αλλά σχεδόν όλους μας. Ε, λοιπόν, με τα εφόδια αυτά δεν πρόκειται να κατανοήσουμε την πραγματικότητα στο επίπεδο που φτάσαμε. Με καρτεσιανή λογική και μηχανιστική αντίληψη δεν γίνεται να κατανοήσουμε την Μοντέρνα Φυσική. Γιατί; Γιατί η Κβαντομηχανική, η Κοσμολογία, η Βιολογία και πολλές άλλες επιστήμες προϋποθέτουν την υπέρβαση και της καρτεσιανής λογικής και της μηχανιστικής αντίληψης! Η Μοντέρνα Φυσική, μαζί με τη Θεωρία της Σχετικότητας δεν ήταν μόνο μια αναγκαιότητα αλλά σίγουρα μια επανάσταση στην ιστορία της φυσικής και της ανθρώπινης νόησης. Ήταν ένα βήμα προς το Μέλλον, με την έννοια ότι μας απομάκρυναν ακόμα πιο πολύ από την μεσαιωνική αντίληψη. Γι αυτό και θεωρώ πολύ οξύμωρο το γεγονός, μέσα από τις νέες αυτές επιστήμες, στην προσπάθειά μας να τις κατανοήσουμε και να τις στηρίξουμε φιλοσοφικά, να μας πισωγυρίζουν ξανά στον Μεσαίωνα!

Η κρίση του μηχανιστικού μοντέλου της φύσης μας ώθησε να το ξεπεράσουμε προκειμένου να κατανοήσουμε την πραγματικότητα σε ένα άλλο επίπεδο, ανώτερο του προηγουμένου. Στο επίπεδο αυτό ήρθαμε αντιμέτωποι με έναν άλλο κόσμο, πρωτόγνωρο, που απαιτούσε μια νέα οπτική όπου μόνο τα μαθηματικά κατάφεραν να περιγράψουν. Ακριβώς η πραγματικότητα αυτού του κόσμου απαιτούσε την υπέρβαση της εκπαιδευμένης μας λογικής και των εφοδίων που διαθέταμε ως τότε για να σκεφτόμαστε, να κάνουμε κριτική και να συνάξουμε τα συμπεράσματά μας.
Κάποιοι δεν κατάφεραν να την κάνουν. Στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τη νέα πραγματικότητα, την ερμήνευσαν εσφαλμένα, έχοντας σοβαρές φιλοσοφικές ελλείψεις. Και δεν αναφέρομαι μόνο στον μέσο αναγνώστη, αλλά και σε πολύ σπουδαία άτομα, φυσικούς και επιστήμονες. Ο Πουανκαρέ για παράδειγμα, ένας από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς του τέλους του 19ου αιώνα, έφτασε στο σημείο να πει ότι οι νόμοι της φύσης δεν αντανακλούν την πραγματικότητα αλλά τη συνείδησή μας! «Η νόηση υπαγορεύει τους νόμους της φύσης» όπως θα έλεγε και ο Καντ! Ανάλογα σκέφτηκε ακόμα και ο Χάιζενμπεργκ που προσπάθησε να δει την φύση, πέρα από το χώρο του με πνεύμα ιδεαλιστικό (πλατωνικό).
Όταν σκεφτόμαστε όμως έτσι, τόσο ιδεαλιστικά, ποτέ δεν πρόκειται να κάνουμε επαναστάσεις! Και μην πάει το μυαλό σας στον Χάιζενμπεργκ που η αβεβαιότητά του τάραξε τα νερά της κβαντομηχανικής. Προσπαθώντας αργότερα να ερμηνεύσει την φύση φιλοσοφώντας την υποβάθμισε. Κατάλοιπα ιδεαλιστικής θεώρησης, που λίγο πολύ έχουμε όλοι μας, που όμως πρέπει να βρούμε και να εξαλείψουμε. Με τέτοια λογική πισωγυρνάμε στον 18ο και 19ο αιώνα.
Η Νέα Φυσική σαν αρωγό χρειάζεται εκτός από τα πειράματα που θα αποδείξουν την καινοτομία και τη φιλοσοφία, ώστε να την ερμηνεύσουν σωστά και να καθοδηγήσουν εκείνους που θα στοχαστούν μ’ αυτήν ώστε να βγάλουν σωστά συμπεράσματα.
Χωρίς την διαλεκτική για παράδειγμα δεν μπορείς να θεμελιώσεις φιλοσοφικά τα συμπεράσματά σου. Δυστυχώς! Δεν μπορείς να αφαιρείς από την φιλοσοφία ούτε την οντολογική πλευρά που αναδεικνύει το βασικό της πρόβλημα, ούτε την γνωσιολογία που αναδεικνύει τη δυνατότητά μας να γνωρίσουμε την φύση. Το πιθανότερο που θα μπορέσεις να κάνεις, είναι να ισχυροποιήσεις τον ιδεαλισμό, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα και βάζοντας το θεό από την πίσω πόρτα.

Όταν επιχειρούμε να καταπιαστούμε με τέτοια θέματα πρέπει να έχουμε τουλάχιστον τις βασικές γνώσεις στην φιλοσοφία που σχετίζονται με την φυσική και την επιστημολογία που την στηρίζει.
Η ύλη είναι αυθύπαρκτη και ανεξάρτητη από την συνείδησή μας. Είναι αντικειμενική, είτε υπάρχουμε εμείς, είτε όχι. Συνεπώς η πραγματικότητα, όπως και να την εκφράζει μια κυματοσυνάρτηση, είναι ανεξάρτητη από την συνείδηση και τον παρατηρητή. Οι νόμοι δεν δημιουργούνται από μας. Αφήστε την λογική αυτή για τους σολιψιστές και τους παράλογους που πάσχουν από νοητική ανεπάρκεια ή από έπαρση μεταμοντερνισμού προσπαθώντας να ξεχωρίσουν από τους άλλους.
Ούτε νόηση χωρίς ύλη υπάρχει, ούτε ύλη χωρίς κίνηση. Η ενέργεια δεν είναι ουσία και δεν είναι διαφορετικό πράγμα από την ύλη. Η ύλη και η ενέργεια δεν είναι δυο διαφορετικές ουσίες, αλλά μια και μοναδική! Είναι απλά μια διαφορετική μορφή της ίδιας οντότητας, της ύλης! Ούτε το πεδίο είναι… άϋλη οντότητα, αλλά φορέας ενέργειας.
Ας μάθουμε να χρησιμοποιούμε σωστά τις λέξεις για να εκφράζουμε σωστά τα συμπεράσματά μας.

Σύμφωνα με όσα είπαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, η θεωρία της σχετικότητας συμπεριλαμβάνει και τη μάζα και το ενεργειακό πεδίο στην ίδια κατηγορία: την υλική, απορρίπτοντας το επιστημολογικό σφάλμα που για τους ιδεαλιστές θεμελίωνε, με χρονική προτεραιότητα, το πνεύμα και το θεό.
Όπως και η κλασική φυσική, η θεωρία της σχετικότητας είναι αιτιοκρατική. Όμως κάποιοι φωστήρες βιάστηκαν να βγάλουν το συμπέρασμα και για την κβαντική φυσική, ότι η αιτιότητα δεν ισχύει στον μικρόκοσμο, αφού οι νόμοι της είναι πιθανοκρατικοί διολισθαίνοντας κι αυτοί προς έναν άκρατο ιδεαλισμό. Και τι δεν σκέφτηκαν να πουν: Ο μικρόκοσμος φαίνεται αυταρχικός, μάλλον επρόκειτο για την ελεύθερη βούληση του Δημιουργού που μέσα από την πιθανοκρατία του μικρόκοσμου αποκάλυπτε δειλά-δειλά την παρουσία Του!
Κι όλα αυτά εξαιτίας του «Ενεργετισμού»! Όταν, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα αδυνατούμε να κατανοήσουμε την ύλη κατακερματίζοντάς την σε δυο διαφορετικές ουσίες, την ύλη και την ενέργεια, τότε οδηγούμαστε στην πνευματοκρατία, ακριβώς ένα βήμα πριν τον θεό και την πίστη!
Δεν είναι αφέλεια μόνο να χρησιμοποιούμε τις λέξεις αυθαίρετα, αλλά λάθος μεγάλο που οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα και αλλόκοτες θεωρίες . Όταν το κακό γίνει, θα είναι μεγάλος ο δρόμος της επιστροφής και πολύ επώδυνος!
Τότε ακριβώς η αντίρρηση γίνεται μαγκιά και ο αντιρρησίας «τζάμπα μάγκας»!

Το να ταυτίζουμε όμως την πιθανοκρατία του μικρόκοσμου με την μηχανιστική αιτιότητα κάνουμε πάλι το λάθος να συγχέουμε ειδικές μορφές αιτιακών σχέσεων. Άλλες αιτιακές σχέσεις έχουμε στην μηχανική (κίνηση σωμάτων), άλλες στην δυναμική (ηλεκτρομαγνητισμός, βαρύτητα) και άλλες στην βιολογία (αναπαραγωγή κυττάρων). Όπως και η ύλη, στην σχετικότητα, έτσι και η αιτιότητα στην κβαντομηχανική είναι μια φιλοσοφική κατηγορία. Η αιτιοκρατία του μικρόκοσμου είναι διαφορετική από την μηχανιστική αιτιοκρατία που γνωρίζουμε και ως φαίνεται διαπότισε την αντίληψή μας με την αναγωγή της καρτεσιανής λογικής. Προσπαθούμε να αντιληφθούμε τον κβαντικό κόσμο μηχανιστικά! Στο κβαντικό επίπεδο έχουμε νέες μορφές «αιτιότητας» και σύνθετες μορφές που καθορίζουν το συμβάν. Δεν μπορείς να αναγάγεις μια μηχανιστική λογική αιτιότητα με την πιθανοκρατική αιτιακή αντίληψη του μικρόκοσμου! Αν ήμασταν στοιχειώδεις υλικές μονάδες θα σκεπτόμασταν με πιθανότητες. Αν θεωρούμε την γάτα του Στρέντιγκερ νεκροζώντανη, γιατί δεν θεωρούμε και το αγαπημένο μας πρόσωπο νεκροζώντανο όταν ο γιατρός μας διαβεβαιώνει ότι μετά την εγχείρηση έχει πενήντα-πενήντα πιθανότητες να ζήσει ή να πεθάνει;
Αν η διπλή φύση του φωτόνιου δημιουργεί μια παράξενη συμπεριφορά πίσω από τις δυο οπές, λόγω της διπλής φύσης του, γιατί όταν σημαδεύουμε έναν από τους δυο στόχους με μονόσφαιρο βλήμα δεν περιμένουμε να πλήξουμε και τους δυο στόχους ταυτόχρονα;
Η στατιστική βεβαιότητα στο δεύτερο παράδειγμα είναι απόλυτη για τον κόσμο μας όμως στην κβαντομηχανική όταν το βλήμα πάρει διαστάσεις Πλανκ η αβεβαιότητα είναι δυνατή. Κάτω από μια τέτοια οπτική, η μηχανιστική φυσική μπορεί να μας πει με βεβαιότητα τι θα έπρεπε να περιμένουμε. Όμως, όταν η σφαίρα περιορίζεται σε διαστάσεις μεγέθους της σταθεράς του Πλανκ στην θέση της βεβαιότητας πρέπει να περιμένουμε μια πιθανότητα κι αν κάποιοι την τελευταία την βαφτίζουν «τύχη» ή ακόμα χειρότερα «συνείδηση» τότε τα συμπεράσματα θα είναι εξωπραγματικά και ανεξέλεγκτα. Τα συμπεράσματα, να είστε σίγουροι, θα είναι τόσο τραβηγμένα που μόνο τον Τερτυλλιανό θα ικανοποιούσαν! Όχι, η φυσική δεν είναι παράλογη, όπως θέλουν κάποιοι για να διαστρεβλώσουν την αλήθεια!
Τότε, δεν θα φταίει το πείραμα αλλά… ο αφιλοσόφητος παρατηρητής! Στο θέμα αυτό θα επανέλθουμε, αφού κάνουμε λόγο πιο κάτω για την αβεβαιότητα της θέσης και της ορμής.

Ας αφιερώσουμε ένα λεπτό και στα χαρακτηριστικά του φωτόνιου που κάποιοι, μετά πάνω από εκατό χρόνια, δεν μπορούν ακόμα να κατανοήσουν!
Το είχα αναφέρει και στην προηγούμενη ανάρτηση, σχετικά με τα χαρακτηριστικά της ύλης. Αυτοί που διαστρεβλώνουν την κβαντομηχανική είναι αυτοί που ακόμα δεν έμαθαν τι είναι η ύλη! Σκέψου!
Έχουν την εντύπωση ότι ύλη είναι ό,τι έχει μάζα! Για παράδειγμα, το φωτόνιο και το υποθετικό βαρυτόνιο, αν τελικά υπάρχει, δεν είναι ύλη, αλλά ενέργεια! Προφανώς εδώ η παρανόηση γίνεται επειδή λόγω άγνοιας αδυνατούν να αντιληφθούν την διαφορά της ενότητας και της ταύτισης! Θεωρούν με λίγα λόγια την ύλη και την ενέργεια το ίδιο πράγμα (ταύτιση) κι όχι σαν αλληλοεξαρτώμενα μέτρα της ίδιας οντολογικής ουσίας (ενότητα). Αδυνατούν να κατανοήσουν ότι το πέρασμα της ύλης από τη μια μορφή στην άλλη, δεν αλλάζει την οντική του ταυτότητα, αλλά μόνο την μορφή!
Είναι μια ποιοτική μορφή των ιδιοτήτων της ύλης που την αναλογία της μας την έδωσε ο Αϊνστάιν με την εξίσωση E=m.c2 όπου φαίνεται ότι η μάζα αποτελεί μέτρο του ενεργειακού του περιεχομένου. Η σχέση αυτή δείχνει τον καθολικό δεσμό της μάζας και της ενέργειας που αποτελεί θεμελιώδη νόμο της φύσης, δείχνοντας παράλληλα, με τον καλύτερο τρόπο, την σχέση ανάμεσα στα μέτρα της αδράνειας και της κίνησης, σαν ιδιότητες της ύλης!
Συνεπώς ύλη και ενέργεια είναι μορφές της ίδια οντότητας, της ύλης!
Όσο για τους θιασώτες του ενεργητισμού που έκαναν το φωτόνιο και το νετρίνο σύμβολο πνευματικότητας, ας έχουν υπ’ όψιν τους ότι το φωτόνιο, άσχετα με τη μάζα ηρεμίας, έχει όχι μόνο ορμή, αλλά και μάζα και γι αυτό ασκεί πίεση απ’ όπου διέρχεται καμπυλώνοντας εν μέσω βαρυτικού πεδίου! Τούτο, που στα πλαίσια της θεωρίας της σχετικότητας αποδείχτηκε και πειραματικά, δείχνει με τον καλύτερο τρόπο την υλικότητα του φωτόνιου και του ηλεκτρομαγνητικού κύματος γενικά.
Πρέπει να έχουμε πάντα υπ’ όψιν ότι η δυαδικότητα της ύλης μας οδηγεί στην πνευματοκρατία και μας μπάζει στον ιδεαλισμό από την πίσω πόρτα χωρίς να το καταλάβουμε!
Όταν αναγνωρίσουμε τη φύση των ιδιοτήτων της ύλης και την διαλεκτική σχέση που βρίσκεται ανάμεσα στους νόμους της αλληλεπίδρασης και της αλληλομετατροπής της ύλης θα αντιληφθούμε όχι μόνο την ετερότητα ανάμεσα στις μορφές, αλλά και την αναλογία, σαν ενότητα, που χαρακτηρίζει την ίδια την οντότητα.
Αυτό που πρέπει να καταδικάσουμε είναι μόνο ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα φαινόμενα αυτά, δηλαδή ο εποπτικός μηχανιστικός τρόπος, που όπως είπαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση, είναι ασύμβατος με την κβαντική λογική.

Όμως, φιλοσοφικά, σε ότι αφορά τις έννοιες, όταν αναφερόμαστε στο κβαντικό επίπεδο, είμαστε αναγκασμένοι να εμπλουτίσουμε το εννοιολογικό μας οπλοστάσιο με μια τέτοια λογική, προκειμένου να αντιληφθούμε ότι και η λογική είναι σχετική με το δομικό επίπεδο που εξετάζουμε, αντί να υποστηρίζουμε αναχρονιστικές απόψεις πως τάχατες η φύση δεν σέβεται την αρχή της αιτιότητας βγάζοντας εσφαλμένα συμπεράσματα! Πρέπει να βλέπουμε την φύση διαλεκτικά και να μην βγάζουμε μέσω της αναγωγής εύκολα συμπεράσματα, ερμηνεύοντας λανθασμένα την πραγματικότητα. Η τελευταία είναι διαφορετική σε κάθε δομικό της επίπεδο. Είναι λάθος να αναγάγουμε τον εποπτικό μας ρεαλισμό από το ένα επίπεδο στο άλλο!
Η νεοθετικιστική οπτική και ο μεταμοντερνισμός της νέας φυσικής θεμελιώνει πνευματοκρατικές και μυστικιστικές αντιλήψεις στρεβλώνοντας την αλήθεια και τον κόσμο. Χωρίς φιλοσοφική παιδεία, το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι τα νέα γνωσιοθεωρητικά προβλήματα θα ενισχύουν τον αγνωστικισμό και την ιδεαλιστική μας αντίληψη.
Αν, όπως είδαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, η ύλη εξαϋλώθηκε, βαφτίζοντας την «ενέργεια» πνεύμα, το ίδιο κάνουμε και στην κβαντομηχανική, μπερδεύοντας τα σωματίδια με κυματοσυναρτήσεις βγάζοντας τα ίδια πάλι συμπεράσματα, αντιστρέφοντας τη σχέση του αντικειμένου με την έννοια! Τότε ο κόσμος φαντάζει σαν σκέψη του θεού και εμείς αδύνατοι να αντιληφθούμε τις προθέσεις Του! Μαζί με όλη αυτή την ακρωτηριασμένη λογική αν προσθέσουμε και την γοητεία της ανατολικής φιλοσοφίας, του πολυθεϊστικού ινδουισμού και ειδικότερα την αφηρημένη φιλοσοφία Ζεν, θα καταφέρουμε, στα πλαίσια του μεταμοντερνισμού, να δημιουργήσουμε τον σπουδαιότερο κβαντικό αχταρμά, υπερασπίζοντας σε τελευταία ανάλυση τον ιδεαλισμό και την θρησκεία!
Ούτε που θα το καταλάβουμε ότι περάσαμε σε άλλο φιλοσοφικό στρατόπεδο!

Η αβεβαιότητα του Χάϊζενμπεργκ είναι άλλος ένας βραχνάς που οι ανίδεοι της φυσικής εξηγούν όπως τους αρέσει κι όταν επιχειρήσουν μηχανιστικά να αναλύσουν την αρχή της αβεβαιότητας τότε η φιλοσοφία καταντά μεταφυσική!
Εύκολα οι νεοθετικιστές δέχονται ότι αν ένα μέγεθος δεν παρατηρείται τότε σημαίνει ότι δεν υπάρχει, όμως στην προκειμένη περίπτωση όταν ένα σωματίδιο έχει μια καθορισμένη θέση λέμε ότι δεν έχει ορμή. Όμως τι λέμε όταν βρίσκουμε την ορμή και αδυνατούμε να βρούμε τη θέση; Γιατί τότε δεν παραδεχόμαστε ότι το σωματίδιο δεν υπάρχει;
Όμως, μέχρι να αντιληφθούμε ότι οι αμοιβαία αποκλειόμενες περιγραφές της θέσης και της ορμής είναι συμπληρωματικές (Νηλς Μπορ) οι μεταμοντερνιστές της «Σχολής της Κοπεγχάγης» θα μας περιγράφουν πλήθος φαντασμάτων που θα παίζουν ανάμεσα στις δυνατές (πιθανοκρατικές) αιτιακές σχέσεις, λες και η κίνηση των σωματιδίων εκφράζεται με την ελεύθερη βούληση των φωτονίων και από το γεγονός ότι στην θέση της βεβαιότητας που ξέραμε (κατά την μηχανική φυσική) τώρα μας αποκαλύπτεται μια πιθανότητα.
Πολλές φορές η χρήση πιθανοτήτων αντανακλά την άγνοιά μας, στις ακριβείς αρχικές συνθήκες, στις αιτίες δηλαδή των γεγονότων που οφείλονται σε λάθη μέτρησης ή και στην πολυπλοκότητα του συστήματος.

Από πού προκύπτει για παράδειγμα η αβεβαιότητα του Χάϊζενμπεργκ και τι σχέση έχει με τη σταθερά του Πλανκ που αναφέραμε πιο πάνω;
Φωτίζοντας το ηλεκτρόνιο επιδρούμε στην τροχιά του και συνεπώς καθιστούμε την ορμή του αβέβαιη. Όμως, πρέπει να ξέρουμε ότι, όσο πιο μικρό μήκος κύματος χρησιμοποιούμε τόσο πιο πολύ επηρεάζουμε την κίνησή του. Γι αυτό, όσο πιο πολύ μειώνουμε την αβεβαιότητα για τη θέση, τόσο πιο πολύ αυξάνουμε την αβεβαιότητα για την ορμή!
Το γινόμενο των δυο αβεβαιοτήτων ισούται περίπου με την σταθερά του Πλανκ! Δηλαδή οι δυο αμοιβαία αποκλειόμενες περιγραφές είναι συμπληρωματικές και καθόλου τυχαίες όπως νομίζεται. Απλά, έχουμε μια νέα πραγματικότητα που απαιτεί, εννοιολογικά και νέο τρόπο σκέψης. Αν δεν τον έχουμε, ας αφήσουμε τις εξηγήσεις για τους ειδικούς.
Ας μην ξεχνάμε τις ατέλειωτες διαμάχες του 19ου αιώνα για τον αιθέρα. Εκείνου του αβαρούς υλικού που γέμιζε τον κενό χώρο με τον οποίο πιστευόταν ότι μεταδίδονταν τα φωτεινά κύματα. Προσπαθώντας να εξηγήσουμε, με το υπάρχον μηχανιστικό μοντέλο, το μέσον που μετέδιδε το κύμα, εξαντλήσαμε κάθε φυσική προσπάθεια. Αυτή ήταν η κρίση που είδαμε σε προηγούμενη ανάρτηση. Μόνο η θεωρία της σχετικότητας και μετά η κβαντομηχανική, κατάφεραν να ξεπεράσουν την κρίση αυτή. Όλες οι προσπάθειες κατέληξαν άκαρπες, όπως σήμερα, που με το μηχανιστικό εννοιολογικό οπλοστάσιο προσπαθούμε να κατανοήσουμε τις νέες μορφές αιτιοκρατίας.
Σίγουρα… ο θεός δεν παίζει ζάρια, όσο και να θέλουν να πιστεύουν κάποιοι! Και να φανταστείς ότι ορισμένοι πιστεύουν ότι όχι μόνο παίζει, αλλά ότι φέρνει και εξάρες!

Σίγουρα η κβαντομηχανική δεν είναι λάθος, ίσως ούτε και ελλιπής!
Ελλιπείς είμαστε εμείς, γιατί συχνά σαν φυσικοί αυθαιρετούμε φιλοσοφικά και όταν φιλοσοφούμε συχνά είμαστε άσχετοι με τη φυσική.
Είναι αλήθεια, στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε τη νέα πραγματικότητα συχνά γεννάμε και υπερβολές. Φτάνοντας στην κρίση, κάποια στιγμή θα την υπερβούμε και θα την ξεπεράσουμε. Όμως στην προσπάθειά μας αυτή, πρέπει να μην υποστηρίζουμε αυθαιρεσίες και ερήμην της φιλοσοφίας να γεννάμε επιστημολογικά σφάλματα που εύκολα μπορούν, όχι μόνο να μας διαψεύσουν, αλλά και να μας γελοιοποιήσουν.
Θα μπορούσα να κάνω έναν μακρύ κατάλογο από αναγνωρισμένους φυσικούς, όμως θα περιορισθώ σε λίγους χαρακτηριστικούς.
Το 1932 ο Τζων φον Νιούμαν έκανε λόγο για την «αρχή του ψυχοφυσικού παραλληλισμού» και ο Ρ. Ματτούκ υποστήριξε ότι η κατάρρευση της κυματοδέσμης προκαλείται από την αλληλεπίδραση του συστήματος με τη συνείδηση!
Ακόμα και ο νομπελίστας Γιότζεφσον δήλωνε ότι συχνά οι ιδέες του υπαγορεύονταν από τις Βέδδες και ο Φρίτζοφ Κάπρα συσχέτιζε την κβαντομηχανική με το Τάο, τον Βουδισμό και το Ζεν!
Ο Γάλλος φυσικός Κ. Μπωρεγκάρ κάνοντας φιλοσοφία την «κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης» ή ακόμα και «διαψεύδοντας» τη Θεωρία της Σχετικότητας υποστήριζε ότι αποστέλλοντας ενέργεια από το Παρόν μπορούμε να επηρεάσουμε το… Παρελθόν!
Να πού μπορεί να φτάσει κανείς όταν βιάζεται να βγάλει φιλοσοφικά συμπεράσματα χωρίς να γνωρίζει φιλοσοφία και μεις, κάτω από την επήρεια της άγνοιας και της αφέλειας, συχνά αντί να δούμε το φεγγάρι που μας δείχνουν προσπαθούμε να διακρίνουμε το δάχτυλο!

Το τι ανοησίες έχουν γραφτεί και τι χαζομάρες πιστεύουν οι περισσότεροι δεν λέγεται! Ειδικά στο internet που μπορεί να γράψει ο καθένας υπάρχει θάλασσα παραπληροφόρησης με κύματα ανοησίας σαν τσουνάμι!
Αναμφίβολα η μέθοδος του αναγωγισμού που κληρονομήσαμε από τον καρτεσιανό τρόπο σκέψης, μας δημιουργεί πολλά προβλήματα. Μας οδηγεί σε ανεξήγητες λογικές και σε λογικά παράδοξα. Όμως πρέπει να αντιληφθούμε ότι όλα αυτά ανήκουν σε ατομικό επίπεδο και αφορούν την μηχανιστική αντίληψη του κόσμου. Στην καθημερινότητά μας, είναι αλήθεια, ο αναγωγισμός πολλές φορές έδωσε λύσεις.
Όμως, στην εποχή μας, πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε σχετικά και διαλεκτικά και πάντα σε συνάφεια με τον διαλεκτικό υλισμό. Η φιλοσοφία είναι επιστημονική μόνο όταν αναφέρεται στις γενικές αρχές του Είναι, της διαδικασίας της γνώσης και της σχέσης του ανθρώπου με τον κόσμο. Τότε μόνο μπορεί να γίνει όργανο της κοινωνικής προόδου.
Ακόμα, η φιλοσοφία δεν είναι αισθητηριακή ή υποκειμενική εμπειρία και πολύ περισσότερο δεν είναι σύστημα ισχυρισμών!
Η Θεωρία της Σχετικότητας μας έμαθε ότι οι νόμοι της παγκόσμιας έλξης ισχύουν για μικρές ταχύτητες και ασθενή βαρυτικά πεδία. Η κβαντομηχανική μας διδάσκει ότι υπάρχουν και πιθανοκρατικές αιτιότητες και σε ατομικό επίπεδο οφείλουμε να ελέγχουμε όσο μπορούμε τις εννοιολογικές ασάφειες. Μόνο τότε μπορούμε να περιορίσουμε την επιστημονική αυθαιρεσία και τα επιστημολογικά σφάλματα που οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα. Κυρίως όμως πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε την τοπικότητα των κβαντικών γεγονότων και να αμφισβητούμε ερμηνείες που αντιφάσκουν με την φιλοσοφία (οντολογικά και γνωσιολογικά).
Τέλος, ας έχουμε στο νου ότι οι επιστημονικές θεωρίες είναι πάντα σχετικές και ουδέποτε απόλυτες. Το απόλυτο δεν ισχύει στην επιστημονική γνώση, γιατί η γνώση δεν είναι ποτέ απόλυτη. Απόλυτο είναι μόνο το δόγμα και γι αυτό βρίσκεται σε θεμελιώδη αντίθεση με την επιστήμη και την αλήθεια.
Ούτε αυτό το ξέρουν οι περισσότεροι, όταν βαφτίζονται αγνωστικιστές χρησιμοποιώντας σαν πλαίσιο αναφοράς την απόλυτη αλήθεια.
Γι αυτό και σε προηγούμενη ανάρτηση με έμφαση τόνισα ότι «πρέπει να έχουμε πάντα υπ’ όψιν ότι μπορεί να κάνουμε και λάθος» και σε άλλη ανάρτηση ότι η γνώση είναι σχετική. Αυτό ακριβώς είναι που γεννά την αποστροφή μας σε κάθε δόγμα και μεταφυσική πίστη που όχι μόνο δεν μπορεί να επαληθευτεί, αλλά ούτε και να διαψευστεί!
Μην σας φαίνεται αληθές μόνο αυτό που επιβεβαιώνεται. Η αλήθεια βρίσκεται και στην διάψευση που επιβεβαιώνει το αναληθές! Αυτό που δεν μπορεί να διαψευστεί, δεν έχει νόημα! Έτσι μόνο πρέπει να ορίζουμε την πίστη μας.
Όσο για τους αλλοπαρμένους μελετητές της κβαντομηχανικής που με αφέλεια φιλοσοφούν, τους αφιερώνω μια λαϊκή ρήση που λένε στο χωριό μου:
Με πορδές, αυγά, δεν βάφονται!

Περί βλακείας ο λόγος

2012-01-06T09:15:00.001+02:00

Πιο κάτω θα αντιληφθείτε γιατί η ανάρτηση για την κβαντομηχανική μετατέθηκε για την επόμενη φορά.

Όμως, μιας και η προηγούμενη αφορούσε τον Αϊνστάιν ας κάνω αρχή με την περίφημη ρήση του.

Παραφράζοντάς το αυτό γίνεται κι έτσι

Η διαφορά μεταξύ ιδιοφυΐας και μαλακίας είναι ότι η ιδιοφυΐα έχει όρια!

Έτσι λοιπόν νομίζω πως δεν υπερβάλω όταν κι εγώ λέω:

Γι αυτό μην τα βάζετε με ηλίθιους, πέφτετε στο επίπεδό τους και σας κερδίζουν λόγω εμπειρίας!!

Οι επιστήμονες σήμερα συμφωνούν ότι η βλακεία εξαρτάται και από βιολογικούς παράγοντες. Σίγουρα πολλά μπορεί να είναι τα αίτια, αν και εκτός από τον βιολογικό παράγοντα, θεωρώ ότι ο καθοριστικότερος είναι η αγραμματοσύνη. Τα ερεθίσματα που δεχόμαστε από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας σίγουρα μας επηρεάζουν, όμως δεν πιστεύω ότι είναι ενδεικτικά για μια παράλογη συμπεριφορά, πέρα από την αγραμματοσύνη που κάνει τον άνθρωπο από τη μια άλογο κι από την άλλη άξεστο και βλάκα. Η θρησκεία ή για να το πω πιο κόσμια, ο ιδεαλισμός, σίγουρα επηρεάζει, όταν το άτομο θεωρεί λογικό να πιστεύει σε μύθους, όπως είναι ο Άγιος Βασίλης, οι νεράιδες, τα φαντάσματα και άλλες εξωτικές οντότητες, δημιουργήματα του νου, όπως οι ιδέες για θεούς και κάθε λογής παράλογες και εξώκοσμες δυνάμεις.

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι μπορούν αμέσως να διακρίνουν τη βλακεία στο πρόσωπο κάποιου, κοινώς δηλαδή να αναγνωρίσουν αυτό που λέμε «βλακόφατσα». Στην πραγματικότητα, βέβαια, η βλακόφατσα είναι αποτέλεσμα συνδυασμού εξωτερικών σωματικών χαρακτηριστικών που συνάδουν με την χαμηλή ευφυΐα και με την συμπεριφορά τους αυτομάτως μας παραπέμπουν στην μειωμένη νοημοσύνη τους.

Αν και η αίσθηση του χιούμορ είναι δείγμα ευφυούς διάνοιας, το γέλιο, χωρίς λόγο, είναι δείγμα ηλιθιότητας.

Ένας βλάκας για παράδειγμα, γελάει χωρίς λόγο, ενώ την ίδια στιγμή δεν αντιλαμβάνεται διόλου το χιούμορ, εκεί δηλαδή που οι άλλοι σπαρταράνε!

Η ηλιθιότητα, σαν συγγενική κατάσταση με την βλακεία, δεν εξαρτάται μόνο από την μειωμένη ευφυΐα, αλλά και από τους άλλους ανθρώπους, τους κακούς και τους κατεργάρηδες.

‘Όπως έχει πει ο Βολτέρος για την θρησκεία «Ο τσαρλατανισμός γεννήθηκε την μέρα που ο πρώτος κατεργάρης, συνάντησε τον πρώτο βλάκα...από τότε οι κατεργάρηδες πολλαπλασιάστηκαν...»

Εδώ ο τσαρλατανισμός ταυτίζεται με την θρησκεία… συγνώμη… με τον ιδεαλισμό ήθελα να πω, σε σχέση με τους κατεργάρηδες που τους πλευρίζουν και τους γεμίζουν τα μυαλά με κάθε είδους ανοησία. Έχετε υπ’ όψιν εδώ ότι ο πρώτος κατεργάρης-τσαρλατάνος είναι ο γονιός, που κοροϊδεύει το παιδί του.

Μια παλιά ανάρτησή μου "Ανοιχτή επιστολή προς όλους τους γονείς" πιστεύω θα σας φανεί πολύ χρήσιμη εδώ.

Εδώ η ηλιθιότητα διαιωνίζεται για πολύ χρόνο και πολλές φορές βαφτίζεται… παράδοση! Στις 30 του Γενάρη (μέρα των Τριών Ιεραρχών) σας έχω μια εορταστική ανάρτηση για να δείτε πώς προσπαθούμε να δημιουργήσουμε την παράδοση και την χαλκευμένη ιστορία της. Κάτι σας τους… Σκοπιανούς που προσπαθούν να πείσουν τους Σλάβους ότι είναι… Μακεδόνες!

Για παράδειγμα, αναλογιστείτε με την πιο κάτω εικόνα, τι ανατροφή πήρε αυτό το παιδί ή πόση ευφυΐα μπορεί να έχει, όταν με τη βλακεία του εκφράζει την θλίψη του για το μαρτύριο της εσταυρωμένης γάτας!

Εσείς οι υπόλοιποι, λάτρεις των υπερβατικών δυνάμεων, μην νομίζετε ότι διαφέρετε και πολύ από έναν τρελό που πιστεύει σε παραλογισμούς. Κάποιος κάποτε είπε ότι αυτό που πιστεύουν οι πιστοί, αν το πίστευε μόνο ένας άνθρωπος, θα ήθελε ψυχιατρείο. Μόνο οι πλειοψηφία αναγκάζει το κατεστημένο να δεχτεί ότι οι πιστοί είναι λογικοί και βρίσκονται έξω από τα ιδρύματα και οι «τρελοί» μέσα!

Βλέποντας για παράδειγμα την πιο κάτω εικόνα, εύκολα θα αντιληφθείτε τι θέλω να πω!

Όπως λέγανε στην Αφρική, την εποχή του προσηλυτισμού «Όταν ήρθαν οι Άγγλοι εμείς είχαμε τη γη κι αυτοί την Αγία Γραφή. Τώρα, αυτοί έχουν τη γη… κι εμείς την Αγία Γραφή!»

Αλήθεια, ποιοι είναι για γέλια;

Με βάση τη ζυγαριά κέρδους-απώλειας μπορούμε να χωρίσουμε το ανθρώπινο είδος σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες

Στους αγράμματους.
Στους, πραγματικά, βλάκες.
Στους πονηρούς.
Στους κακούς.

Οι πρώτοι δυο είναι απλά θύματα της λογικής που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, βλάπτοντας ακόμα πιο πολύ και τους ίδιους και τους γύρω τους.

Οι δυο τελευταίοι είναι οι κατεργάρηδες που βλάπτουν κυρίως τους πιο πάνω.

Συνεπώς, βλέπουμε πως οι αγράμματοι και οι βλάκες ταυτίζονται, όπως και οι πονηροί με τους κακούς!

Δυστυχώς, ο κόσμος μας κατάντησε ένα μάτσο χάλια, λόγω των τελευταίων!

Ή μήπως λόγω των πρώτων;

Οι καλοί και οι έξυπνοι σπανίζουν!

…γι αυτό στον κόσμο αυτόν, τον καλό τον λένε και χαζό ή βλάκα!

Ο Σάμιουελ Μπάτλερ εύλογα και με έξυπνο τρόπο δείχνει την εξάρτηση των κακών από τους ηλίθιους!

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι ενώ οι πράξεις του κακού είναι κατά κάποιον τρόπο προβλέψιμες και αποτρέψιμες, οι πράξεις του ηλίθιου είναι απολύτως απρόβλεπτες, όπως στην πιο κάτω φωτογραφία:

Τελικά είχε δίκιο ο Αντρέ Γκλούκσμαν όταν έλεγε

Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ζωικό είδος που έχει την ικανότητα να καταντά ηλίθιο

Όμως οι επόμενες φωτογραφίες μάλλον τον διαψεύδουν και επιβεβαιώνουν τον Αϊνστάιν ότι τελικά η βλακεία είναι άπειρη και βρίσκεται διάχυτη παντού στο Σύμπαν όπου υπάρχει ζωή.

Ξέρω, οι τελευταίες αναρτήσεις μου ήταν δύσκολες και για κάποιους, που δεν ασχολήθηκαν ποτέ με φυσική ή φιλοσοφία, βαρετές και άχαρες! Όμως, όσοι τις κατάλαβαν θα τις βρουν πολύ χρήσιμες για τους προσωπικούς τους στοχασμούς.

Γι αυτό σας έκανα το αφιέρωμα αυτό για την βλακεία, ώστε ανάλαφρα να σας μεταδώσω μια χρήσιμη συμβουλή:

Μην επιτρέπετε σε κανέναν να σας ελέγχει από τα μέσα. Καταδικάστε το δόγμα, μαθαίνοντας να σκέφτεστε οι ίδιοι κι όχι οι άλλοι για σας. Μην τρώτε μασημένη τροφή, σαν ζώα μηρυκαστικά.

Αντιληφθείτε ότι δεν πιστεύουμε για να καταλάβουμε, αλλά προσπαθούμε να καταλάβουμε για να πιστέψουμε!

Τώρα θα μου πεις η πίστη μπορεί να θεωρηθεί εξυπνάδα, όταν ακόμα και ο Τερτυλλιανός θεωρεί την πίστη παραλογισμό;

Όταν σκέφτομαι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είναι πιστοί αναγκαστικά μου έρχεται στο νου και η ρήση του Κόνραντ Αντενάουερ που οι πιστοί θα την βρουν εκτός από χρήσιμη και πολύ έξυπνη.

«Αφού ο Θεός δεν έθεσε όρια στην ανθρώπινη εξυπνάδα, γιατί να θέσει στην ηλιθιότητα»;

Σήμερα, ανήμερα των… Φώτων γιορτάζουμε τα τέταρτα γενέθλια του blog!

Μέρα σημαδιακή, για όσους θέλουν να φωτίσουν το μυαλό τους με φως, απομακρύνοντας ακόμα πιο πολύ από την βλακεία, την χαζομάρα και το παράλογο!

Μάλλον γιορτάζουμε τα προ τελευταία γενέθλια του blog, γιατί πιστεύω, ένα χρόνο ακόμα θα τον περάσουμε μαζί, φιλοσοφώντας και σχολιάζοντας ό,τι μας ξέφυγε όλο αυτόν τον καιρό!

…μετά, ποιος ξέρει… έρχεται και η… συντέλεια του κόσμου… έρχονται απολύσεις, εφεδρείες, στάσεις πληρωμών, παντός είδους κρίσεις… πείνα… λοιμοί και καταποντισμοί…

…τότε αγαπητοί μου φίλοι… ο καιρός γαρ εγγύς… και σεις πρέπει λογικά να σκεφτείτε… απομακρύνοντας τους κατεργάρηδες από κοντά σας!

…κυρίως όμως, απομακρυνθείτε από κάθε σκέψη που σας φέρνει κοντά στο παράλογο και μακριά απ’ την λογική!

…διαφορετικά… πφ… το κάψατε!

Από την μηχανιστική φυσική του Νεύτωνα στην σχετικότητα του Αϊνστάιν

2011-12-16T07:05:00.004+02:00

Στις προηγούμενες αναρτήσεις είδαμε πως με την ανάπτυξη των επιστημών δόθηκαν κάποιες απαντήσεις σε ερωτήματα που πριν, την αρμοδιότητα αυτή, είχε μόνον η θεολογία. Όσο η επιστήμη αναπτυσσόταν τόσο εκτοπιζόταν ο θεός, έτσι ώστε σήμερα να μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν εκατομμύρια πιστοί που εναρμονίζονται με τη λογική αυτή, χωρίς να συγκρούονται στις αντιθέσεις θρησκείας-επιστήμης.

Επιφανειακά έτσι είχαν τα πράγματα, αφού οι πιστοί δεν έχουν τη δυνατότητα να αμφισβητήσουν τους φυσικούς νόμους, όμως κατά βάθος όταν καλούνται να αναζητήσουν τις βαθύτερες δομές, μη έχοντας τα εφόδια να αντιληφθούν φιλοσοφικά την πραγματικότητα, αναγκάζονται όπου συναντούν κενό να το γεμίζουν με ιδεαλιστικές ανοησίες και όπως τους βολεύει. Το κακό όμως είναι που τα κενά αυτά δεν γεμίζονται μόνον από τους αδαείς, αλλά και από τους φυσικούς που στην προσπάθειά τους να αντιληφθούν την πραγματικότητα αναζητούν στήριγμα στην φιλοσοφία, χωρίς να έχουν τα εφόδια γι αυτό. Η διαστρέβλωση είναι αμφίδρομη: και από τους φυσικούς που δεν γνωρίζουν φιλοσοφία και από τους φιλοσόφους που αδυνατούν να κατανοήσουν τη φυσική.

Η εκπαιδευμένη μας λογική, όπως είδαμε και στις προηγούμενες αναρτήσεις, είναι καρτεσιανή γιατί αναγάγει όλα τα φυσικά φαινόμενα σε απόλυτα μαθηματικές σχέσεις και σ’ αυτό φιλοσοφικό στήριγμα έχει τον μηχανιστικό υλισμό. Ο κατακερματισμός στα συνθετικά τμήματα και η ντετερμινιστική λογική της απόλυτης προβλεψιμότητάς τους σε απαράβατους μαθηματικούς νόμους αποτελεί το Α και το Ω της ακαδημαϊκής μας σκέψης. Η αντίληψή μας για τον κόσμο, σύμφωνα με την καρτεσιανή λογική, ήταν απόλυτα μηχανιστική όπου η ουράνια μηχανική του Νεύτωνα από τη μια στήριζε τη σκέψη μας και την καθημερινή πρακτική και από την άλλη στήριζε τη θρησκεία και τον αγνωστικισμό μας σαν κάτι που περαιτέρω δεν φαίνεται να μπορεί να αναλυθεί.

Εδώ μείναμε λοιπόν.

Ο 20^οςαιώνας, όπως είδαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, ξεπέρασε την κρίση αυτή.

Είχαν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ο Ναπολέων ρώτησε τον Λαπλάς γιατί στην «Πραγματεία για την Ουράνια Μηχανική» του δεν μνημονεύονταν ο θεός. Τότε ο Λαπλάς απάντησε «Μεγαλειότατε δεν μου χρειάστηκε να κάνω την υπόθεση αυτή» και όπως φαίνεται οι ανακαλύψεις του 19^ου αιώνα κάλυψαν σχεδόν όλα τα κενά, ώστε ο θεός να εκτοπιστεί απ’ όλες τις απαντήσεις που πριν καθόριζαν την αιτία του φαινομένου. Οι πλανήτες δεν κινούνταν από την «αγάπη του θεού» ενώ οι νέες δυνάμεις που καθόρισαν τους νόμους, δεν ήταν η «θέληση του θεού», αλλά φυσικές ποσότητες που μπορούσαν να μετρηθούν.

Ο Θεός τότε περιορίστηκε στους αμετανόητα αφελείς που κουβαλούσαν δεισιδαιμονίες χιλιετιών, στις γιαγιάδες, στα παιδιά και στους αγράμματους. Μπροστά στην ήττα αυτή ο ιδεαλισμός επόμενο ήταν να ανασυνταχθεί και να αντεπιτεθεί. Στρατολογήθηκαν «ειδήμονες» κάθε λογής ώστε με λίγη διαστρέβλωση να καταφέρουν να πείσουν ότι κάπου στα έγκατα της δομής της ύλης υπάρχει η κινούσα θεϊκή δύναμη και με την αριστοτελική λογική να αποδειχθεί ότι ο θεός υπάρχει (ιδεαλισμός) και κρύβεται πίσω από το μυστήριο ή από αυτό που παντοτινά θα μείνει άγνωστο (αγνωστικισμός).

Την εποχή του Καρτέσιου και του Νεύτωνα βόλευε η άποψη αυτή αφού τα υλικά μόρια και η δύναμη της βαρύτητας θεωρούνταν δημιουργήματα του θεού και γι αυτό έλεγαν πως δεν μπορούν να τα θέσουν σε μεγαλύτερη ανάλυση. Η θεωρία έφτανε μέχρι εκεί που το πείραμα αποδείκνυε.

Σήμερα που μας προέκυψε η σχετικότητα και η κβαντική αβεβαιότητα οι «ειδήμονες» ξαφνικά φωτίστηκαν. Ερμήνευσαν ό,τι μπορούσαν να αντιληφθούν και όπως τους βόλευε. Η δυσκολία της πειραματικής απόδειξης ήταν ό,τι καλύτερο για να εκμεταλλευτεί ο ιδεαλιστής αγνωστικιστής τον αφελή με επιστημονικοφανείς θεωρίες που δεν ανταποκρίνονταν ούτε στη φυσική ούτε στη φιλοσοφία.

Γι αυτούς, πραγματικά, όπως έγραφε ο Καρτέσιος «η φιλοσοφία ήταν ένα δέντρο που οι ρίζες του ήταν μεταφυσικές, ο κορμός μηχανιστικά φυσικός και τα κλαδιά του οι γνωστές επιστήμες». Με αναχρονισμένες μηχανιστικά υλιστικές αντιλήψεις προσπάθησαν να εξηγήσουν τη μοντέρνα φυσική, αγνοώντας τους διαλεκτικούς νόμους της φύσης, διακηρύσσοντας την συμβατικότητα των φυσικών νόμων με τον μυστικισμό και την μεταφυσική που ξαναζωντάνευε μέσα στο τετριμμένο σάβανό της. Τα ζόμπι του ιδεαλισμού ιδιοποιήθηκαν τις μυστηριώδεις ιδιότητες των φυσικών φαινομένων, ελπίζοντας ότι έτσι θα θεμελιώσουν τα δόγματά τους με τα νέα επιστημονικά δεδομένα. Όμως υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο!

Μπροστά στην ανακάλυψη των φυσικών για τις δομικές μορφές της ύλης οι «φιλόσοφοι» παρερμήνευσαν την αντικειμενική πραγματικότητα. Εξαΰλωσαν την ύλη μετατρέποντάς την σε ενέργεια που αυθαίρετα ονόμασαν «πνεύμα». Πίστεψαν ότι ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με το θεό! Πραγματικοί αλχημιστές της συνείδησης αλλοτρίωσαν την πραγματικότητα με προτάσεις που φιλοσοφικά δεν είχαν κανένα νόημα. Περιέγραψαν το πείραμα εσφαλμένα, αδυνατώντας να κατανοήσουν φιλοσοφικούς όρους ή εξηγώντας μαθηματικές εξισώσεις με φιλοσοφική διάθεση ακρωτηριάζοντας ανεπανόρθωτα τη φιλοσοφία από την επιστήμη (οντολογικά και γνωσιοθεωρητικά)!

Όμως, ας τα δούμε όλα αυτά, χρησιμοποιώντας για παράδειγμα τη θεωρία της σχετικότητας, για να αντιληφθείτε πού αναφέρομαι, γιατί έτσι όπως πάμε συχνά αντιμετωπίζουμε «γνώστες» και «υποστηριχτές» της μεταμοντέρνας περιόδου όπου ο νεοθετικισμός παντρεύεται με την μεταφυσική και την ιδεαλιστική φιλοσοφία. Ανάμεσά τους βρίσκονται ακόμα και υποστηριχτές της υποχρεωτικής εκπαίδευσης που προσπαθούν να μας βάλουν τα γυαλιά με κομπορρημοσύνη! Ξαφνικά, όλοι έγιναν μελετητές της θεωρίας της σχετικότητας και της κβαντομηχανικής. Οι πιο ειδήμονες ασχολούνται και με τις χορδές ή την επιστήμη του χάους!

Μην θεωρήσετε όμως ότι θα αναλύσω τη θεωρία. Σκοπός του blog δεν είναι αυτός. Θα θίξω κάποια σημεία, κυρίως από φιλοσοφική σκοπιά, που κατά τη γνώμη μου παρεξηγούνται και ερμηνεύουν την θεωρία λανθασμένα.

Πριν από την «Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας» ο χώρος και ο χρόνος ήταν δύο κατηγορίες άσχετες μεταξύ τους και οργανικά ασύνδετες.

Με την θεωρία της σχετικότητας ο τετραδιάστατος χωροχρόνος νοήθηκε σαν ενότητα, φυσικά και διαλεκτικά.

Συνεπής με την φιλοσοφία, όχι μόνο την «Ειδική» αλλά και τη «Γενική Θεωρία της Σχετικότητας» ήταν ο «διαλεκτικός υλισμός» που διατυπώθηκε πολύ πριν διατυπωθεί η σχετική θεωρία δείχνοντας την ενότητα των τεσσάρων θεμελιωδών οντολογικών κατηγοριών του χώρου, του χρόνου, της ύλης και της κίνησης.

Πιστεύω, όσοι ασχοληθήκατε με το θέμα, δεν υπάρχει καμιά διαφωνία με τις πιο πάνω παρατηρήσεις.

Προσπαθήστε να δώσετε έστω τον ορισμό κάποιων όρων που αναφέρθηκαν πιο πάνω: τι είναι χώρος, τι χρόνος, ύλη, κίνηση…

Ας αφήσουμε για λίγο την φυσική κι ας πάμε στην φιλοσοφία.

Τι σημαίνει θεμελιώδες και τι είναι οι οντολογικές κατηγορίες;

Οι πιο πάνω κατηγορίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και σαν επιστημονικές έννοιες, έτσι δεν είναι;

Τι διαφορά όμως έχει μια επιστημονική έννοια από μια φιλοσοφική κατηγορία;

Η ύλη για παράδειγμα, μπορεί να ορισθεί και σαν έννοια και σαν κατηγορία. Να ένα παράδειγμα για να αντιληφθείτε τι λέω: Ένας φυσικός μπορεί να χρησιμοποιεί την λέξη «ύλη» γνωρίζοντας ότι την χρησιμοποιεί με την ειδική έννοια, για να υποδηλώσει κάποια σχέση ανάμεσα στα φυσικά αντικείμενα, μετρώντας για παράδειγμα την ένταση των φυσικών αλληλεπιδράσεων και όχι χρησιμοποιώντας την ύλη γενικά που στην φιλοσοφία είναι κατηγορία.

Η ύλη δεν είναι επιστημονική έννοια, γιατί δεν εκφράζει μέτρο. Το ίδιο και η κίνηση. Ένας επιστήμονας μπορεί να μελετήσει συγκεκριμένες μορφές κίνησης και όχι την κίνηση γενικά. Μπορεί να εντοπίσει σε ένα πείραμα τις αιτιακές σχέσεις, όχι όμως την αιτιότητα γενικά. Μπορεί να βρει τις ιδιώτες και τις ειδικές ιδιότητες του φυσικού χώρου, όχι όμως το χώρο γενικά, δηλαδή με τη γενική μορφή του Είναι, για να το πω όσο πιο απλά γίνεται. Πιστεύω τώρα να έγινα κατανοητός.

Οι κατηγορίες λοιπόν δεν είναι φυσικές έννοιες, απλά στο επίπεδο της επιστήμης λειτουργούν «σαν φιλοσοφικές έννοιες» υποδηλώνοντας έναν διαμεσολαβητικό σύνολο σχέσεων ανάμεσα τους. Οι σχέσεις αυτές δεν είναι ούτε ταυτόσημες, διαφορετικά θα εμφανίζονταν επιστημολογικά και φιλοσοφικά σφάλματα που οι ιδεαλιστές θα τα ερμήνευαν όπως ήθελαν!

Ξέρω ότι σας μπέρδεψα, γι αυτό ας αναφέρω ένα παράδειγμα ακόμα: Αυτό που λέμε στην επιστήμη «ύλη» δεν είναι ταυτόσημο με αυτό που λέμε στη φιλοσοφία «ύλη» γιατί οντολογικά είναι μία κατηγορία.

Ας πάρουμε σαν παράδειγμα το μήλο που έπεσε στο κεφάλι του Νεύτωνα:

Ποια από τις δυο προτάσεις σας φαίνεται σωστή;

α) Πόση ύλη έχει το μήλο;

β) Πόση μάζα έχει το μήλο;

Σίγουρα η πρώτη σας ξενίζει. Κανένας δεν θα διατύπωνε έτσι μια πρόταση. Θα ήταν σωστότερο να διατυπωνόταν κάπως έτσι: Το μήλο είναι ύλη;

Προφανώς η πρόταση αφορά την φιλοσοφία, γιατί ρωτά για το «είναι», ενώ στη δεύτερη πρόταση αφορά την φυσική, γιατί ρωτά για την ποσότητα της μάζας που περιέχεται σε ένα μήλο. Αναφερόμαστε δηλαδή σε μια φυσική έννοια που εκφράζει ποσότητα κι όχι μια φιλοσοφική κατηγορία.

Σκεφτείτε τώρα πόσο κακό μπορεί να κάνει ένας φυσικός με το κύρος του Νεύτωνα όταν ορίζει την μάζα σαν «την ποσότητα της ύλης ενός σώματος».

Τι λέτε, σαν διατύπωση, σας φαίνεται αυτό σωστό; Έχει λογική να μιλάμε για ποσότητα ύλης σε ένα σώμα;

Όχι! Η διατύπωσή του ήταν λάθος!!

Η μάζα είναι επιστημονική έννοια, είναι δηλαδή μια φυσική έννοια, γιατί εκφράζει μέτρο, όμως δεν είναι μέτρο της ύλης γενικά. Μπορούμε για παράδειγμα να πούμε «ένα σώμα έχει καθορισμένη μάζα». Δεν μπορούμε να πούμε «πόση ύλη έχει ένα σώμα»…

Άρα λοιπόν δεν μπορούμε να ταυτίζουμε την ύλη με την μάζα!

Η μάζα είναι μέτρο της αδράνειας του σώματος και το σώμα είναι η «ύλη» με την επιστημολογική έννοια του όρου κι όχι φιλοσοφικά που θεωρείται κατηγορία.

Ούτε η Ενέργεια είναι ουσία. Η ενέργεια είναι μέτρο της κίνησης!

Ούτε η μάζα, ούτε η ενέργεια είναι ουσίες. Είναι μέτρα δυο αντίθετων αλλά αλληλένδετων κατηγορημάτων της ύλης: της αδράνειας και της κίνησης!

Όμως για τη μάζα και την ενέργεια θα επανέλθουμε πιο κάτω.

Η καρτεσιανή λογική σε συνδυασμό με τον λανθασμένα διατυπωμένο νόμο της μάζας, από τον Νεύτωνα, διαπότισε και τη δική μας λογική με αποτέλεσμα να αντιλαμβανόμαστε τους νόμους σε σχέση με την πραγματικότητα λανθασμένα και να βγάζουμε εσφαλμένα συμπεράσματα.

Γι αυτό πρέπει να προσέχουμε ώστε σε μία εξίσωση για παράδειγμα να μη λαμβάνουμε το ένα μέγεθος επιστημολογικά και το άλλο φιλοσοφικά. Ούτε να αναγάγουμε μια επιστημονική έννοια βγάζοντας φιλοσοφικά συμπεράσματα. Οι μαθηματικές έννοιες, είναι επιστημολογικές έννοιες κι όχι φιλοσοφικές, όπως είναι τα κατηγορήματα. Επίσης, οι σχέσεις τους πρέπει να είναι σχέσεις διαλεκτικές κι όχι ισοδύναμες!

Καλό είναι να γνωρίζουμε ότι με τις έννοιες χαρακτηρίζουμε το ειδικό και τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στα φυσικά αντικείμενα. Οι κατηγορίες εκφράζουν τις πιο γενικές μορφές της πραγματικότητας και τις σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα τους. Αυτά ακριβώς δηλαδή που μελετάει η φιλοσοφία.

Η φιλοσοφία είναι μορφή κοινωνικής συνείδησης. Σαν διδασκαλία ερευνά τις πιο γενικές αρχές του Είναι, και σαν επιστήμη, τους γενικούς νόμους ανάπτυξης της φύσης, της κοινωνίας και της νόησης.

Τώρα ας μπούμε στο ζουμί.

Ποιος αμφιβάλλει ότι το μηχανιστικά υλιστικό μοντέλο του Νεύτωνα δεν ήταν τόσο βολικό ώστε να στηριχτεί πάνω του το «θεολογικό κοσμολογικό πρότυπο»;

Ναι, αυτό που αιώνες καταδίωκε και με την εμφάνιση της φιλοσοφίας του Καρτέσιου κατέληξε να γίνει δόγμα!

Αυτό το δόγμα έλεγε πως ο χώρος, σαν άδειο δοχείο, κάποια στιγμή του χρόνου (πριν 6000 χρόνια) γέμισε με ύλη. Ο χώρος παρέμενε Ευκλείδειος και ο χρόνος παγκόσμιος και ανεξάρτητος από την κίνηση των σωμάτων που περιείχε, έτσι ώστε ο πανεπόπτης θεός να μπορεί να ελέγχει τα πάντα ακαριαία! Τι πιο όμορφη οντολογική θεμελίωση της δημιουργίας του κόσμου από το θεό… άσχετα αν πριν έκαψαν μερικές δεκάδες επιστήμονες που διατύπωναν παρόμοιες υποθέσεις! Κι έπειτα σου λένε δεν αλλάζουν τα δόγματα. Όπως και η αλήθεια είναι ιστορικά καθορισμένη, έτσι και τα δόγματα της θρησκείας, για να μην αντιφάσκουν με την αλήθεια των νέων επιστημονικών δεδομένων, αλλάζουν και το μόνο που παραμένει σταθερό είναι ο δογματισμός και η έπαρση της αυθεντίας και της απόλυτης αλήθειας.

Τότε η μεταφυσική αναβαθμίστηκε. Θεμελιώθηκε φυσικά. Έγινε πιο πιστευτή. Ξεχάστηκε η επίπεδη γη, ο Ήλιος που σταματάει, οι τέλειες κυκλικές τροχιές του Πτολεμαϊκού και γεωκεντρικού συστήματος.

Τρίζουν τα καμένα κόκαλα της Υπατείας! Από τότε φώναζε για τις ελλείψεις που τόσο πρόσβαλλε τις τέλειες θεϊκές τροχιές του Γιαχβέ!

Το ίδιο και τα κόκαλα του Γαλιλαίου και του ηλιοκεντρικού του συστήματος, που λίγο έλειψε να τον κάψουν κι αυτόν.

Και του Νεύτωνα, που σαν θρησκόληπτος που ήταν, χωρίς να ντρέπεται δήλωνε ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε το… 4004 (Ο Αρχιεπίσκοπος Τζέιμς Άσερ το υπολόγισε το 1650 με βάση τις ηλικίες των πατριαρχών της Βίβλου!). Εδώ ιουδαίοι και χριστιανοί διαψεύστηκαν ακόμα μια φορά. Η ιουδαϊκή χρονολόγηση επιβεβαιώνει την γελοιότητα της δημιουργίας.

Μα και τα απολιθώματα;

Είναι κι αυτά δημιουργήματα του θεού λένε! (εδώ γελάνε τρανταχτά!)

Τρίζουν και τα κόκαλα του Δαρβίνου, που ενώ απομυθοποίησε τον ανθρωποκεντρισμό μας οι περισσότεροι θεωρούν ακόμα τον άνθρωπο στο κέντρο του Σύμπαντος. Για την ανθρωποκεντρική θεωρία (ανθρωπική αρχή την λένε σήμερα) δεν σας είπα ακόμα τίποτα, όμως μία ανάρτηση για την θεωρία του μεγάλου φυσιοδίφη μπορείτε να βρείτε εδώ.

Από το μεσαιωνικό μοντέλο του κόσμου στην επιστημονική εξήγηση (βιολογία).

Και να… μπήκαμε στον 20^ο αιώνα!

Προσέξτε τώρα να δείτε με την φιλοσοφία του 17^ου αιώνα και με την φυσική του 20^ου αιώνα τι παρανοήσεις προκύπτουν, αν συνεχίζουμε να ερμηνεύουμε την μοντέρνα φυσική με το προηγούμενο μηχανιστικό πρότυπο.

Αφού σύμφωνα με τον Νεύτωνα η μάζα συγχέεται με την ύλη και η ενέργεια δεν έχει μάζα, όπως στο φως, άρα η ύλη μπορεί να μετατραπεί σε… άϋλη οντότητα!

Εξαΰλωση!

Καλέ, τι είναι αυτό; …τρώγεται;

Τώρα αρχίζει το πανηγύρι της επιστημονικοφανούς παρανόησης.

Πώς λέμε: τι προϋπήρξε, το αυγό ή η κότα… έτσι λοιπόν οι «ειδήμονες» ρωτούν «τι προϋπήρχε, η ύλη ή η ενέργεια; (και υπονοούν το… πνεύμα!)

Αν απ’ την ύλη μπορούμε να πάμε στην ενέργεια, τότε και από την ενέργεια, λένε, μπορούμε να πάμε στην ύλη. Αφού το πνεύμα είναι ενέργεια, τότε ο θεός δημιούργησε την ύλη …και τσουπ, ο Δημιουργός από το τίποτα! Οι πιο «σοφοί» κάνουν λόγο και για… διακύμανση του κενού κι ας δεν καταλαβαίνουν τι είναι αυτό!

Έτσι, κι ο Αϊνστάιν «συνηγορεί» μαζί τους!

Οι θεωρίες του Χάμπλ, του Λεμαίτρ, του Γκάμωφ και του Χόϋλ συνηγορούν με την πίστη! Το «bing bang» είναι η ένδειξη πως η επιστήμη στηρίζει την θρησκευτική κοσμογονία. Δεν είναι τυχαίο που τελευταία, η θεωρία αυτή, τόσο ένθερμα υποστηρίζεται από τους δημιουργιστές…

Ο Θεός ήταν Μέγας Γεωμέτρης!

…και ο άνθρωπος τόσο αφελής για να αντιληφθεί τις μεγάλες αλήθειες των Ιερών Κειμένων… Τα μαθηματικά ήταν η γλώσσα του θεού που η έκφρασή Του γέννησε τον κόσμο και τώρα κρύβεται πίσω από το μυστήριο της φύσης και τις εξισώσεις, που περιγράφουν τα φαινόμενά της!

Είναι τραγικό να ακούς τέτοιες παπαριές με επιστημονικό μανδύα!

Η παρανόηση γεννιέται από την ημιμάθεια! Η τελευταία είναι χειρότερη από την άγνοια, γιατί η άγνοια δεν μπορεί να κρυφτεί. Είναι ανακατεμένη με αλήθειες και ψέματα. Οι αλήθειες στηρίζουν και καθοδηγούν, όμως τα ψέματα παρουσιάζονται για να στηρίξουν την ιδέα και σαν συμπέρασμα διαστρεβλώνουν ολόκληρο τον συλλογισμό.

Πιο πάνω είπαμε ότι ούτε η μάζα είναι ουσία, ούτε η ενέργεια. Σαν επιστημονικές έννοιες, η ενέργεια είναι μέτρο της κίνησης!

Και η μάζα και η ενέργεια είναι μέτρα δυο αντίθετων αλλά αλληλένδετων κατηγορημάτων της ύλης: της αδράνειας και της κίνησης! Και αφού η μάζα δεν είναι ύλη, άρα δεν μπορούμε να μιλάμε για μετατροπή της ύλης σε ενέργεια. Άλλωστε η ενέργεια, το πεδίο, το κύμα, το σωματίδιο δεν είναι κάτι διαφορετικό από την ύλη. Είναι υλικές οντότητες. Είναι κατηγορήματα της ύλης. Είναι διαφορετικές μορφές της ύλης, αλλά οντικά ταυτόσημες της μιας και μοναδικής πραγματικότητας, της ύλης!

Σαν μονιστές, θεωρούμε ότι τα πάντα γύρω μας είναι υλικά. Γι αυτό και διακηρύττουμε ότι μόνο η υλικότητα μπορεί να εκφράσει την πραγματικότητα. Ή για να το πούμε φιλοσοφικά: ο κόσμος μας είναι αντικειμενικός και μόνο η αντικειμενικότητα μπορεί να εκφράσει την υπόσταση του κόσμου, αυτού που νοείται σαν πραγματικό.

Το πνεύμα επίσης δεν είναι υλική ουσία (αντικειμενικός ιδεαλισμός), αλλά παράγωγο της ύλης, το ανώτερο προϊόν της εγκεφαλικής δραστηριότητας (που προϋποθέτει την ύπαρξη κοινωνικής ζωής) και όχι οντότητα (διαλεκτικός υλισμός).

Γι αυτό όταν λέμε ότι η γνώση είναι η αντανάκλαση της πραγματικότητας στην ανθρώπινη συνείδηση εννοείται ότι αντιλαμβανόμαστε την αντικειμενικότητα της ύλης και φυσικά την οντολογική της προτεραιότητα!

Το πνεύμα λοιπόν είναι προϊόν εγκεφαλικής δραστηριότητας ενώ η ενέργεια είναι μέτρο της αδράνειας και της κίνησης. Σας φαίνονται ισοδύναμα αυτά τα δυο;

Επίσης στην εξίσωση E=m.c² δεν εκφράζεται σχέση ισοδυναμίας της ύλης με την ενέργεια, αλλά σχέση αναλογίας, της μάζας με την ενέργεια!

Γιατί η ύλη δεν μετατρέπεται σε ενέργεια, όπως δεν μετατρέπεται και η ενέργεια σε ύλη, σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν πιο πάνω!

Γι αυτό, όταν επιχειρούμε να εισέλθουμε στον πεδίο της μοντέρνας φυσικής ας έχουμε υπ’ όψιν μας ότι εκτός από την φυσική πρέπει να είμαστε και γνώστες της φιλοσοφίας και αντιστρόφως. Αν θέλουμε να φιλοσοφήσουμε για την ύπαρξη και τον κόσμο, πρέπει να είμαστε και γνώστες της φυσικής και παράλληλα να μπορούμε να ξεχωρίζουμε το ένα από το άλλο. Διαφορετικά θα βγάζουμε εσφαλμένα συμπεράσματα!

Φυσική και φιλοσοφία συνδέονται διαλεκτικά, διαφορετικά έχουμε αχταρμά ιδεών και παρανοήσεων.

Πριν λίγες μέρες ακούστηκε ότι η θεωρία της σχετικότητας… διαψεύστηκε γιατί, τάχα μου, τα νετρίνα τρέχουν με μεγαλύτερη ταχύτητα από το φως! Μέχρι στις ειδήσεις το είπαν, λες και κάποια επανάσταση ξεσπούσε. Οι «ειδήμονες» έτρεξαν να βγάλουν τα συμπεράσματά τους: Τώρα μπορούμε να ταξιδέψουμε στο παρελθόν!

Άλλοι έλεγαν ότι η αιτιότητα θρυμματίστηκε! Ρίξτε μια ματιά εδώ.

Από το 2007 τρέχει αυτή η είδηση. Όμως δεν είδαμε με τους ίδιους παχυλούς τίτλους να διαψεύδεται.

Μα κανένας δεν σκέφτηκε, αφού η θεωρία της σχετικότητας είναι αποδεδειγμένη, κάθε καινοτομία θα έπρεπε να προσθέσει κάτι ποιοτικά κι όχι να διαψεύσει κάτι που ήδη έχει αποδειχτεί. Κανένας δεν αναζήτησε ένα λάθος στις συντεταγμένες του χωροχρόνου, έστω σε μια εξίσωση, για να δικαιολογηθεί για την επανάσταση που ξεσπούσε και την κατάρρευση του παραδείγματος.

Γι αυτό μην βιάζεστε να ταξιδέψετε στο παρελθόν!

Ακόμα και ο διάσημος αμερικάνος οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν, διακωμώδησε την είδηση λέγοντας ότι τα νετρίνα μπορούν να δώσουν μια λύση και στην οικονομική κρίση της Ελλάδας: αρκεί να στείλουν ένα μήνυμα στο παρελθόν ότι δεν πρέπει να απελευθερωθεί η οικονομία (και δεν πρέπει να γίνει δεκτή η Ελλάδα στην ευρωζώνη)... χα χα χα για να το συνδέσουμε και με το επίκαιρο θέμα των ημερών!

Όχι στο Μάαστριχτ! Σαν χθες μου φαίνεται. Κάποιοι τώρα ξύπνησαν!

Ωχ, βγήκα από το θέμα. Ξαναμπαίνω.

Όμως και ο Αϊνστάιν έδωσε την απάντηση στους «επαναστάτες» του γλυκού νερού, από τότε που ζούσε… τόσο προνοητικός ήταν! «Η επιστήμη δεν είναι μια δημοκρατία της Μπανανίας όπου γίνονται κάθε μέρα επαναστάσεις»...

Και επειδή σας κούρασα να και ένα ανέκδοτο:

Ένα νετρίνο μπαίνει σ' ένα μπαρ και ζητά ένα ουίσκι.

Και ο μπάρμαν του λέει «Δεν σερβίρουμε ουίσκι σε νετρίνα!

Όπως και για το ανέκδοτο έτσι και για την ανάρτηση: Ό,τι καταλάβατε, καταλάβατε!

Για περισσότερη μελέτη στα βιβλιοπωλεία, αναζητώντας, αν είναι δυνατόν, συγγραφείς ειδικευμένους και στην φυσική και στην φιλοσοφία!

Βιβλιογραφία που προτείνεται: Ε. Μπιτσάκης «Το Αειθαλές Δέντρο της Γνώσης».

(Ο Μπιτσάκης δεν είναι μόνο Διδάκτωρ της Θεωρητικής Φυσικής αλλά και Διδάκτωρ της Φιλοσοφίας).

Η κρίση της φυσικής τον 19ο αιώνα και το ξεπέρασμά της με την μοντέρνα φυσική

2011-12-01T07:03:00.005+02:00

Και ενώ στις προηγούμενες αναρτήσεις περιέγραψα πώς έγινε η απαρχή της φυσικής, απ’ την περίοδο της Αναγέννησης και μετά και ποια φιλοσοφία στήριξε το μηχανιστικό της μοντέλο (Καρτέσιος) σήμερα περιμένατε να αναφερθώ στη σχετικότητα του Αϊνστάιν και στη συνέχεια στην κβαντομηχανική. Και ενώ η ανάρτηση ήταν έτοιμη, ξαφνικά προέκυψε ένα θέμα που με έκανε, τον Αϊνστάιν, να τον αναβάλω για την επόμενη.

Σε μια συζήτηση που έκανα στο fb με θέμα την αμφισβήτηση της θεωρίας της σχετικότητας (λόγω ταχύτητας νετρίνων) διαπίστωσα ότι μάλλον η πλειοψηφία των ελλήνων αναγνωστών είναι τόσο κολλημένοι στην Καρτεσιανή λογική, που λέγαμε στην προηγούμενη ανάρτηση και στην μηχανιστική αντίληψη της φυσικής, που είπα:

Πού πας ρε Καραμήτρο…

Ετοιμαζόμουν να περιγράψω τις δυσκολίες κατανόησης της μοντέρνας φυσικής, όταν αντελήφθην ότι δεν γνωρίζουμε τι είναι η ύλη!

Σας φαίνεται περίεργο;

Εγώ να δεις!

Και δεν αναφέρομαι σε αγράμματους, ούτε υπερβάλω!

Πάνω από 99% πρέπει να έχουν άγνοια για το θέμα.

Πώς να κάνουμε συζήτηση για σχετικότητα και κβαντομηχανική;

Έκανα στην άκρη τον Αϊνστάιν και βιάστηκα να ετοιμαστώ για τη νέα ανάρτηση που με πίεζε χρονικά.

Και να την!

Τελικά είναι αλήθεια… υπάρχει τόση άγνοια… και σ’ αυτό σίγουρα φταίει το εκπαιδευτικό μας σύστημα που μας διδάσκει… μπαρμπούτσαλα.

Πριν περάσω λοιπόν στο κυρίως θέμα πρέπει να σας δώσω τον ορισμό της ύλης, για να μην μου φύγουν τα μαλλιά όταν διαβάσω στα σχόλια απόψεις που κυρίως κυριαρχούσαν στην φυσική πριν δυο και τρεις αιώνες, όταν το μηχανιστικό μοντέλο θριάμβευε ακόμα κάτω από την καρτεσιανή φιλοσοφία.

Αν πρέπει να την ορίσω με δυο λόγια θα έλεγα: Ύλη είναι οτιδήποτε υπάρχει στο Σύμπαν!

Όμως, επειδή κάποιοι αυτό θα το διαστρεβλώσουν, ας γίνω λίγο πιο σαφής για να αποφύγουμε τις ασάφειες.

Η ύλη είναι φιλοσοφικός όρος, για την ακρίβεια φιλοσοφική κατηγορία, που ορίζει την αντικειμενική πραγματικότητα!

Επειδή είμαι σίγουρος ότι κι αυτήν οι περισσότεροι δεν πρέπει να την ξέρουν, ας την ορίσουμε.

Η αντικειμενική πραγματικότητα είναι ό,τι αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις και με τα επιστημονικά όργανα και υπάρχει ανεξάρτητα από το νου και την συνείδησή μας! Είτε υπάρχουμε εμείς, είτε όχι!

Οτιδήποτε άλλο, λέγεται αποκύημα της φαντασίας, για να μην πω τίποτα χειρότερο!

Στην υλιστική φιλοσοφία η «ύλη» είναι η μοναδική ουσία (μονισμός), που αποτελεί την βάση όλων των πραγμάτων και φαινομένων του κόσμου μας. Το πνεύμα και η συνείδηση είναι δευτερεύοντα και παράγωγα της ύλης (εγκεφαλική δραστηριότητα).

(Στις διάφορες σχολές του ιδεαλισμού όμως το πνεύμα συνυπάρχει με την ύλη (δυϊσμός) ή υπάρχει μόνο του (αντικειμενικός ιδεαλισμός). Οι ιδεαλιστές, το πνεύμα, το θεωρούν σαν ουσία που το αντιλαμβάνονται σαν Θεό, Ιδέα, Απόλυτο Πνεύμα, Θέληση του Θεού ή Παγκόσμια Συνείδηση (απόλυτη και αποσπασμένη από τον εγκέφαλο του ανθρώπου), ενώ την ύλη την θεωρούν δευτερεύουσα ή παράγωγη του πνεύματος).

Περισσότερα για το θέμα μπορείτε να βρείτε εδώ: Απ’ τον υλισμό στη διαλεκτική

Βέβαια, δεν είναι μόνο αυτά για τα οποία φαίνεται οι περισσότεροι άνθρωποι να έχουν τόση άγνοια. Είναι και άλλες πολλές παράλογες ιδέες που περιστρέφονται μέσα στο μυαλό των περισσοτέρων που το Σύστημα από άγνοια ή εσκεμμένα γέννησε και συντηρεί.

Με την ανάπτυξη της ανάρτησης θα δούμε μερικές τέτοιες απόψεις και εύχομαι να τις ξεπεράσουμε μαζί, ώστε στην επόμενη ανάρτηση να μπορούμε να ερμηνεύσουμε τα νέα δεδομένα της φυσικής. Διαφορετικά, αυτό θα είναι αδύνατον.

Μιας και στις μέρες μας ταλανιζόμαστε από οικονομική κρίση πρέπει να σας πω ότι δεν έχουμε μόνο οικονομικές κρίσεις. Υπάρχουν θρησκευτικές κρίσεις, εθνικές, κοινωνικές και πολλές άλλες που απαιτούν να ξεπεραστούν γιατί δημιουργούν τέλμα και στασιμότητα. Στα τέλη του 19ου αιώνα είχαμε μια επιστημονική κρίση, που εμφανίστηκε στην φυσική, με την ανάπτυξη των νέων επιστημών και της τεχνολογίας της εποχής. Η φυσική ήταν μηχανιστική, γιατί ο κόσμος με την φιλοσοφία του Καρτέσιου φάνταζε σαν μια μεγάλη μηχανή, ενώ η μηχανική φυσική του Νεύτωνα τότε έκανε τα πρώτα της βήματα. Αυτή η φυσική καλείται κλασική φυσική. Είναι η φυσική που περιγράψαμε μόλις στην προηγούμενη ανάρτηση (Η διάρρηξη της Μεσαιωνικής σκέψης από την Καρτεσιανή «μας» λογική).

Όπως τότε, με την θεμελίωση της κλασικής φυσικής, πολλοί έμειναν κολλημένοι στο μεσαιωνικό μοντέλο, έτσι και τώρα: παρόλο που περάσαμε σε μια νέα εποχή, πολλοί παραμένουν κολλημένοι στην καρτεσιανή λογική, πράγμα που δυσκολεύει την κατανόηση της μοντέρνας φυσικής δημιουργώντας στρεβλώσεις που θα δούμε στην επόμενη ανάρτηση.

Ας έχουμε υπ’ όψιν ότι, ο νόμος του «περάσματος από το παλιό στο καινούριο» ή καλύτερα «η άρνηση της άρνησης» είναι άλλος ένας νόμος της διαλεκτικής που δείχνει πώς συνδέονται μεταξύ τους τα διαδοχικά στάδια ανάπτυξης, η γενική τάση και η κατεύθυνση που ακολουθεί, στην προκειμένη περίπτωση η φυσική (η αντικατάσταση ενός σταδίου με ένα άλλο στη φιλοσοφία ονομάζεται άρνηση).

Πρέπει ακόμα να ξέρουμε ότι, διαλεκτικά, «άρνηση» σημαίνει ξεπέρασμα μέσω της κριτικής. Ξεπέρασμα του ιδεαλισμού δηλαδή και της μεταφυσικής σκέψης. Επίσης, με την άρνηση δεν καταστρέφουμε το παλιό για να δεχτούμε το καινούριο, αλλά παίρνουμε από το παλιό ό,τι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το επόμενο στάδιο, διατηρώντας έτσι τον προοδευτικό του χαρακτήρα και την παραπέρα ομαλή εξέλιξη και ανάπτυξη.

Τέλος, για να περάσουμε και στην φυσική, πρέπει να ξέρετε ότι ενώ στην πράξη γίνεται η υπέρβαση, το ξεπέρασμα, θεωρητικά και φιλοσοφικά, δύσκολα γίνεται αποδεκτό. Πολλοί παραμένουν στις παλιές απολιθωμένες απόψεις. Δεν ξεκολλούν εύκολα απ΄ αυτό που νιώθουν τόσο φυσικό. Το νέο και κάθε καινοτομία στη ζωή δημιουργεί άρνηση (άρνηση της άρνησης). Ακριβώς αυτήν την υπέρβαση επιχειρούμε να κάνουμε προκειμένου να ξεπεράσουμε την κρίση. Και η υπέρβαση είναι πάντα ένα εξελικτικό άλμα στο χρόνο, γι αυτό και έχουμε πει αλλού ότι η αλήθεια είναι ιστορικά καθορισμένη.

Έτσι λοιπόν, ενώ έχουμε μπει στον 21^ο αιώνα, κάποιοι επιμένουν να είναι κολλημένοι σαν πεταλίδες στην μηχανιστική φιλοσοφία του Καρτέσιου.

Νομίζω να κατάφερα να σας μεταδώσω πώς ξεπερνιέται μια κρίση.

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα για να κατανοήσουμε στην πράξη πώς δημιουργήθηκε η κρίση τον 19^ο αιώνα.

Ο δανός φυσικός Κρίστιαν χανς Έρστεντ (1777-1851) στις αρχές του 19^ου αιώνα, θεμελίωσε την ηλεκτροδυναμική.

Όμως οι ανακαλύψεις του σχετικά με την επίδραση του ηλεκτρισμού στην μαγνητική βελόνα αντιστράφηκαν στα πειράματα του άγγλου αυτοδίδακτου φυσικού Μάικλ Φαραντέυ (1791-1867) που έδειξε πώς το ηλεκτρικό ρεύμα επιδρά σε ένα κινητό μαγνήτη και αντιστρόφως, κατασκευάζοντας τον πρώτο ηλεκτρικό κινητήρα. Τα αποτελέσματα των πειραμάτων του έκαναν πολλά βήματα μπροστά, δείχνοντας πως με την φυσική μπορούμε να αναπτύξουμε την τεχνολογία βελτιώνοντας την καθημερινή μας ζωή. Χάρη στα πειράματά του Φαραντέυ ανακαλύφτηκαν τα επαγωγικά ρεύματα με τα οποία ο σκότος Τζέϊμς Κλερκ Μάξγουελ (1831-1879) ανέπτυξε την ηλεκτρομαγνητική θεωρία του (1864). Ο Μάξγουελ θεωρείται ο μεγαλύτερος φυσικός μετά τον Νεύτωνα. Δεν ανακάλυψε μόνο το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο αλλά ήταν και ο πρώτος που θεώρησε το φως σαν ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, βρίσκοντας ότι και τα μαγνητικά πεδία αναπτύσσουν ταχύτητες σχεδόν ίσες με το φως. Κυρίως όμως, μέσω των τεσσάρων περίφημων εξισώσεών του, διατύπωσε την άποψη ότι δεν μπορεί να υπάρξει ξεχωριστά το ηλεκτρικό από το μαγνητικό φαινόμενο! Ο ηλεκτρομαγνητισμός ήταν από τις πρώτες φυσικές δυνάμεις που φάνηκαν να διαρρηγνύουν την Καρτεσιανή λογική και φιλοσοφία. Το λάθος στην αναγωγή και ο κατακερματισμός στην καρτεσιανή φιλοσοφία ακόμα δεν φάνηκε να ενοχλεί. Όμως ούτε και ο Μάξγουελ κατάφερε να ξεπεράσει την μηχανιστική του αντίληψη. Τα πεδία, αν και ξεπερνούσαν το μηχανιστικό μοντέλο του Νεύτωνα και του Γαλιλαίου ο Μάξγουελ τα ερμήνευε σαν καταστάσεις μηχανικής συμπίεσης καταλήγοντας στον αιθέρα! Αυτός ήταν το διάμεσο που υποτίθεται πληρούσε ολόκληρο το σύμπαν. Χάρη σ’ αυτόν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα μπορούσαν να ταξιδεύουν.

(Για την ιστορία, ας ξέρετε ότι ο γερμανός Χάινριχ Χερτς (1857-1894) επιβεβαίωσε στην πράξη την θεωρία του Μάξγουελ αποδεικνύοντας την διάδοση και την λήψη του ηλεκτρομαγνητικού κύματος και ο ιταλός Γουλιέλμος Μαρκόνι (1874-1937) αργότερα έφτιαξε τον πρώτο ασύρματο εγκαινιάζοντας την ραδιοφωνία το 1924).

Όμως, ενώ στα τέλη του 19^ου αιώνα η καρτεσιανή λογική κυριαρχούσε ακόμα στις θεωρίες, ο αιθέρας «εξηγούσε» την κίνηση του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου και της ακτινοβολίας ακόμα και στο «κενό», που υποτίθεται από την αρχαιότητα πληρούσε τα πάντα! Αυτά τα ελαστικά κύματα του αιθέρα (έτσι μηχανιστικά είδε την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία ο Μάξγουελ) μετέδιδαν το κύμα αν και αντιλαμβανόταν ότι επρόκειτο για δυναμικά πεδία. Ακόμα και το όνομα (πεδία) που δόθηκε για τις δυνάμεις αυτές βρίσκονταν στην λογική του μηχανιστικού πρότυπου. Όμως με την Νευτώνεια φυσική δεν μπορούσε να εξηγηθεί η πεπερασμένη ταχύτητά τους (ο χρόνος μετάδοσης ήταν άπειρος και ο χώρος μπορούσε να νοηθεί μόνο απόλυτα). Υπήρχε η υποψία ότι το ηλεκτρομαγνητικό κύμα φαινόταν να είναι μια πραγματική οντότητα κι όχι μια παράσταση ή «άυλη ενέργεια» που παραμορφώνει τον αιθέρα, όμως τα ερωτήματα κατευθύνονταν περισσότερο αν πράγματι υπάρχει ο αιθέρας.

Όλο αυτό το τέλμα στη φυσική προκλήθηκε από την καρτεσιανή λογική και την Νευτώνεια φυσική που φαινόταν να καταρρέει. Τα άτομα και ειδικότερα τα μέρη του όπως το ηλεκτρόνιο, δεν φαινόταν να έχει σταθερή μάζα, ενώ η νευτώνεια φυσική προσπαθούσε να το δει ξεκομμένο από το άτομο (κατακερματισμένο). Τα «πρότυπα» των ατόμων που συμφωνούσαν με την μηχανιστική λογική δημιουργούσαν εύλογες απορίες. Η στατική αντίληψη της ύλης κατέρρεε μπροστά στις ανακαλύψεις του Μπεκερέλ για την ραδιενέργεια το 1896 και των Κιουρί το 1898. Ο μετασχηματισμός της ύλης δημιουργούσε προβλήματα. Η αρχή της διατήρησης της ενέργειας άρχισε να αμφισβητείται!

Οι παρατηρήσεις των πειραμάτων του «φλογιστούν», τον 18^ο αιώνα δημιουργούσε εμπόδια τότε. Μην μπορώντας να το προσαρμόσουν στα νέα δεδομένα της εποχής του, ο Λαβουαζιέ, πέταξε τη θεωρία στον κάλαθο των άχρηστων πληροφοριών, σαν αποκύημα της φαντασίας των φυσικών για την καύση! Έτσι και ο Αϊνστάιν πέταξε τον αιθέρα, σαν αποκύημα της φαντασίας των φυσικών του 19^ου αιώνα, προκειμένου να στηρίξουν την μετάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στο κενό. Ο Αϊνστάιν δεν φαινόταν να συμμερίζεται τη λογική των φυσικών του μηχανιστικού προτύπου.

Σύμφωνα με το πείραμα Μάικελσον και Μόρλυ (η ταχύτητα του φωτός δεν εξαρτάται από την σχετική κίνηση της πηγής-παρατηρητή) αποδείχτηκε ότι αιθέρας δεν υφίσταται, όπως δεν νοείται και ο απόλυτος χώρος. Επίσης απέρριψε και το ταυτόχρονο (άπειρη ταχύτητα). Ο Αϊνστάιν έφτασε στη λογική της σχετικότητας στην προσπάθειά του να προβλέψει την κατανομή της ακτινοβολίας του μέλανος σώματος. Η ακτινοβολία, σαν ενεργειακή ανταλλαγή, δεν εκπέμπεται με τρόπο συνεχή, αλλά με μικρές ασυνεχείς ποσότητες, τα κβάντα, σύμφωνα με την εξίσωση του Πλανκ (1900).

Έτσι το 1905 ο Αϊνστάιν ερμήνευσε το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο, στηριγμένος σε μια άλλη λογική, θεωρώντας το φως σαν μια διακριτή οντότητα που την ονόμασε φωτόνιο. Η ακτινοβολία ήταν μικρές ασυνεχείς ποσότητες φωτονίων.

Η «Ειδική θεωρία της σχετικότητας» εξηγούσε ότι ο χώρος και χρόνος, σαν απόλυτα μεγέθη, δεν υφίστανται πια στα όρια των ταχυτήτων του φωτός. Η μάζα εξαρτάται από την ταχύτητα ως προς το σύστημα αναφοράς. Η μάζα του ηλεκτρονίου δεν είναι απόλυτη. Εξαρτάται «απόλυτα» από την ταχύτητα. Με τον περίφημο τύπο E=m.c² δείχνει την αναλογία της μάζας και της ενέργειας. Το 1916 με την «Γενική θεωρία της σχετικότητας» σαν ενότητα ύλης και χωροχρόνου συμπεριλαμβάνει και τη βαρύτητα.

Η θεωρία της σχετικότητας και η κβαντομηχανική, διέρρηξαν την καρτεσιανή λογική που ήθελε τα μέρη διασπασμένα και ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Τα μικροσωμάτια βρίσκονται σε συνεχή αλληλεπίδραση με το περιβάλλον τους. Στις ταχύτητες του φωτός το απόλυτο χάνει το νόημά του, όπως και στην κβαντομηχανική η έννοια των ανεξάρτητων τμημάτων παύει να έχει νόημα λογικό. Δεν υπάρχουν φραγμοί ανάμεσα στην ύλη και το πεδίο. Και τα δυο είναι οντολογικές κατηγορίες που το ένα εξαρτάται από το άλλο.

Όμως μαθημένοι με την εκπαιδευμένη μας λογική, αυτή που μας δένει με τις παλιές αντιλήψεις, δεν μας αφήνει να κατανοήσουμε τη νέα πραγματικότητα. Κάτω από την νέα λογική εύκολα μπορούμε να διαστρεβλώσουμε τη φυσική, φιλοσοφώντας με αγνωμοσύνη ή σκεφτόμενοι με έπαρση κάτω από τη νέα οπτική, γεμίζοντας όπου έχουμε κενά με ιδεαλιστικές ανοησίες.

Η ενέργεια είναι ύλη! Ύλη μεταμορφωμένη. Η ύλη περνά σε άλλη μορφή αρκεί να μην παραβιάζονται οι νόμοι διατήρησης. Ακόμα και το φωτόνιο με μηδενική μάζα, είναι ύλη! Μαθημένοι, ταυτίζοντας την ύλη με τη μάζα, εύκολα μπορεί ο αδαής να βγάλει εσφαλμένα συμπεράσματα. Σ’ αυτό συμβάλλουν, εσκεμμένα ή μη, θρησκόληπτα άτομα προκειμένου να εδραιώσουν την θεολογία σε μια νέα οπτική, ώστε να μην ξεπεραστούν από τις εξελίξεις της επιστήμης. Αγνοώντας την ιστορική, οντολογική και γνωσιολογική διάσταση του θέματος ο αναγνώστης συχνά, κάθε κενό που συναντά, μη μπορώντας να δώσει εξήγηση, το γεμίζει με την προϋπάρχουσα αντίληψή του που πάντα θεωρεί δεδομένη!

Ο υπάρχων ρεαλισμός δεν υφίσταται στην νέα φυσική γιατί η εποπτεία του πειράματος έγινε ακατόρθωτη για τον απλό αναγνώστη, και φυσικοί, χωρίς γνώσεις φιλοσοφίας, συχνά πέφτουν σε φιλοσοφικά ατοπήματα. Δυστυχώς, έχουμε συνδέσει την αλήθεια και αυτό που θεωρούμε αποδεδειγμένο με τον εποπτικό μας ρεαλισμό. Όμως, όπως λέει και ο Μπιτσάκης «Οι έννοιες της σχετικότητας και της σύγχρονης μικροφυσικής είναι ασύμβατες με τον εποπτικό ρεαλισμό» ( «Το Αειθαλές Δέντρο της Γνώσης» σελ. 237). Οι έννοιες όχι μόνο της σχετικότητας, αλλά και της κβαντομηχανικής, είναι συμβατές μόνο στα πλαίσια της υλιστικής μονιστικής αντίληψης όπου η φιλοσοφία που τις στηρίζει έχει δυο αρχές: την αντικειμενικότητα και την αυθυπαρξία της φύσης! Η φύση ταυτίζεται δηλαδή με το είναι.

Αναμφίβολα, το ξεπέρασμα της κρίσης του 19^ου αιώνα στη φυσική δεν άνοιξε μόνο την πόρτα του μέλλοντος στη νέα σκέψη, αλλά τροφοδότησε και την επιστημολογική μας σκέψη με νέα συναρπαστικά ερωτήματα. Μας γέμισε φιλοδοξίες για το μέλλον, δίνοντας απαντήσεις σε αιώνια ερωτήματα, ξεπερνώντας τον σκόπελο της θρησκευτικής εξήγησης που σχεδόν πάντα ήταν αντιεπιστημονικός και γελοίος.

Το ξεπέρασμα της κρίσης στη φυσική κατά τον προηγούμενο αιώνα ήταν συναρπαστικότατο για την ιστορία της επιστήμης και όσοι το μελέτησαν έζησαν μοναδικές συγκινήσεις, σαν να ήταν αγώνας δρόμου για την λύση ενός μεγάλου προβλήματος που ταλάνιζε για χρόνια μεγάλα επιστημονικά μυαλά, αναγνωρίζοντας ότι η γνώση κατακτιέται σταδιακά και η αλήθεια είναι πάντα σχετική και ιστορικά καθορισμένη.

Τούτο το τελευταίο το είδε μόνο ο διαλεκτικός υλισμός που από τα μέσα του 19^ου αιώνα ακόμα παραδεχόταν ότι η γνώση όχι από το θεό δεν προέρχεται, αλλά ούτε και από την παθητική θεώρηση της φύσης. Η γνώση κατακτιέται μέσα στην πράξη, από τις πρακτικές σχέσεις του ανθρώπου με τον κόσμο, γιατί είναι οργανικό στοιχείο της ανθρώπινης πρακτικής. Η θεωρία, έξω από την πρακτική, την συνολική δηλαδή δραστηριότητα του ανθρώπου, θα παραμένει θεωρία ή πιο συχνά φιλοσοφική φλυαρία που θα διαστρεβλώνει την πραγματικότητα με ιδεαλιστικές ανοησίες.

Μόνο ο διαλεκτικός υλισμός κατανόησε σε βάθος την σημασία της αλληλομετατροπής των μορφών της ενέργειας. Η ηλεκτρομαγνητική θεωρία του Μάξγουελ στήριξε τις θέσεις του διαλεκτικού υλισμού που δεχόταν την ενότητα μέσα στην διαφορότητα των υλικών μορφών και της ενότητας της ύλης και της κίνησης θεωρώντας το «Είναι» σαν ένα συνεχές «Γίγνεσθαι», δηλαδή όπως είπαμε πιο πάνω, ταυτίζοντας την «Φύση» με το «Είναι».

Τελειώνοντας ας έχουμε υπ’ όψιν τη μεγάλη αλήθεια της ενότητας της ύλης με την κίνηση, που μόνο η διαλεκτική κατάφερε να προσδιορίσει:

Η κίνηση είναι ο τρόπος ύπαρξης της ύλης.

Η ύλη χωρίς την κίνηση είναι αδιανόητη, όπως και κίνηση χωρίς την ύλη.

Η κίνηση είναι η πηγή και ταυτόχρονα το προϊόν της αλληλεξάρτησης των μορφών της ύλης.

Τέλος η ύλη είναι άφθαρτη, όπως και η κίνηση αέναη στον χρόνο!

Περισσότερα βλέπε Ε. Μπιτσάκη «Διαλεκτική και Νεώτερη Φυσική» και «Το Είναι και το Γίγνεσθαι» Εκδόσεις Δαίδαλος 2001 και 2003 αντίστοιχα.

Μια αντίστοιχη επιστημονική κρίση βρίσκεται πάλι εν όψει από την δεκαετία του ΄70 στην θεωρητική φυσική. Είναι η κρίση που δημιούργησαν οι «Υπερχορδές» μπροστά στο δίλημμα των πολλαπλών διαστάσεων και της αδυναμίας να αποδειχτούν πειραματικά! Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς μπορεί να ξεπεραστεί η κρίση αυτή. Όλα τα ερευνητικά κέντρα προσπαθούν να αποδείξουν τις υποθέσεις που πάνω από τριάντα χρόνια κάνουν ερευνητές της θεωρητικής φυσικής αμφισβητώντας πολλές φορές και το Καθιερωμένο Πρότυπο της Φυσικής. Ο χρόνος θα δείξει πώς θα ξεπεραστεί και η κρίση αυτή, εν όψει και των πρόσφατων πειραμάτων στον επιταχυντή του Cern για την αναζήτηση του σωματιδίου Higgs.

Όμως σχετικά με την θεωρία χορδών δεν είναι μόνο δύσκολο να αποδειχτεί, αλλά το ίδιο και να διαψευστεί, αφού κάποιοι όχι σαν θεωρία δεν την υπολογίζουν, αλλά ούτε και σαν μοντέλο φυσικής την δέχονται, παρά μόνο σαν μια «διαίσθηση».

Μιας και μου δίνεται η ευκαιρία και η ανάρτηση τελείωσε, ας σας πω ότι η θεωρία των χορδών, όπως λέει και ο διάσημος θεωρητικός φυσικός Lee Smolin «κατέχει δεσπόζουσα θέση στην ακαδημαϊκή κοινότητα, ώστε στην πράξη όποιος νεαρός θεωρητικός φυσικός δεν ακολουθεί αυτήν την περιοχή έρευνας είναι σαν να καταστρέφει την ίδια την καριέρα του»!

«Στην Αμερική» λέει αλλού «όσοι θεωρητικοί ακολουθήσουν διαφορετικές από την θεωρία χορδών προσεγγίσεις της θεμελιακής φυσικής δεν θα έχουν σχεδόν καμιά ευκαιρία να σταδιοδρομήσουν»! Βλέπε Lee Smolin «Θεωρία Χορδών. Όλα ή Τίποτα;» εκδόσεις Τραυλός 2008.

Μας περιμένουν δυο ακόμα αναρτήσεις στις οποίες θα ασχοληθούμε με την σχετικότητα και την κβαντομηχανική και αντίστοιχα με τις διαστρεβλώσεις που δημιουργεί η εσφαλμένη φιλοσοφική ερμηνεία των νέων δεδομένων στην θεωρητική φυσική.

Η διάρρηξη της Μεσαιωνικής σκέψης από την Καρτεσιανή «μας» λογική

2011-11-16T07:13:00.003+02:00

Τελευταία, γνωρίζω πολύ καλά, οι αναρτήσεις μου σας φαίνονται τόσο άχαρες και αποθαρρυντικές για να διαβαστούν! Ναι ξέρω, θέλετε πιπεράτα θέματα για να διώξετε το βάρος που σας δημιουργεί η καθημερινότητα, η πολιτική και κοινωνική κατάντια μας.

Ε, λοιπόν, αν δεν αναζητάτε την αλήθεια σε βάθος, ξέρετε τι εννοώ, ούτε κι αυτή η ανάρτηση είναι για σας, προσπεράστε την! Είμαι σίγουρος ότι και να την διαβάσετε, δεν θα καταλάβετε τίποτα!

Για τους άλλους πρέπει να πω ότι είναι αναγκαία για τις επόμενες δυο αναρτήσεις που θα ακολουθήσουν. Η φιλοσοφική αθωότητα, η επιστημονική άγνοια και η θρησκευτική αφέλεια είναι αυτά που χαρακτηρίζουν την σημερινή παιδεία μας και σε μεγάλο βαθμό είναι αυτά που φταίνε και μεταξύ μας δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε!

Ακριβώς αυτά, επίσης, ευθύνονται γι’ αυτό που ονόμασα «εκπαιδευμένη λογική» και δυστυχώς αυτά ακόμα διαποτίζουν την ακαδημαϊκή μας σκέψη.

Ζητούμενο, κατά την γνώμη μου, είναι να βρούμε κοινή γλώσσα επικοινωνίας. Διαφορετικά θα πνιγόμαστε με μια γουλιά νερό και θα διαφωνούμε ακόμα και γι αυτά που πριν νομίζαμε πως συμφωνούμε.

Ανάμεσα στην αφασία και την υπέρβαση, διαλέξτε αυτό που σας ταιριάζει!

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο στην ανάπτυξη της σκέψης είναι όταν θεολόγοι, στη προσπάθειά τους να μιλήσουν επιστημονικά, μπλέκουν σ' αυτήν και τη θεολογία ή επιστήμονες, που προσπαθούν να φιλοσοφήσουν, συγχέουν στην επιστήμη τους και το θεό. Και οι δυο έχουν κάτι κοινό, εξαρτούν την ύπαρξη του κόσμου από ένα φανταστικό ον, ένα εξώκοσμο ον, ένα Υπερόν, θεμελιώνοντας τον «ρεαλισμό» τους σε μία ιδεαλιστική οπτική που ακόμα και μετά τον Μεσαίωνα φαίνεται όχι μόνο να αναπνέει αλλά και να αναπτερώνεται με την φιλοσοφία και την λογική του Καρτέσιου.

Σήμερα οι νέες επιστήμες, όπως η σχετικότητα και η κβαντομηχανική δεν πρέπει να ερμηνεύονται με αυτή τη λογική. Την διαστρέβλωση αυτή θα την εξετάσουμε στην επόμενη ανάρτηση που θα φανεί διογκωμένη, κάτω από την στρέβλωση της μοντέρνας φυσικής και της νεώτερης μεταφυσικής σκέψης.

Η μεταφυσική αποδείχτηκε πια λανθασμένη και ανορθολογική που μόνο να στρεβλώσει μπορεί, την εικόνα του κόσμου, παραμορφώνοντας την επιστημονική σκέψη με μια αρχέγονη θεολογία. Είναι αλήθεια ότι η φιλοσοφία του Καρτέσιου δεν διέρρηξε μόνο την Μεσαιωνική χριστιανική σκέψη, αλλά θεμελιώνοντας μια νέα ορθολογιστική αντίληψη για τον κόσμο διέρρηξε και την εικόνα της πραγματικότητας που είχαμε αποτυπωμένη στη συνείδησή μας. Η φιλοσοφία αυτή έκανε τον κόσμο μας απολύτως μηχανιστικό, αλλά διάτρητο. Κάποια κενά έχασκαν κι αυτά αναγκαίο ήταν να γεμίσουν με τη λογική που μας είχε διαποτίσει αιώνες πριν. Πάντα, όταν ο άνθρωπος αδυνατούσε να δώσει λύση έβρισκε βολική την ιδέα του θεού. Ο από μηχανής θεός είναι πάντα παρών!

Αλλά, ας δούμε το χρονικό.

Το Μεσαιωνικό μοντέλο του Δάντη (13ος αιώνας) ήταν θλιβερό και του Κοσμά του Ινδικοπλεύστη τόσο γελοίο! Ακόμα και τις παραμονές της Κοπερνίκειας επανάστασης οι ουράνιες σφαίρες βρίσκονταν στα χέρια της Διάνοιας που τις κινούσε, λέει, ο θεός με την ορμή Του!

Για να καταλάβετε τι εννοώ, τριάντα χρόνια μετά το θάνατο του Κοπέρνικου και κατά την εμφάνιση ενός νέου αστεριού στον αστερισμό της Κασσιόπης η εκτυφλωτική του λάμψη, που έφτασε τη λαμπρότητα της Αφροδίτης, αποδόθηκε σε κομήτη που… ακούστε ακούστε: τον σχημάτισαν οι ατμοί των εξατμισμένων ανθρώπινων αμαρτιών και στις οποίες έβαλε φωτιά η οργή του θεού!

Μην γελάτε…

H nova του 1572 είχε εμφανιστεί μόλις τρεις μήνες μετά τη σφαγή των Γάλλων Καλβινιστών από τους Καθολικούς, εκείνη την αποτρόπαιη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και ο θρησκευτικός παραλογισμός έδωσε την αποκεκαλυμένη αλήθεια, που ως φαίνεται, μόνο σοφοί άνδρες την εποχή εκείνη μπορούσαν να δώσουν!

Ακόμη και ο Τύχο ντε Μπράχε, ο θεμελιωτής της ενόργανης αστρονομίας, που την νύχτα της 11^ης του Νοέμβρη, γυρίζοντας στο σπίτι του αργά, είδε στον ουρανό την nova εκείνη και δεν μπόρεσε να δώσει μια λογική απάντηση. Όμως κράτησε το στόμα του κλειστό.

Και μόνο του το γεγονός αυτό ήταν αρκετό για να θρυμματιστεί η θεολογική εξήγηση για την δημιουργία του κόσμου: Το νέο αυτό αστέρι πριν την 11^η του Νοέμβρη δεν υπήρχε. Πότε το δημιούργησε ο θεός;

Να μια ερώτηση ακόμα για τους σημερινούς πιστούς που από τη μια ξέρουν ότι άστρα ακόμα και σήμερα γεννιούνται και από την άλλη, όπως στον Μεσαίωνα, συνεχίζουν με αφέλεια να πιστεύουν στην δημιουργία του κόσμου από ένα υπερφυσικό ον!

Τις παρατηρήσεις του Τύχο επεξεργάστηκε ο Κέπλερ που μελέτησε επιστημονικά τον πρώτο Καινοφανή (supernova) διατυπώνοντας και τους τρεις νόμους για την κίνηση των πλανητών εν μέσω καταδιώξεων της μητέρα του από την Ιερή Εξέταση (καταδικάστηκε για μαγεία στον δια πυράς θάνατον και μόνο με την συμβολή του δούκα της Βαυαρίας, ο Κέπλερ κατάφερε να τη σώσει, μετατρέποντας την ποινή της σε ισόβια κάθειρξη).

Οι νόμοι εκείνοι, λοιπόν, μαζί με τις παρατηρήσεις που έκανε ο Γαλιλαίος με το περίφημο τηλεσκόπιό του, καθιέρωσαν το νέο ηλιοκεντρικό σύστημα. Οι ανακαλύψεις του την εποχή εκείνη έρχονταν σαν βροχή, κατακλύζοντας τη θρησκευτική συνείδηση των πιστών που έπρεπε να απομυθοποιήσουν τις αποκαλυπτικές αλήθειες των γραφών. Κομήτες, πλανήτες, δορυφόροι και γαλαξίες παρατηρούνται για πρώτη φορά, μέσα από τη διόπτρα του Γαλιλαίου. Η ελεύθερη πτώση των σωμάτων, η έλξη, οι παλίρροιες και πλείστα άλλα φαινόμενα ήταν απλά φυσικά φαινόμενα που στηρίζονταν μόνο σε φυσικούς νόμους.

Πάνω στους ώμους αυτών των τριών γιγάντων πάτησε ο Νεύτων που γεννήθηκε τη χρονιά που πέθανε ο Γαλιλαίος, για να διατυπώσει τους δικούς του νόμους: τους νόμους της παγκόσμιας έλξης.

Η βαρύτητα άκουγε σε νόμους και όχι στην θέληση του θεού! Ήταν φυσική δύναμη κι όχι υπερβατική θέληση.

Η δύναμη ανάμεσα σε δυο σώματα εξαρτάται από τις μάζες και από το τετράγωνο της απόστασής τους. Η δε δύναμη ισούται με το γινόμενο της μάζας επί την επιτάχυνση του σώματος. Έτσι η πτώση ενός μήλου εξαρτάται από τους ίδιους νόμους που κυβερνούν και την κίνηση της Σελήνης, θεμελιώνοντας την ουράνια μηχανική!

Τόσο απλά διατυπώνεται η αλήθεια, όμως η θεωρία πρέπει να υπόκειται, μέσω του πειράματος, σε εξονυχιστικό έλεγχο. Οι νόμοι για να ισχύουν, έλεγε ο Βάκων πρέπει να επαληθεύονται και οι υποθέσεις όταν διαψεύδονται πρέπει να εγκαταλείπονται.

Την εποχή που στην Ιταλία ο Γαλιλαίος έκανε εκείνες τις φοβερές ανακαλύψεις, στην Αγγλία ο Βάκων διατύπωνε την θεωρία της επαγωγικής διαδικασίας που ακόμα και σήμερα χρησιμοποιούμε στην επιστημονική μεθοδολογία της έρευνας.

Η έρευνα για την αλήθεια δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε προορίζεται για την δόξα του θεού! Η έρευνα και η επιστήμη, προκειμένου να μας υπηρετήσει, αποσκοπεί μόνο στην κατάκτηση της φύσης, αναζητώντας την αλήθεια για τον κόσμο χωρίς υστεροβουλία.

Την εποχή εκείνη (17^ος αιώνας) ο κόσμος άλλαζε με την φυσική του Νεύτωνα και τους νόμους που θεμελίωναν την νέα μηχανική. Ο Καρτέσιος ήδη την είχε θεμελιώσει φιλοσοφικά. Γι αυτό και θεωρείται θεμελιωτής της σύγχρονης φιλοσοφίας. Η πίστη στην απόλυτη βεβαιότητα της επιστημονικής γνώσης, πιστεύω είναι η καρδιά της Καρτεσιανής φιλοσοφίας που διαπότισε και την δική μας λογική.

«Απορρίπτουμε κάθε γνώση που παραμένει αβέβαιη και πιθανή και δεχόμαστε μόνο όσα θεωρούμε αναμφισβήτητα και απολύτως ακριβή». Ακριβώς αυτή η φιλοσοφία είναι σήμερα κοινώς παραδεχτή και κατά την γνώμη μου αποτελεί τον πυρήνα της «εκπαιδευμένης μας λογικής». Ίσως από τον Καρτέσιο έπρεπε να ξεκινήσω για την «εκπαιδευμένη μας λογική», γιατί όπως φαίνεται δεν κατανοήθηκε σωστά και με τις νέες ανακαλύψεις διαστρέβλωσε την αντίληψή μας για τον κόσμο. Ο Καρτέσιος δεν αποδεχόταν τίποτα σαν αληθινό, αν δεν ήταν απόλυτα γνωστό, αν δεν μπορούσε να αναχθεί με την σαφήνεια της μαθηματικής απόδειξης και δεν στηριζόταν σε αναμφισβήτητες απλές δομικές έννοιες. Η φιλοσοφία του Καρτέσιου αναζητούσε το απόλυτο, το τέλειο!

Ο Καρτέσιος θεωρούσε ότι η φύση μπορεί να περιγραφεί μόνο με τα μαθηματικά και γι αυτό συσχετίζοντας την άλγεβρα με την γεωμετρία δημιούργησε ένα νέο κλάδο, την «αναλυτική γεωμετρία». Αποβλέποντας στην επιστημονική αλήθεια αμφιβάλλει για όλα εκείνα που μπορεί να αμφισβητήσει όπως είναι οι παραδοσιακές γνώσεις και οι εντυπώσεις των αισθήσεών μας.

Αυτό ακριβώς που τον ανάγκασε να αποδεχθεί την ύπαρξή του είναι η ίδια η σκέψη του. Από εκεί εμπνεύστηκε την περιβόητη ρήση cogito ergo sum (σκέπτομαι άρα υπάρχω). Ουσία της ανθρώπινης φύσης λοιπόν του Καρτέσιου είναι η σκέψη και όσα με αυτήν συλλαμβάνει τα θεωρεί αληθινά.

Τώρα, αν τον θεό, δεν χρειάζεται να τον επαληθεύσουμε με τα μαθηματικά, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Εδώ ισχύει ότι μόνο που τον σκεφτήκαμε, μπορούμε να τον δεχτούμε σαν υπαρκτό. Κάπως έτσι τον θεώρησε «τέλειο» και ο Άνσελμος πέντε αιώνες πριν!

Η αναζήτηση της αλήθειας είναι αποτέλεσμα εκπαίδευσης και αναγκαίας αναγωγής. Όμως αυτή η υπερβολική έμφαση στην αναγωγική μεθοδολογία διαπότισε την ακαδημαϊκή μας σκέψη, αυτό που αποκαλώ εκπαιδευμένη λογική.

Ακριβώς αυτή είναι που σαν μεθοδολογία μας ωθεί σήμερα να πιστεύουμε πως όλες οι όψεις των φυσικών φαινομένων γίνονται κατανοητές χάρη σ’ αυτήν την αναγωγή στα συνθετικά τους τμήματα.

Όπως πολύ σωστά διετύπωσε ο Γάλλος φιλόσοφος Φοντενέιγ «Ο Καρτέσιος ξεκίνησε από αυτό που καταλάβαινε καλά, με σκοπό να ανακαλύψει τις αιτίες όσων αντιλαμβάνονταν, ενώ ο Νεύτων ξεκίνησε από αυτά που αντιλαμβανόταν καλά, με σκοπό να βρει τις αιτίες τους».

Αυτός ήταν ο υλικός κόσμος που διαγραφόταν μετά την διάρρηξη του Μεσαιωνικού σχολαστικού συστήματος, μόνο που ο Καρτέσιος πίστευε ότι ο πνευματικός κόσμος ήταν διάφορος του υλικού. Ο δυισμός του διαπότισε και τη δική μας λογική. Θεωρώντας τον νου ανώτερο από την ύλη, φυτά και ζώα ήταν απλές μηχανές και οι άνθρωποι χάρη του κωνοειδούς αδένα τους, συνέδεαν το σώμα με την λογική ψυχή, κάπου στο κέντρο του εγκεφάλου. Αυτό ήταν που μας διαφοροποιούσε από τα ζώα κι έτσι το πνεύμα διαχωρίστηκε από το σώμα, αν και τα δύο ο Καρτέσιος τα θεωρούσε δημιουργήματα του θεού. Όμως οντολογικά σαφώς υπήρχε υπεροχή του νοούμενου έναντι του αισθητού κόσμου. Ο δυισμός αυτός έκανε τόση ζημιά που δύσκολα αντιλαμβανόμαστε αυτό που προκάλεσε στην αντίληψή μας για την πραγματικότητα.

Ο Νεύτων έχοντας υπόψη του τη μεθοδολογία του Βάκωνα και τη μαθηματική ανάλυση του Καρτέσιου θεμελίωσε την νέα φυσική επιστήμη έτσι ώστε τα φυσικά φαινόμενα να διαδραματίζονται σε ένα τρισδιάστατο απόλυτο χώρο. Ο χώρος αυτός παραμένει αναλλοίωτος και αμετακίνητος από τότε που τον δημιούργησε ο θεός. Διαθέτει τη δική του φύση, ρέει ομοιόμορφα και αδιαφορεί για ό,τι συμβαίνει έξω από αυτόν. Τα βασικά δομικά στοιχεία της ύλης είναι φτιαγμένα από τον ίδιο υλικό και η ουσία κάθε αντικειμένου ανάγεται στη μάζα του. Τόσο τα υλικά μόρια, όσο και η δύναμη της βαρύτητας, είναι δημιουργήματα του θεού και κατά συνέπεια δεν υπόκειται σε μεγαλύτερη ανάλυση! Τα μόρια αυτά τα θεωρούσε τόσο σκληρά που δεν μπορούσαν να διασπαστούν και αυτό γιατί ήταν προορισμένα για τον σκοπό που δημιουργήθηκαν. Καμιά συνηθισμένη δύναμη δεν μπορεί να διασπάσει ότι έφτιαξε ο θεός κατά την δημιουργία!

Η ύπαρξη αυτής της κοσμικής μηχανής επιβάλλει και την ύπαρξη ενός μηχανικού κόσμου, όπως ακριβώς ο ωρολογοποιός βάζει σε κίνηση το ρολόι. Ο κόσμος ήταν δημιούργημα και προϋπέθετε δημιουργό. Η καρτεσιανή αυτή παραδοχή, για την οποία ούτε ο Νεύτων, ούτε ο Καρτέσιος αναγκάστηκε να υποβάλει όχι σε πειραματικό έλεγχο, αλλά έστω σε λογικό, ήταν μια εντελώς αυθαίρετη παραδοχή, όμως μας διαπότισε καλά και μας, μπερδεύοντας ανάμεσα στους νόμους και τους αριθμούς μεταφυσικά σκουπίδια που τώρα θέλουν αποκαθαρισμό. Ο ίδιος ο Καρτέσιος το είπε για την φιλοσοφία «…μοιάζει με δέντρο που οι ρίζες του είναι μεταφυσικές, ο κορμός του η φυσική και τα κλαδιά του οι άλλες επιστήμες»!

Η δυιστική αυτή οπτική σήμερα ευθύνεται για πολλές στρεβλώσεις, ειδικότερα στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε την πραγματικότητα αναλύοντας την σχετικότητα του Αϊνστάιν. Είμαστε πρόθυμοι να καταδικάσουμε τους φυσικούς νόμους και την επιστήμη γενικά αντί να καταδικάσουμε παγιωμένες στη συνείδησή μας ιδέες του παρελθόντος, όπως είναι τα μεταφυσικά σκουπίδια, τα αμετάβλητα μόρια της ύλης, τον απόλυτο χώρο και χρόνο και κυρίως τον δυϊσμό της φιλοσοφίας που διαστρεβλώνει την πραγματικότητα.

Μέχρι να εμφανιστεί όμως ο Αϊνστάιν αναπτύχθηκε και ο διαλεκτικός υλισμός (Χέγκελ, Φώερμπαχ, Μαρξ, Ένγκελς) που σήμερα οι οπαδοί του θετικισμού και μεταμοντερνισμού φαίνεται να μην λαμβάνουν σοβαρά υπ’ όψιν. Οι περισσότεροι ούτε που τον έχουν ακούσει! Όχι απλά αναγνώστες σαν εσάς και εμένα, αλλά και επιστήμονες σαν τον διάσημο παλαιοντολόγο Τεγιάρ ντε Σαρντέν και τον μεγάλο αστρονόμο Τζέημς Τζηνς που χωρίς φιλοσοφικά εφόδια αδυνατούν να περιγράψουν φιλοσοφικά ακόμα και τα συμπεράσματα των δικών τους ερευνών. Αν και επιστήμονες, ιδεαλιστές-πιστοί διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα μπερδεύοντας και τούς αδαείς αναγνώστες τους.

Πότε κάνοντας υποθέσεις, πότε υπερβάλλοντας και πότε αδυνατώντας να κατανοήσουν και οι ίδιοι την πραγματικότητα, πολλοί φυσικοί αραδιάζουν αρλούμπες. Σκέψου τώρα σε τι μπορεί να πιστέψει ο τυχάρπαστος πιστός που ούτε από φιλοσοφία γνωρίζει ούτε από φυσική.

Έτσι, ο ιδεαλισμός και η νεώτερη μεταφυσική αναστηλώνονται πάλι μέσα από τις διαστρεβλώσεις των νέων ανακαλύψεων και οι απλοϊκοί αναγνώστες διαβάζοντας με γοητεία τα τελευταία επιστημονικά επιτεύγματα νομίζουν ότι μεμιάς μέσα τους διαλευκαίνονται όλα, πουλώντας μούρη κι αυτοί με την σειρά τους, κάνοντας λόγο για κατάρρευση της αιτιότητας, για σωματίδια του θεού, για χορδές, διαστάσεις και για την περιβόητη διακύμανση του κενού! Με μιας φωτίστηκαν, εξαφανίζοντας την ύλη από μπροστά τους! Η ύλη εξαϋλώθηκε λένε, ζήτω το πνεύμα!

Το τι βαρύγδουπους όρους ακούς δεν λέγεται. Οι θεωρίες δίνουν και παίρνουν και μπροστά στο «πανηγύρι κβαντοπληγμένων οραματιστών» ο ιδεαλισμός γνωρίζει δόξες που από τον Μεσαίωνα είχε να δει. Ναι, όπως τότε, στα πηγαδάκια των αστρολόγων και αλχημιστών που μπορούσες να ακούσεις κάθε ανοησία. Από τις θαυματουργικές ιδιότητες του μανδραγόρα, μέχρι την ανάπτυξη της φιλοσοφικής λίθου που σε μετουσίωνε σε θεό! Ναι, αυτοί οι διακτυνισμένοι Νεφελίμ που εμφανίζονται μέσα από την διακύμανση του κενού, παραβιάζοντας την αιτιότητα, ζώντας την νεκρανάσταση της γάτας του Στρέντιγκερ ή σπάζοντας την κυματοσυνάρτηση όταν ο παρατηρητής… κοιτά αλλού ή αποδεικνύοντας την αβεβαιότητα του φωτόνιου, κοντοστέκοντας να αναλογίζεται από ποια σχισμή θα περάσει!

Έπαρση των αδαών ή θιασώτες βλάκες του μέλλοντος;

Τα υπόλοιπα θα τα πούμε στην άλλη ανάρτηση, αρχίζοντας από τη θεωρία της σχετικότητας, έτσι ώστε να συνειδητοποιήσουμε, πώς κάποιοι φωστήρες, με λιγοστή γνώση φυσικής και παντελή έλλειψη φιλοσοφίας, προσπαθούν να μας πείσουν ότι η νέα φυσική μας αποκαλύπτει ότι ο θεός δεν πέθανε ακόμα!

Το πρόβλημα του θεού προεπιστημονικά και μέχρι το Μεσαίωνα

2011-11-01T07:22:00.001+02:00

Εδώ και χιλιάδες χρόνια δεν υπάρχει φιλόσοφος ή απλός άνθρωπος που θέλησε να εμβαθύνει την γνώση του για τον κόσμο και στην προσπάθειά του αυτή να μην άγγιξε το πρόβλημα του θεού. Στην παραπάνω πρόταση χρησιμοποίησα τη λέξη «πρόβλημα» αντί των λέξεων «ζήτημα» ή «θέμα» περισσότερο για να θίξω όχι τον προβληματισμό αλλά το πρόβλημα που δημιουργεί ο θεός στην ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης σαν κοινωνικού φαινομένου μέσα στην ιστορία.

Μέσα από την ανάρτηση αυτή θα γίνει κατανοητό ότι η αλήθεια όχι μόνον εξ αποκαλύψεως δεν δίνεται αλλά ούτε δογματική και απόλυτη μπορεί να είναι, παρά μόνον σχετική και ιστορικά καθορισμένη, όπως το έχω ξαναγράψει και αλλού. Γι αυτό και η ανάπτυξη του άρθρου θα έχει ιστορική διάρθρωση. Στην ιστορική αυτή διαδρομή, κάθε φορά που η επιστήμη κάνει ένα άλμα, ο θεός σαν πρωταγωνιστής στις επινοήσεις των απολογητών, προσπαθεί να πιαστεί από τα νέα δεδομένα, σαν τον πνιγμένο που προσπαθεί να πιαστεί από τα μαλλιά του. Πραγματικά, η Παλιά Διαθήκη, γραμμένη σε μια εποχή από ανθρώπους χωρίς επιστημονική κατάρτιση, διαψεύδεται στην εμφάνιση κάθε νέου επιστημονικού στοιχείου, αναδείχνοντας αναχρονισμό και πνεύμα ακράτητου δογματισμού που προσπαθεί να συμβιβάσει την αρχέγονη πίστη, το δόγμα, με τα νέα δεδομένα.

Ιστορικά, η Παλιά Διαθήκη, είναι ανακριβής και πολλές φορές ανυπόστατη. Κι όμως, το αντιεπιστημονικό της πνεύμα, δεν τον πλήρωσε ούτε ένας, ούτε δυο, αλλά χιλιάδες άνθρωποι, από εκείνους που με βία και πολύ εγωισμό επέβαλαν να διαβάζεται το βιβλίο αυτό σαν να αποτελεί την μοναδική αλήθεια!

Το θράσος ορισμένων ιεροκηρύκων φτάνει μέχρι τις μέρες μας, όπου ακόμα ανακαλύπτουν χωρία που τάχατες επιβεβαιώνουν τα νέα επιστημονικά δεδομένα! Με περισσή υποκρισία βρίσκουν ότι η Γη παρουσιάζεται στρογγυλή ή ότι ο Ιησούς του Ναυή δεν διέταξε τον ήλιο να σταθεί ακίνητος στο στερέωμα, όταν γνωρίζουν πολύ καλά και οι ίδιοι, ότι στο Μεσαίωνα χιλιάδες άνθρωποι θανατώθηκαν ακριβώς για τα χωρία αυτά που τους απέδωσαν παρερμηνεία της Αγία Γραφής!

Βέβαια δεν λείπουν και οι αφελείς που πιστεύουν ακόμα ότι ο ήλιος… στ΄ αλήθεια σταμάτησε για 24 ώρες να κινείται!

Έκτοτε, με την ανάπτυξη των επιστημών, είναι αλήθεια, πολλές φορές η θεολογία αναδιπλώθηκε, γιατί βρισκόταν σε αντίθεση με τα νέα δεδομένα. Έτσι, προσπάθησαν να προσαρμοστούν, με μαεστρία, συμφωνώντας με τα νέα επιστημονικά δεδομένα και ανακαλύπτοντας ότι οι ιεροεξεταστές τότε απλώς είχαν παραπλανηθεί από τις λογοτεχνικές αναφορές της εποχής, όμως σήμερα, δέχονται το προφανές και το επιστημονικά αποδεδειγμένο, έτσι ώστε να φαίνεται ότι και η Αγία Γραφή αποδεικνύει την δόξα και την σοφία του Κυρίου! Η Αγία Γραφή είναι αλάνθαστη και… διαχρονική!

Τι υποκρισία!

Δεν ξέρω αν αντιληφθήκατε τις αντιφάσεις αυτές. Όσοι τις αντιλήφθηκαν ας κάνουν μία στάση για να γελάσουν με την ψυχή τους. Οι υπόλοιποι συνεχίστε το κείμενο για να δείτε πόσο γραφικοί είστε. Που ξέρετε... στο τέλος μπορεί να γελάσετε κι εσείς όταν αντιληφθείτε την γελοιότητα, την αφέλεια και την πλάνη σας.

Όμως αν διαβάζοντας το άρθρο αυτό τίποτα δεν αλλάξει μέσα στο κεφάλι σας και συνεχίζετε να νιώθετε αφελείς και πλανεμένοι, τότε σημαίνει ότι το προσδιοριστικό επίθετο της αριστοτελικής ρήσης "ο άνθρωπος είναι ζώον λογικόν" μάλλον δεν αφορά εσάς.

Πιστεύω να το πιάσατε το υπονοούμενο!

Αρχικά ο άνθρωπος επινόησε τον θεό επειδή αδυνατούσε να εξηγήσει τα φυσικά φαινόμενα. «Είδε» το θεό στα όνειρα, στον κεραυνό, στην φωτιά και τον «ένιωσε» όταν τρόμαζε και κυρίως μπροστά στον επικείμενο θάνατό του, ελπίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό δεν θα χαθεί, αλλά πεθαίνοντας θα συνεχίσει να ζει κάπου αλλού. Η πρωτόγονη αντίληψή του, την περίοδο εκείνη, ήταν ανιμιστική, όπου τα πνεύματα προσωποποιούσαν τα φυσικά φαινόμενα (βροντή, αέρας, βροχή) και οι επινοήσεις του έπαιρναν σάρκα και οστά. Οι ανιμιστικές αυτές αντιλήψεις ενσωματώθηκαν αργότερα στον πολυθεϊσμό και μέσω αυτού έφθασαν μέχρι τις αποκαλυπτικές θρησκείες.

Όταν ο άνθρωπος άρχισε να φιλοσοφεί, εξαιρουμένων των φυσιοκρατών-υλιστών φιλοσόφων προσπάθησε να επιχειρηματολογήσει για την ύπαρξη του θεού, στηρίζοντας την θεολογία του σε σοφιστείες και λανθασμένα επιχειρήματα που αντιφάσκουν μεταξύ τους.

Άλλοι προσπάθησαν να τον κατανοήσουν με τη λογική και άλλοι διδάσκοντας αγνωστικισμό, ότι η νόηση των ανθρώπων είναι πεπερασμένη και αδυνατεί να κατανοήσει το μεγαλείο του θεού (Φίλων ο Αλεξανδρινός)

Πολλοί απέδωσαν στο θεό κοσμικές δυνάμεις και άλλοι αυτό το θεώρησαν ύβρη (Ιουστίνος ο Μάρτυς).

Άλλοι του απέδωσαν ανθρώπινες ιδιότητες και άλλοι τις καταδίκασαν (Κλήμης Αλεξανδρεύς).

Άλλοι πάλι είδαν τη θεολογία με την λογική κι άλλοι την απέδωσαν στο παράλογο (Τερτυλλιανός).

Άλλοι βρήκαν την πλατωνική φιλοσοφία βολική, ταυτίζοντας τον θεό με τις αιώνιες αλήθειες (ιδέες) κι άλλοι τον θεώρησαν ότι είναι υπεράνω πάσης ουσίας και αδιανόητος να προσεγγιστεί από τον άνθρωπο (Αθανάσιος) ή καταδικάζοντας όσους προσπαθούσαν να τον προσδιορίσουν με έννοιες και συλλογισμούς, «ο θεός δεν υπόκειται σε λογικό έλεγχο» (Εφραίμ ο Σύρος).

Προσπαθώντας να καλουπώσουν την έννοια του θεού σε αιώνιο δόγμα, διέσπασαν το χριστιανικό σώμα σε δεκάδες αιρέσεις, προκαλώντας μία διαρκή διαμάχη ανάμεσα στους πιστούς. Οι αιρέσεις έγιναν μάστιγα για κείνους που διακήρυτταν την «Αλήθεια» υποστηρίζοντας ότι όλοι οι άλλοι είχαν πλανηθεί. Μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο, οι αιρέσεις πολλαπλασιάζονταν σε εκατοντάδες και χιλιάδες, ώστε η δόξα του θεού να επιβεβαιώνεται μέσα από την έχθρα, τα μίση και τις ανατριχιαστικές θανατικές καταδίκες που ο νικητής επέβαλε στους νικημένους. Η επίπλαστη «αλήθεια» τους βάφτηκε μακάβρια με αίμα και η ιστορία βάναυσα χαλκεύτηκε ή αλλού αποσιωπήθηκε.

Έτσι οι χριστιανοί, από την Ανατολή μέχρι τη Δύση, αράδιασαν ένα κάρο ανοησίες, πιστεύοντας ότι ο κόσμος μας είναι δημιούργημα και ο θεός τους Δημιουργός. Στηριγμένοι στις αντιεπιστημονικές ιουδαϊκές απόψεις της Βίβλου, που ξέθαψαν οι Εβραίοι από παλιότερες γειτονικές μυθολογίες, θεώρησαν τον κόσμο μας δημιούργημα, θέτοντας με έπαρση και σιγουριά τον άνθρωπο στο κέντρο του Σύμπαντος.

Τα αστρονομικά τους μοντέλα για γέλια, δείχνουν πόσο γελοίος μπορεί να γίνει κανείς όταν χωρίς γνώσεις προσπαθεί να δείξει αντιεπιστημονικά… την πανσοφία του θεού! Ο κόσμος για πολλούς δημιουργήθηκε από το θεό πριν λίγες χιλιάδες χρόνια που τα μετρούσαν στα δάχτυλα του ενός χεριού! Κορυφαίο δημιούργημα ο άνθρωπος, ο Αδάμ και η Εύα, που θαύμαζαν τα αστέρια που κρέμασε ο Δημιουργός στο στερέωμα για να κοσμεί τον ουρανό!

Τα πάντα δημιουργήθηκαν γύρω από τον άνθρωπο και τη Γη. Ο κόσμος μέχρι τον Μεσαίωνα (και όχι μόνο) παρέμενε ανθρωποκεντρικός και… παραλληλόγραμμος στο σχήμα, σαν την κιβωτό του Νώε (Κοσμάς Ινδικοπλεύστης). Ο Θεός, κατά την επιθυμία του, μπορούσε να σταματάει τον ήλιο, σύμφωνα με τη Βίβλο, χωρίς να διαταράσσονται η νόμοι που ο ίδιος δημιούργησε! Αυτός που δεν δεχόταν τις αποκαλυπτικές αυτές αλήθειες ρίχνονταν ζωντανός στη φωτιά. Η νεοεμφανιζόμενη επιστήμη του 14ου αιώνα ήταν εχθρός της θρησκείας και γι αυτό διώκονταν αδυσώπητα.

Ο Μιχαήλ Σερβέτους ήταν αιρετικός που τόλμησε να εκφράσει τη γνώμη του ότι η κυκλοφορία του αίματος γίνεται από την καρδιά στους πνεύμονες και έπρεπε να καεί. Όπως και ο Αντρέας Βεσάλιος, ο ιδρυτής της ανατομικής, που τόλμησε να πει ότι και οι άνδρες και οι γυναίκες έχουν 24 πλευρά! Προτίμησαν να καταδικάσουν στην πυρά έναν επιστήμονα παρά να μετρήσουν έστω τα δικά τους τα πλευρά! Γιατί να το κάνουν; Για να πάνε κόντρα στην Αγία Γραφή;

Σιγά να μην απορούσαν αν ο Αδάμ και η Εύα είχαν αφαλό ή για ποιο λόγο έπρεπε να έχουν διαφορετικά γενετικά όργανα, αφού όταν πλάστηκαν από το θεό, δεν συνέτρεχε λόγος τεκνοποιίας!

Ψηλά γράμματα για τους πιστούς!

Η πονηριά τους όμως σε εγρήγορση: φεύγοντας από τον παράδεισο δεν ξέχασαν να τους βάλουν τα φύλλα της συκιάς για να κρύψουν τα όργανά τους! Ο κόσμος χανόταν και το… ας μην το πω καλύτερα!

Έτσι είχε η κατάσταση λίγο πριν την εμφάνιση του Διαφωτισμού. Ακόμα και η φιλοσοφία, στα χέρια των χριστιανών σχολαστικών κατάντησε θεραπαινίδα της θεολογίας.

Σήμερα η θεολογία αυτή έβαλε πολύ νερό στο κρασί της. Αναίρεσε τον ανορθολογισμό και παραμέρισε εν μέρει την ανοησία από την προγενέστερη πίστη για τον κόσμο μας. Δεν παραδόθηκε όμως δίχως όρους. Χωρίς να καταδικάσει τον ανορθολογισμό της και τα αντιεπιστημονικά της επιχειρήματα συνεχίζει να υποκρίνεται χωρίς να ζητήσει συγνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξε σε βάρος του ανθρώπινου πνεύματος.

Μέσα από τον μυστικισμό και την αφηρημένη σκέψη μπορούν οι κατεργάρηδες να κοροϊδεύουν τους αδαείς. Όμως μέσα από τον θετικισμό, τον αγνωστικισμό και τον μεταμοντερνισμό προσπαθούν ακόμα να επιβιώσουν, στηριγμένοι σε επιστημολογικά σφάλματα, προκειμένου μέσα από την κενολογία της φιλοσοφικής τους θεώρησης να θεμελιώσουν, για τους ημιμαθείς τώρα, την ύπαρξη του θεού. Οι ιδεαλιστές δεν πρόκειται να το βάλουν κάτω όσο η επιστημονική και φιλοσοφική αφέλεια θα κυριεύει την συνείδηση των ημιμαθών πιστών, που τελευταία άρχισαν να… μελετούν σχετικότητα και κβαντομηχανική… τρομάρα τους!

Επιτέλους, στις επόμενες αναρτήσεις, θα φτάσουμε μέχρι την σχετικότητα και την κβαντομηχανική, όπου ο θρησκευτικός ανορθολογισμός βρίσκει τροφή για να ταΐσει τα μυστικιστικά ρεύμα της εποχής μας και να διαστρεβλώσει με αφέλεια επιστημονικές αλήθειες. Κάποτε, όλοι αυτοί οι αγράμματοι, πρέπει να πάρουν το μάθημά τους, συμπεριλαμβανομένων και των φυσικών που χωρίς να ξέρουν φιλοσοφία προσπαθούν να φιλοσοφήσουν, διαστρεβλώνοντας ακόμα και τα δικά τους πειράματα, αναζητώντας ιδεαλιστικά ψήγματα για να στηρίξουν την πίστη τους (όσοι απ’ αυτούς συνεχίζουν ακόμα να πιστεύουν).

Η ανυστεροβουλία της επιστήμης

2011-10-16T08:48:00.006+03:00

Στην προηγούμενη ανάρτηση είδαμε, σε σύγκριση με την υλιστική (αντικειμενική) θεώρηση του κόσμου, πόσο η ιδεαλιστική (υποκειμενική) θεώρηση φαίνεται εξώκοσμη και χωρίς λογική. Αν για έναν λογικό άνθρωπο, όπου η εκπαιδευμένη λογική του Συστήματος, έστω και αργά, αντιμετωπίστηκε ως έπρεπε, η ιδεαλιστική θεώρηση του κόσμου φαίνεται όχι μόνο να είναι εξώκοσμη και χωρίς λογική, αλλά κυρίως άδικη και ηθικά πενιχρή πολύ. Άδικη γιατί δεν αναγνωρίζει στην επιστήμη την πρόοδο της υλικής μας ευμάρειας και φτωχή γιατί στα αποτελέσματα της επιστημονικής έρευνας δεν της αποδίδεται η ανυστεροβουλία.

Σε έναν κόσμο όπου το αυτοκίνητο και το αεροπλάνο μικραίνουν τις αποστάσεις, η ραδιοφωνία και η τηλεόραση γίνονται ανοιχτά παράθυρα στον κόσμο και το κινητό τηλέφωνο μαζί με το pc και το internet αναπόσπαστο καθημερινό εργαλείο φυσικό είναι να μην αντιλαμβανόμαστε την ευμάρεια αυτή, όταν ξεχνούμε μία συνηθισμένη μέρα του μακρινού παρελθόντος, την καθημερινή ταλαιπωρία ακόμη και των πιο πρόσφατων προγόνων μας. Και να φανταστεί κανείς ότι ανέφερα, ανάμεσα στα χιλιάδες, μόνο έξι επιτεύγματα της επιστήμης που τα χρησιμοποιούμε καθημερινά. Όμως, αν στην επιστήμη δεν αναγνωρίζουμε την υλική μας ευμάρεια, την αδικούμε οικτρά όταν δεν της αποδίδουμε ανυστεροβουλία.

Ακριβώς αυτό είναι το θέμα μας, φίλοι μου, στην ανάρτηση αυτή. Οι επιστημονικές θεωρίες, η έρευνα και το πείραμα, αυτό καθαυτό, όταν ακολουθούν την επιστημονική μεθοδολογία δεν διαστρεβλώνονται, δεν αποβλέπουν σε ίδιο όφελος, δεν εξυπηρετούν συμφέροντα ή οποιαδήποτε άλλη σκοπιμότητα εκτός από την αναζήτηση της αλήθειας αναζητώντας νόμους και πρακτικές εφαρμογές. Η αντικειμενική θεώρηση είναι απαλλαγμένη από την υστεροβουλία και πάντα αντικειμενική και ειλικρινής. Εδώ ακριβώς βρίσκονται οι αξίες της επιστήμης κι αυτές οι αξίες είναι ανιδιοτελείς και παντοτινές, γιατί είναι πέρα ως πέρα αληθινές και άμεπτες από την ανθρώπινη πονηριά. Όταν έγραφα την προηγούμενη ανάρτηση ούτε που είχα στο μυαλό την οπτική αυτή. Μαθημένος κι εγώ από την εκπαιδευμένη μου λογική μηχανικά πίστευα ότι αξίες μπορεί να βρει κανείς μόνο όταν ηθικολογεί για την ζωή. Στους φυσικούς νόμους δεν μπορεί να βρει κανείς ηθική γιατί οι νόμοι είναι αυστηροί και δεν προβλέπουν ηθικές παραμέτρους, άσχετα από τους επιστήμονες που μπορεί να είναι ηθικοί ή ανήθικοι ή πώς το Σύστημα θα χρησιμοποιήσει μια εφαρμογή. Για παράδειγμα στο νόμο της βαρύτητας αδιαφορούμε για το ηθικό ποιόν του Νεύτωνα. Ένας νόμος ποτέ δεν εξαρτάται από την ηθικολογία που ενστερνίζεται εκείνος που τον ανακαλύπτει. Αν και εβραίος ο Νεύτων, βαθιά θρησκευόμενος, ανακαλύπτοντας το νόμο της βαρύτητας φοβόταν ότι γενικά οι νόμοι θα στερούσαν από τους ανθρώπους την γοητεία του κόσμου, την γοητεία του μυστηρίου, μειώνοντας την ανάγκη των ανθρώπων να ενδιαφερθούν για την ύπαρξη του Θεού. Και δεν είχε άδικο. Όσο θέτουμε ερωτήματα στη φύση και η ίδια μας τα απαντά, τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε ότι η ιδέα του Θεού όχι μόνο αχρείαστη γίνεται αλλά και αφελής, καθιστώντας την επιστήμη μοναδική αυθεντία για την εξήγηση του κόσμου.

Άλλωστε τα ιδανικά που ενέπνευσαν την Γαλλική Επανάσταση, εκτός από την αναζήτηση της ελευθερίας από τα δεσμά των φεουδαρχών ήταν και η πεποίθηση ότι η χρήση της λογικής σε συνδυασμό με την επιστήμη που εμφανιζόταν τότε θα δημιουργούσε συνθήκες για μια καλύτερη ζωή, απαλλαγμένη από το δογματισμό της πίστης. Ήταν η εποχή, όπως λέει Βάκων που «η γνώση συνάντησε τη δύναμη».

Σε ολόκληρη την διάρκεια του Μεσαίωνα, όταν η θρησκεία θεωρούνταν σαν μοναδική αυθεντία, ο πιστός στρεφόταν στα ιερά κείμενα για να βρει απαντήσεις σε ό,τι δεν γνώριζε. Έχουμε ασχοληθεί και στο παρελθόν και γνωρίζουμε τα ευτράπελα των απαντήσεων που έδιναν αυτά, για τη ζωή, τον άνθρωπο, τα σύμπαν και με τι μένος τα υποστήριζαν, οδηγώντας στον θάνατο χιλιάδες αθώους ανθρώπους όταν δεν συμφωνούσαν μαζί τους.

Ο άνθρωπος του Μεσαίωνα, ο πιστός δηλαδή, πίσω από κάθε απορία έβαζε τον σκοπό και όχι το πώς και το γιατί. Για το Θεό όλα είχαν το σκοπό τους. Αυτός που ρωτούσε «πώς» και «γιατί» κινδύνευε να βρεθεί απέναντι, στιγματισμένος σαν αιρετικός, γιατί ήταν σαν να αμφισβητούσε τον σκοπό και τη θέληση του Θεού. Δεν υπήρχε αμφιβολία για τον σκοπό του Ήλιου στο στερέωμα ή γιατί ο… Δημιουργός να το κάνει έτσι κι όχι αλλιώς. Ο ήλιος μπήκε στον ουρανό για να μας φωτίζει!

Δεν υπήρχε γιατί. Έτσι ήθελε ο θεός. Αυτός ήταν ο δημιουργός! Εμείς δεν έπρεπε να ρωτάμε γιατί η αμφισβήτηση αμφισβητεί τον ίδιο τον Δημιουργό!

Να ένα παράδειγμα εκπαιδευμένης λογικής: Ποιος δημιούργησε τον κόσμο;

Η εκπαιδευμένη μας λογική δέχεται τον κόσμο σαν δημιουργία. Συνεπώς υπάρχει και δημιουργός!

Από την ερώτηση ακόμα απαντάται ο δημιουργός. Το αίτημα ταυτίζεται με το αποτέλεσμα, που λέγαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση. Δεν απαντούμε απλά στην ερώτηση, αλλά η ίδια η ερώτηση περικλείει την απάντηση! Σαν να είναι δεδομένο ότι ο κόσμος είναι δημιούργημα!

Ποιος το λέει αυτό;

Η Πεντάτευχος!

Ανατρίχιασα!

Ακόμα και τα χείλη των πιστών μειδιούν στην απάντηση αυτή!

Ας μην το σχολιάσω. Στην επόμενη ανάρτηση ακριβώς μ’ αυτό θα ασχοληθούμε.

Όμως ας επιστρέψουμε στις αξίες. Ο Άγιος Αυγουστίνος έλεγε ότι αυτές απορρέουν μόνον από τη θέληση του Θεού! Και το έλεγε αυτό τόσο σοβαρά όσο σοβαρά δεχόταν κι ο Καντ ότι αυτές πρέπει να στηρίζονται στη λογική (κατηγορική προσταγή) ή άλλων, όπως του Τζέρεμι Μπένθαμ ή του Καρλ Μαρξ που δεχόταν ότι οι ηθικές αξίες πρέπει να εξασφαλίζουν τη μέγιστη δυνατή ευτυχία όσο δυνατόν για μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων. Άρα λοιπόν οι ηθικές αξίες πρέπει να έχουν χρηστική αξία εξασφαλίζοντας στον άνθρωπο μεγαλύτερη άνεση και να κάνουν ευκολότερη τη ζωή. Αν αναλογιστούμε την υλική ευμάρεια που η επιστήμη παρέχει στον άνθρωπο, αναγνωρίζουμε την παγκοσμιότητα της επιστήμης, σαν αξία, ώστε η ζωή μας να γίνει όσο το δυνατόν πιο εύκολη και κυρίως ευτυχέστερη. Τα δώρα αυτά η επιστήμη τα παρέχει ανεξάρτητα από τη φυλή, το έθνος, τις θρησκευτικές ή πολιτικές πεποιθήσεις.

Τούτο το χαρακτηριστικό είναι πραγματικά παγκόσμιο κι ας μην πιαστούν κάποιοι εριστικοί πιστοί από αυτό, πως τάχατες θεωρούμε την επιστήμη σαν θρησκεία. Μακριά από μας τέτοιες λογικές. Να άλλο ένα παράδειγμα εκπαιδευμένης λογικής. Όμως πρέπει να γίνει κατανοητό ότι κάθε πεποίθηση, κάθε πιστεύω, όταν γίνεται καθολικό δεν αποτελεί λατρευτική πίστη αλλά απλά μία νοητική παραδοχή και κυρίως χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε ιδεαλιστικές υπερβάσεις. Η πίστη σε ένα πράγμα γίνεται λατρεία όταν φετιχοποιείται, όταν θεοποιείται και δογματίζεται. Στο χώρο της γνώσης και της επιστήμης δεν χωρούν δόγματα.

Η επιστήμη μπορεί να μας υποδείξει τις δυνατότητες που έχουμε σαν ανθρώπινα όντα, όμως για το τι υποχρεώσεις έχουμε δεν είναι θέμα της επιστήμης αλλά της λογικής. Αυτή είναι αρμόδια να κρίνει το καθήκον του ανθρώπου να πράττει «καλώς» μέσα στην κοινωνία όπου ζει.

Να λοιπόν, ακόμα και για τις ηθικές αξίες δεν μας χρειάζεται πίστη μεταφυσική, αλλά σαν υλικά όντα, μπορούμε να καθορίσουμε τους κανόνες μόνοι μας. Η εποχή όπου οι συμβουλές του θεού έρχονταν σε πέτρινες πλάκες πέρασε. Ο Μωσαϊκός νόμος δεν είναι απλά φτωχός, αλλά γελοίος.

Κάποιοι πρέπει να καταλάβουν ότι οι εποχές προχώρησαν. Δεν διασχίζουμε πια καμιά έρημο για χρόνια κι αυτό ήδη άρχισαν να το αντιλαμβάνονται και οι πιστοί ιουδαίοι.

Λέξεις όπως «απόλυτο» και «τέλειο» δεν έχουν καμιά χρηστική αξία γιατί δεν μπορούν να εκφράσουν την πραγματικότητα. Σαν λέξεις έχουν μόνο φιλοσοφική αξία που εκφράζουν την ιδεαλιστική σκέψη και την ουτοπία. Πρέπει να απορρίψουμε από την σκέψη μας το Τέλειο και το Απόλυτο. Να μας γίνει συνήθεια να θεωρούμε τα πάντα σχετικά, χωρίς να κινδυνεύουμε να περάσουμε από την άλλη πλευρά της παγίδας, ας πούμε στον αγνωστικισμό, που θεωρεί ότι η γνώση μας είναι ατελής γιατί δεν εκφράζει την πλήρη και απόλυτη εκδοχή. Να η παγίδα και εδώ! Δυστυχώς και εδώ κανένας δεν μας δίδαξε ότι η επιστήμη, η γνώση μας για τον κόσμο και γενικά αυτήν που θεωρούμε αλήθεια είναι πάντα σχετική και ιστορικά καθορισμένη. Τίποτα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα, γιατί δεν υπάρχει τέλος στη γνώση και στο διηνεκές. Ο χρόνος δεν έχει τέλος, όπως δεν έχει και αρχή. Η εξέλιξη πάντα θα υπάρχει γιατί είναι κίνηση στο χρόνο. Αφήστε την τελειότητα και το απόλυτο σαν όρους να τους χρησιμοποιούν μόνον οι ιδεαλιστές που όλα τα ξέρουν και έχουν την ακλόνητη βεβαιότητα για τα πάντα, ακόμα και γι αυτά που δεν επαληθεύονται ή που δεν μπορούν να διαψευστούν.

Εμείς στο μόνο που είμαστε σίγουροι είναι ότι απόλυτα βέβαιο είναι ότι κάτι τέτοιο είναι μόνο το σχετικό. Είμαστε… απόλυτα σχετικοί και την σχετική βεβαιότητά μας την εκφράζουμε μόνο σε ότι μπορούμε να αποδείξουμε ότι επαληθεύεται ή διαψεύδεται. Επιστημολογικός κανόνας φίλοι μου είναι ότι αποδεχόμαστε μόνο ότι μπορεί να αποδειχτεί ή να διαψευστεί. Στη λογική μόνο τότε έχουμε τιμή αληθείας.

Ας κλείσουμε με την τελευταία παρατήρηση που δυστυχώς σε κανένα σχολείο δεν μας δίδαξαν:

α) Στην ζωή πρέπει αμετάκλητα να καταδικάζουμε το δόγμα.

β) Πριν αποφανθούμε για την αλήθεια πρέπει πρώτα να σκεφτόμαστε.

γ) Να μην πιστεύουμε για να καταλάβουμε, σαν τον Άνσελμο, αλλά να προσπαθούμε να καταλάβουμε πριν πιστέψουμε.

δ) τέλος, πρέπει να αντιληφθούμε ότι είναι πιθανό κάποτε να κάνουμε και λάθος!

Τις αιρέσεις εμείς δεν τις καταδικάζουμε. Όλα υπόκεινται σε έλεγχο και πάντα θα αναζητούμε νέα δεδομένα!

ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ

Αναζητήστε τα στα περιεχόμενα του blog:

· 44. Τι είναι η αλήθεια;

· 45. Επιστήμη,ξέρουμε τι είναι;

Μαθητές του εκπαιδευτικού μας συστήματος που αρίστευσαν στα θρησκευτικά

Η εκπαιδευμένη μας λογική

2011-10-01T09:41:00.006+03:00

Σε μία εποχή όπου η πληροφορία τρέχει με την ταχύτητα του φωτός και η μία εικόνα κυνηγά την άλλη και όλες μαζί όλους μας, η γνώση και η επίγνωση της πραγματικότητας δημιουργεί στρεβλώσεις και παράδοξα, είτε επειδή λόγω ταχύτητας δεν προλαβαίνει να την αφομοιώσει, είτε επειδή η εκπαιδευμένη μας λογική αδυνατεί να αντιληφθεί.

Ακόμα και η διατύπωση της πιο πάνω φράσης δημιουργεί παρανοήσεις ανάμεσα σε άτομα με διαφορετική παιδεία και αντίληψη. Συχνά ακούμε φράσεις που διαφορετικά ο καθένας αντιλαμβάνεται ή προκύπτει διαφωνία ανάμεσα σε δύο φράσεις που εκφράζουν ακριβώς το ίδιο νόημα!

Πώς γίνεται αυτό άραγε;

Κατά το ήμισυ, αιτία της παρανόησης είναι η εκπαιδευμένη μας λογική και κατά το υπόλοιπο η αιτία μάλλον είναι η νοηματική ασάφεια των λέξεων, που διαφορετικά χρησιμοποιούνται από τον έναν και διαφορετικά από τον άλλο. Η «εκπαιδευμένη μας λογική» είναι απόρροια της φιλοσοφικής μας θεώρησης και πρακτικής. Είναι ο τρόπος που από παιδιά μας έμαθαν να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μας. Στην ιδεαλιστική θεώρηση του κόσμου, ο νους βρίσκεται αποξενωμένος από την πραγματικότητα. Μοιάζει με βάρκα του παρασέρνεται από τα μυστικιστικά κύματα του «Άγνωστου» και του «Απόλυτου» και χωρίς κουπιά, χωρίς λογική καθοδήγηση, οδηγείται από γοητεία σε χώρες μυστηρίου και ουτοπίας, όπου το «πνεύμα» έχει τον πρώτο λόγο που σαν θυελλώδης άνεμος, φουσκώνει τα μυαλά, εκτρέποντας την συνείδηση στο «Υπερπέραν» και σε άλλες ιδεαλιστικές ανοησίες.

Η «νοηματική σαφήνεια των λέξεων» μπορεί να είναι απλά μία σύμβαση, όμως πρέπει να βρίσκεται σε συνάφεια με το αντικείμενο ή καλύτερα με τον αντικειμενικό μας κόσμο. Κατά συνέπεια πρέπει ο λόγος μας να είναι αυστηρά πρακτικός, να έχει πρακτικό αποτέλεσμα να είναι δηλαδή τεκμηριωμένος επιστημονικά, αποφεύγοντας διττές φιλοσοφικές εκφράσεις και βαρύγδουπους όρους που δεν καταλαβαίνουμε, αλλά χρησιμοποιούμε μόνο για να εντυπωσιάζουμε και να φαινόμαστε πολυμαθείς.

Με λίγα λόγια να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, χωρίς περιστροφές και όσο πιο απλά μπορούμε!

Με το θέμα αυτό ιδιαίτερα ασχολήθηκε ο Επίκουρος.

Ο λόγος του Επίκουρου ήταν επιστημονικός, αποφεύγοντας τις λογοτεχνικές και ποιητικές εκφράσεις, δίνοντας μεγαλύτερο βάρος στη νοηματική σαφήνεια των λέξεων.
Από τις αισθήσεις μας, έλεγε ο Επίκουρος, γεννιούνται οι παραστάσεις, οι έννοιες δηλαδή που καταθέτονται στο νου (αυτές ο Επίκουρος τις έλεγε προλήψεις). Είναι οι κοινώς λεγόμενες εντυπώσεις. Οι έννοιες λοιπόν μαζί με τα αισθήματα και τα συναισθήματα (πάθη) γενούν στον άνθρωπο το κριτήριο της αλήθειας, αυτό δηλαδή που μας αποκαλύπτεται σαν πραγματικότητα και αποτελεί την βάση της επικούρειας γνωσιολογίας. Η γνώμη μας για τους θεούς λόγου χάρη δεν είναι πρόληψη αλλά ψευδής υπόληψη (ανεξακρίβωτη δοξασία). Είναι βεβιασμένη κρίση γιατί δεν υπάρχει φυσικό αίτιο και δε στηρίζεται πουθενά.

Κριτήριο της αλήθειας λοιπόν για τον Επίκουρο ήταν οι προλήψεις. Ο κόσμος δεν είναι δυνατόν να γνωσθή με άλλον τρόπο. Αν κάνουμε λάθος το μόνο που φταίει είναι ο λαθεμένος συλλογισμός μας, ξεχωρίζοντας έτσι την υποκειμενική μας εντύπωση από την αντικειμενική αλήθεια. «Οι αισθήσεις ποτέ δε μας γελούν», έλεγε ο μεγάλος φιλόσοφος, θεμελιώνοντας την υλιστική του γνωσιολογία και γι αυτό χώριζε τη φιλοσοφία σε τρία μέρη α) Κανονική ή περί κριτηρίου (θεωρία της γνώσης). β) Φυσική (υλιστική φιλοσοφία). γ) Ηθική (τρόπος ζωής, πρακτική). Την κανονική ή λογική φιλοσοφία συνήθως την δίδασκε μαζί με τη φυσική που την θεωρούσε επιστήμη της γνώσης.

Στον χριστιανισμό για παράδειγμα γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Στα κηρύγματά τους οι χριστιανοί θεωρούν την ιδεαλιστική «Αλήθεια» αναπόσπαστη με την ηθική διδασκαλία, έτσι ώστε η θέληση (πίστη) να ταυτίζεται με την δογματική «Αλήθεια» (ιδέα).

Να το πρώτο και κύριο παράδοξο: Αντί στην πράξη η αλήθεια να είναι το αποτέλεσμα της έρευνας, στη θρησκευτική πρακτική η πίστη ορίζει το αποτέλεσμα, αντιστρέφοντας τη λογική. Ο πιστός δε φτάνει στην αλήθεια αναζητώντας την αντικειμενικά, αλλά ιδεαλιστικά, σαν να είναι νοητική διαδικασία. Ξεκινώντας από την ακλόνητη πίστη του, αυτήν που θεωρεί ακλόνητα και με απόλυτη βεβαιότητα σαν αληθή (δογματική Αλήθεια) προσπαθεί να συμβιβάσει τα δεδομένα με την νοητική διεργασία (έκσταση, οραματισμός ή ακόμα γεννώντας κάποιο «θαύμα» για να πείσει και να πεισθεί) αλλοτριώνοντας την συνείδησή του (θρησκευτική εμπειρία) ή καλύτερα κοροϊδεύοντας τον εαυτό του.

Η αλήθεια είναι ότι το «είναι» και η «νόηση» βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση μεταξύ τους και αποτελούν τους δυο πόλους της αντίθεσης, όμως οι ιδεαλιστές αντί να θεωρούν την νόηση σαν παράγωγο του Είναι, θεωρούν το Είναι σαν παράγωγο της νόησης (της ιδέας του θεού), αντιστρέφοντας κι εδώ την λογική!

Η διαλεκτική μας δείχνει τον δρόμο και δεν είναι άλλος από την ύλη στη συνείδηση ή από την αίσθηση στη νόηση. Η αντεστραμμένη λογική είναι χαρακτηριστικό σημάδι αλλοτρίωσης και παραλογισμού που δεν συνάδει με την πραγματικότητα και σαν μονόδρομος οδηγεί πάντα στον ιδεαλισμό.

Με λίγα λόγια, η ορθολογική επιστημονική μέθοδος θεώρησης του κόσμου πρέπει να αξιολογείται και με το κριτήριο της άμεσης χρηστικής αξίας. Μόνο τότε μπορούμε να διασφαλίσουμε την αλήθεια και να κατανοήσουμε τον κόσμο μας! Όλα τα άλλα είναι παραμύθια και επινοήματα εκ του πονηρού!

Πιστεύω τα πιο κάτω διαγράμματα να διαλευκάνουν το πρόβλημα του τρόπου με τον οποίο ο λογικός και ο πιστός θεωρούν τον κόσμο.

Εξ ου και το «πίστευε και μη ερεύνα»!

Στον αντικειμενικό τρόπο θεώρησης που στηρίζεται στην επιστημονική μεθοδολογία, αίτιο και αποτέλεσμα βρίσκονται στον φυσικό κόσμο και μέσω της έρευνας συνδέονται στενά εκφράζοντας την αντικειμενική αλήθεια. Για τις ερωτήσεις δεν ρωτάμε πια το Ιερατείο, αλλά την ίδια τη φύση και γι αυτό από την ίδια παίρνουμε τις απαντήσεις.

Στον υποκειμενικό τρόπο που στηρίζεται στην πίστη αντιστρέφεται η λογική αυτή. Αίτιο και αποτέλεσμα ταυτίζονται αφού το αίτιο δεν πρέπει να διαφοροποιηθεί από το αποτέλεσμα λόγω του δόγματος. Διαφορετικά θα ήμασταν αιρετικοί! Γι αυτό η Ιδέα (αίτιο), ταυτίζεται με το αποτέλεσμα (ιδεατή αλήθεια) που ο πιστός τη δέχεται λόγω της δογματικής του πίστης! Εδώ ο δρόμος είναι αμφίδρομος. Ξεκινάμε απ’ όπου θέλουμε, αρκεί ανάμεσα στο αίτημα και την αναμενόμενη απάντηση να βρίσκεται πάντα η πίστη, αγνοώντας ό,τι φάσκει και αντιφάσκει με την πίστη. Συνεπώς αίτιο και αποτέλεσμα συνδέεται στενά μόνο μέσω της πίστης και η έρευνα ποτέ δεν την διαφοροποιεί.

Με δυο λόγια: το αποτέλεσμα δεν αναζητείται! Απλά, υφίσταται ώστε τα δεδομένα να ταυτίζονται με… το αίτημα!

Αν το πιάσατε, μάλλον δεν έχω να πω περισσότερα σήμερα. Διαφορετικά πρέπει να διαβάσετε και την επόμενη ανάρτηση (σε 15 μέρες), ώστε να διαπιστώσετε ότι μεγαλύτερη χρηστική αξία έχει η επιστημονική διερεύνηση παρά η τυφλή πίστη στα δόγματα που τα επινόησαν κάποιοι ανεγκέφαλοι όταν δεν υπήρχε επιστήμη!

Κυρίως όμως πρέπει να το διαβάσουν εκείνοι που αμφιβάλλουν για τις επιστημονικές αξίες. Ναι, υπάρχουν αξίες ανάμεσα στις θεωρίες και τους αριθμούς, πολύ περισσότερες απ’ αυτές που βρίσκονται στον μικρό σας ιδεαλιστικό και μηδενιστικό κόσμο.

Τέλος παραθέτω και την επιστημονική μεθοδολογία αντιπαραθέτοντάς την με την μεθοδολογία της πίστης ώστε και επιστημολογικά να καταδειχθεί το παράλογο της τελευταίας.

Ο παπάς Μεσλιέρ

2011-09-15T01:18:00.006+03:00

Στις 14 Ιούλη και την 1η Αυγούστου έκανα δυο αναρτήσεις για την Γαλλική Επανάσταση. Είχα χρέος, απέναντι σε κείνους που άνοιξαν δρόμους προς την ελευθερία, δρόμους πνευματικούς, προκειμένου να ξεκολλήσουμε από τον σκοταδισμό και τη δεισιδαιμονία του Μεσαίωνα, που ταλάνιζε την ανθρωπότητα για αιώνες και μας έσφιγγε σαν στενός κορσές με ιδέες της σχολαστικής φιλοσοφίας. Στο βωμό εκείνου του αγώνα έπεσαν μάρτυρες πολλοί που κατακρεουργήθηκαν από θρησκευτικό φανατισμό ακολουθώντας, οι δήμιοι τους, ιουδαϊκές και χριστιανικές προτροπές της Π.Δ. και της Κ.Δ.
Άνθρωποι του πνεύματος και κυρίως επιστήμονες που θέλησαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο μας και να τον αλλάξουν, άφησαν την τελευταία τους πνοή στην πυρά, αφού πρώτα ανελέητα βασανίστηκαν στα υπόγεια κολαστήρια που συνήθως φιλοξενούνταν, πού λέτε..., στα υπόγεια εκκλησιών και μοναστηριών όπου κήρυτταν την αγάπη!

Πλάι σε κείνους και ένας παπάς! Όμως αυτόν δεν κατάφεραν να του πειράξουν ούτε τρίχα από το κεφάλι του. Πώς έγινε αυτό; Να πως έχει η ιστορία:

ΠΗΓΗ: Απόστολος Λυμπερίδης

"ΧΑΛΚΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ"

Εκδόσεις ΕΝΑΛΙΟΣ

Για να φτάσει κανείς να αλλάξει το κοινωνικό σύστημα, πρέπει πρώτα να αλλάξει ο ίδιος. Η πρώτη επανάσταση γίνεται στο μυαλό με αντίπαλο τις ιδέες του παρελθόντος. Αντίπαλοι είμαστε εμείς. Ο αληθινός αγωνιστής, ο πραγματικός ήρωας, είναι αυτός που ξεπερνά τον εαυτό του! Υπάρχει άραγε πιο τρανταχτό παράδειγμα από την επανάσταση που έκαναν αυτοί που αντιστάθηκαν στις αφύσικες και παράλογες ιδέες της Εκκλησίας, όταν αυτή κατείχε και την εξουσία και τη ρομφαία; Υψώνοντας το ανάστημά τους μέσα στις φλόγες της Ιερής Εξέτασης, εκείνοι οι πραγματικοί ήρωες, διακήρυξαν με παρρησία τα πιστεύω τους, φωτίζοντας με τη λάμψη της μακάβριας φωτιάς τα σκοτάδια μιας κάστας ανθρωπάριων που τόσο μίσησαν τη ζωή και τον άνθρωπο. Ο αγώνας τους γονιμοποίησε τις μέλλουσες γενιές που έριξαν τις ρίζες της γνώσης τους στην τέφρα εκείνων των μαρτύρων που αψήφησαν το θάνατο, θυσιάζοντας τη ζωή τους στον αγώνα για την αλήθεια.

Ο παπάς Μεσλιέρ όμως τους ξέφυγε, αποτελώντας άλλο ένα παράδειγμα ηρωισμού που θα φιγουράρει στην ιστορία για να θυμίζει ότι, οι αγώνες θέλουν τόλμη και αρετή για να ευοδωθούν οι καρποί των αγωνιστών. Η μακρόχρονη υπομονή και η περισπούδαστη σοφία ήταν τα όπλα που απέδωσαν καρπούς, δίνοντας ένα δυνατό χαστούκι στην Εκκλησία και στο θρησκευτικό κατεστημένο της τότε κοινωνίας.

Ήταν καλοκαίρι του 1729 όταν πέθανε ο εξηπεντάχρονος Ζαν Μεσλιέρ που διετέλεσε σαράντα ολόκληρα χρόνια παπάς στην ενορία του Ετρεπινύ στην περιοχή των Αρδεννών. Πέρα από μία επίπληξη το 1716 από έναν επίσκοπο που τάχθηκε ενάντια στους αγρότες της περιοχής και ο Μεσλιέρ μη έχοντας άλλο τρόπο από το να υποστηρίξει το δίκιο τους, δεν έδωσε καμιά αφορμή, ούτε και δήλωσε ποτέ ανοιχτά τα πιστεύω του. Όμως πεθαίνοντας άφησε μία ολοκληρωμένη εργασία χιλίων διακοσίων σελίδων (1) που τον ανέδειξε θεμελιωτή του υλιστικού αθεϊσμού!

Ο παπάς δεν πίστευε σε τίποτε υπερφυσικό παρά μόνο στους νόμους της φύσης, στον άνθρωπο και τη ζωή. Όπως έγραψε ο ίδιος στο «μανιφέστο» του, σε ολόκληρη τη ζωή του έκανε πολλή υπομονή για να κρύψει το μίσος και να συγκρατήσει την οργή του, μέχρι τη λυτρωτική μέρα του θανάτου του, ώστε να μην εκτεθεί όσο ζούσε στη βαναυσότητα των τυράννων του, οι οποίοι θα δυσκολεύονταν πολύ να επινοήσουν τέτοια μαρτύρια και τόσο σκληρά για να τιμωρήσουν το θράσος του! Σε αυτό το θράσος βρίσκεται η υπομονή του, ώστε ακόμα και σαν παπάς δεν εκδηλώθηκε σε ολόκληρη τη διάρκεια της θητείας του. Στο μανιφέστο εκείνο επίσης φαίνεται η αρετή του, που δεν γράφτηκε από μίσος αλλά από αγάπη προς την αλήθεια, αντιτιθέμενος στην αδικία των ισχυρών ενάντια στον απροστάτευτο λαό ώστε να αποκαλυφθεί η απάτη, όχι μόνο του χριστιανισμού αλλά όλων των θρησκειών ανεξαιρέτως.

Η θρησκεία, διακήρυξε ο Μεσλιέρ, είναι πλάνη, ψέμα, φαντασίωση και απάτη. Ο Θεός δεν υπάρχει, γιατί αν υπήρχε τέτοιο ον θα γνωστοποιούσε ολοφάνερα την ύπαρξή του στους ανθρώπους, από τους οποίους θα ήθελε να αγαπηθεί και να λατρευτεί, όπως του αξίζει. Όμως η επίμονη σιωπή του μας αναγκάζει να συμπεράνουμε ή ότι κοροϊδεύει τον άνθρωπο, αφήνοντάς τον στην άγνοια, ή ότι δεν υπάρχει! Πώς είναι δυνατόν ένα ον τέλειο σαν το θεό να ισχυρίζεται ότι δημιούργησε έναν κόσμο ελεεινό, γεμάτο ελαττώματα και συμφορές και οι άνθρωποι να συνεχίζουν να πεθαίνουν στη δυστυχία τους; Ας σταματήσουν να αναγάγουν τη δυστυχία του στο προπατορικό αμάρτημα, που εδώ που τα λέμε, πώς είναι δυνατόν για μία απλή παράβαση της εντολής του να επιβάλει αιώνια την οδύνη του ακόμα και σε εκείνους που ποτέ δεν έφταιξαν; Επίσης, προκειμένου να λυτρώσει το ανθρώπινο γένος από την αιώνια καταισχύνη, αποφασίζει να στείλει το γιο του, αναγκάζοντας τους ανθρώπους να διαπράξουν ακόμα μεγαλύτερη αμαρτία, σκοτώνοντάς τον! Τι παραλογισμός, ο πάνσοφος και πανάγαθος θεός να προσβάλλεται από ένα πλημμέλημα και να αποφασίζει να λυτρώσει το ανθρώπινο γένος με μία θεοκτονία!

Σχολιάζοντας το μανιφέστο του αβά Μεσλιέρ ο Ζωρζ Μινουά αναφέρεται στα αποτελέσματα της διέλευσης του Χριστού από τη γη, συμπεραίνοντας, σύμφωνα με το μανιφέστο, ότι δεν ήταν και τόσο εποικοδομητική.

«Όχι μόνο το κακό, η αμαρτία, η οδύνη είναι πάντοτε παρόντα, αλλά δεσπόζουν μονίμως, οι δε χριστιανοί δεν είναι καλύτεροι από τους άλλους. Σε αυτά τα χωρία ξεσπάει η βαθύτατη απαισιοδοξία του: Η διαστροφή και η μοχθηρία των ανθρώπων καθημερινά αυξάνεται σαν ένας κατακλυσμός διαστροφής και ανισότητας που καταπνίγει τον κόσμο. Ακόμα και οι χριστολάτρες μας δεν είναι σε θέση να κομπάσουν ότι, κατά την πολιτεία και τα ήθη τους, είναι υγιέστεροι, σωφρονέστεροι και πιο ενάρετοι ή πιο πειθαρχημένοι από τους άλλους λαούς της γης… Λοιπόν, τι είναι επιτέλους αυτή η ιστορία περί λυτρώσεως; Ένα από τα δύο: είτε αξιοθρήνητη αποτυχία είτε απάτη… Εάν ο Χριστός ήταν όντως θεός, το πρώτο, το ωραιότερο και το πιο αξιοθαύμαστο θαύμα του θα ήταν να κάνει όλους τους ανθρώπους ενάρετους, σώφρονες και τέλειους, τόσο ως προς το σώμα, όσο και ως προς το πνεύμα… Εάν ο Χριστός ήλθε πράγματι ως σωτήρας όλης της ανθρωπότητας, εάν η θυσία του αντιστοιχεί στη λύτρωση όλων των αμαρτιών του κόσμου, γιατί απαιτούνται ακόμα μετάνοιες; Γιατί υπάρχουν ακόμα καταδικασμένοι; …Ο θεός αυτός πανάγαθος και παντοδύναμος παρατηρεί αδιάφορος δισεκατομμύρια παιδιά του να σπεύδουν προς την κόλαση! Ατενίζει το ναυάγιο της ίδιας της δημιουργίας του! Είδαμε άραγε ποτέ άλλοτε κάτι τόσο παράλογο;» (2)

Ο παπά Μεσλιέρ κάνει την κοινωνική του εξέγερση, παροτρύνει τους συναδέλφους του να αποσκιρτήσουν και να αποκηρύξουν την πίστη τους. Ψάξτε να μάθετε αν λέω την αλήθεια. Αντικρούστε με αν μπορείτε. Μεσολαβήστε υπέρ της αλήθειας και υπέρ των λαών που στενάζουν κάτω από τον αφόρητο ζυγό της τυραννίας και των άσκοπων δεισιδαιμονιών. Μην εξευτελίζετε τον ταλαίπωρο λαό και τον απειλείτε με την αιώνια κόλαση, ενώ ταυτόχρονα αποκρύβετε τις δημόσιες κλεψιές, τις κραυγαλέες αδικίες των κυβερνώντων που λεηλατούν και καταδυναστεύουν τον λαό. Αδιαφορώ για τους προβληματισμούς που θα σας προκαλέσω, όμως δεν μπορείτε να μου κάνετε τίποτα! Οι νεκροί είναι εκτός πεδίου της δράσης των ζωντανών!

«Οι ιερείς, οι ιεροκήρυκες ας κάνουν το κορμί μου ό,τι θέλουν. Ας το ξεσκίσουν, ας το κατακομματιάσουν, ας το ψήσουν ή ας το κάνουν φρικασέ και ας το φάνε ακόμα με τα μπαχαρικά της αρεσκείας τους, εγώ ουδόλως ανησυχώ. Θα βρίσκουμε από δω και στο εξής έξω από τη δικαιοδοσία τους, τίποτε δε θα μπορεί πια να με τρομάξει». (3)

Ο Μεσλιέρ πραγματικά ήταν άτρωτος πια. Τον αγώνα του τον έκανε μέσα από την ανυπαρξία του, καθιστώντας όμως τον ίδιο αθάνατο στις συνειδήσεις των έντιμων αγωνιστών που θα συνεχίσουν στο μέλλον να αγωνίζονται για την αλήθεια αιώνια, καθιστώντας την τελευταία στο βάθρο της και καταβαραθρώνοντας το ψέμα και τη δεισιδαιμονία. Στη διάρκεια της ζωής του είδε να θανατώνονται αρκετοί συνάδελφοί του για τις αντιθρησκευτικές τους θέσεις επειδή δεν ήταν αρεστές στην Εκκλησία. (4)

Αναμφίβολα ο παπάς Μεσλιέρ σηματοδότησε την εποχή του, επηρεάζοντας τους κατοπινούς αγωνιστές υπέρ της ελευθερίας της συνείδησης και του Αθεϊσμού, βάζοντας τέρμα στο ψέμα, την υποκρισία και τη δεισιδαιμονία που αμαυρώνουν τη λογική και συσκοτίζουν την αλήθεια. (5)

Ο αγώνας υπέρ του Αθεϊσμού λοιπόν μπορούσε να ξεκινήσει ακόμα και με έναν παπά, που οι ιδέες του αναμφίβολα είναι ειλικρινείς και ο αυθορμητισμός του ακαταμάχητος! Πριν επιχειρήσουμε λοιπόν να αλλάξουμε τον κόσμο, ας κάνει ο καθένας τη δική του προσωπική επανάσταση. Τέτοια είναι η δύναμή του νου. Με την βοήθεια της λογικής μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο!

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1 Ο Μεσλιέρ για να εξασφαλίσει το χειρόγραφό του από τον αφανισμό που προφανώς θα επιτελούσε η Εκκλησία, άφησε τρία αντίγραφα στους δικαστικούς και τους συμβολαιογράφους του Μεζιέρ, του Ρετέλ και του Σαιντ Μενεού!

2 «Η Ιστορία της Αθεΐας» σελ. 392-393 μετάφραση Βάλια Σερέτη, εκδόσεις Νάρκισσος.

3 Ό.π. σελ. 397.

4 Ο Μινουά αναφέρεται στον Λεφέβρ που κάηκε στην πυρά το 1700. Στον εφημέριο Τζιουλώμ που σαν άθεος γλίτωσε μεν την πυρά όμως κλείστηκε στις φυλακές κάποιας μονής το 1728 και στον Ναπολιτάνο συγγραφέα Πιέτρο Τζιανόννε που πέθανε στις φυλακές γιατί τόλμησε να γράψει κατά της Εκκλησίας.

5 Περισσότερα για το μανιφέστο του Ζαν Μεσλιέρ βλέπε Κ. Πέτρου « Η Διαθήκη του Παπά. Σύντομη Παρουσίαση του J. Meslier (1664-1729) και του Έργου του». Εκδόσεις Γκόνη. Επίσης Ζωρζ Μινουά «Η ιστορία της Αθεΐας» σελ. 379-414 εκδόσεις Νάρκισσος.

Στις 17 Νοέμβρη του 1793 ο εκλεγμένος αντιπρόσωπος της Εθνοσυνέλευσης Ανάχαρσις Κλόοτς στην ομιλία του απηύθυνε πρόταση στο Σώμα να ανεγερθεί άγαλμα του Ζαν Μεσλιέρ μπροστά στο ναό του Ορθού Λόγου.

Οι σύνεδροι της Εθνοσυνέλευσης που οι περισσότεροι ήταν ντεϊστές, φαίνεται να θορυβήθηκαν στην ιδέα του αθεϊσμού που έπρεπε να στηθεί στο βάθρο τιμητικά και προφανώς εις βάρος τους, ικανοποίησαν τον Κλόοτς με την ψήφιση μιας τιμητικής και τυπικής μνείας στον ήρωα παπά!

Ο… σκόλοψ της ζωής

2011-08-12T11:26:00.001+03:00

Ακολουθώντας, κάθε χρόνο, πιστά την συνήθεια του αποχαιρετισμού για τις καλοκαιρινές διακοπές, με μια ανάλαφρη ανάρτηση με θέμα το καλοκαίρι, αλλά και με έντονη διάθεση να φιλοσοφήσουμε για να μην πάει ο κόπος μας χαμένος, φέτος σας αποχαιρετώ, αν και καθυστερημένα, με ένα θέμα που αφορά το σώμα και τη ζωή μας!

Επικούρειοι εμείς οι άθεοι πάντα λατρεύαμε τον ήλιο και τη φύση, το σώμα και τη ζωή!

Μπροστά σ’ αυτήν την κακομοιριά της οικονομικής μας κατάστασης έχουμε κάτι που οι ξένοι τροϊκανοί δεν μπορούν να μας το πάρουν!

Ακόμα και τώρα, για να γευτούν τον ήλιο και τη θάλασσα, πρέπει να έρθουν εδώ και να τα αγοράσουν, παρά την αμετάκλητη και άνευ όρων παραχώρηση της εθνικής μας ασυλίας! Εμείς όμως αυτά τα έχουμε δωρεάν όλο τον χρόνο.

Έτσι λοιπόν, λουστείτε στο Φως και στην ζεστασιά της Φωτεινής μας Πέτρας (Ελ-λας). Είναι το μόνο που μας απέμεινε αν και θρησκευτικά κάποιοι, εδώ και αιώνες, προσπαθούν να μας το στερήσουν, διακηρύσσοντας ότι σαν χριστιανοί πρέπει να ζούμε την κακομοιριά μας, υποχρεωμένοι να μιμούμαστε το πάθος και τη σταύρωση του Ιησού κάθε μέρα.

Πρέπει, λέει, αυτό να μας γίνει βίωμα, γιατί ο πιστός πρέπει σε ολόκληρη τη ζωή του να πενθεί, γιατί η ζωή είναι «μια απέραντη κοιλάδα δακρύων»!

Ω τι ταπεινωτικός κανόνας!

Ο πιστός παραχωρεί όχι μόνο το σώμα του, αλλά και τη ζωή του ολόκληρη, αμετάκλητα και άνευ όρων στην υπόθεση της θρησκευτικής του πίστης!

Θα μου πείτε, αυτό σπάνια το κάνει ο χριστιανός, για να μην πω στις μέρες μας κανένας. Ε, τότε μπορώ να δεχτώ ότι ανάμεσα στη πράξη και τη θεωρία (δόγμα) βρίσκεται ένα απέραντο χάσμα που το χαρακτηρίζω «υποκρισία». Ή για να το πούμε ανοιχτά.: Άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε.

Η θρησκεία είναι κοινωνικό φαινόμενο κι όσο να οδύρεται ότι θα μείνει στατική κι απόλυτη, μην το πιστεύετε. Στην πράξη όλα αλλάζουν. Ακόμα και το ότι η μαντίλα έπαψε να καλύπτει την κεφαλή των γυναικών και η γάμπα αποκαλύφτηκε ή μαζί με την μαντίλα το στριγκάκι πάει ασορτί είναι κι αυτό αποτέλεσμα κοινωνικής εξέλιξης που βρίσκεται σε αντίθεση με το στατικό δόγμα της θρησκείας.

Όπως ο ουμανισμός σταμάτησε τον κατήφορο της κατήφειας της ζωής, έτσι και οι θρησκείες μια μέρα θα πάψουν. Γιατί δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτό το χάσμα ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα.

Τι ειρωνεία… να θάβεις την πραγματική ζωή για να κερδίσεις μια ουτοπία που οι χριστιανοί φιλόσοφοι μετρίασαν σε «αιώνια» ζωή …

Στην προηγούμενη φράση η ειρωνεία βρίσκεται στα εισαγωγικά της λέξης «αιώνια»!

Λέξεις όπως «Αιώνιος», «Τέλειος» και «Άπειρος» για μας δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα, αφού στερούνται πάσης λογικής!

Τα πράγματα είναι εφήμερα και η πραγματικότητα εφικτή μόνο μέσα στα πλαίσια της γέννησης και του θανάτου ή της μετατροπής από τη μια κατάσταση στην άλλη! Κενό δεν υπάρχει και εκ του μηδενός τίποτα δεν μπορεί να γεννηθεί. Τα «πάντα ρει», όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος.

Όπα… άθελά μου βγήκα από το θέμα ή έτσι μου φαίνεται…

Τι λέγαμε… για το βίωμα του πιστού!

Ο Ιωάννης λοιπόν, εκείνος ο κομπλεξικός μισογύνης που κάποιοι τον είπαν και «Χρυσόστομο» τόσο ξεδιάντροπα έλεγε ότι μια ζωή πρέπει να πενθούμε!

Η γνώση, η ομορφιά, η χαρά, το τραγούδι και το γέλιο ό,τι δηλαδή κάνει τη ζωή όμορφη από τα αβάσταχτα πολλές φορές βάσανα της ζωής, θεωρούνται αμαρτήματα. Αυτά κυρίως μολύνουν τους ειδωλολάτρες, τους Έλληνες δηλαδή, και γι’ αυτό οι χριστιανοί πρέπει να τα αποφεύγουν. Τα αμαρτήματα αυτά, όπως έλεγε ο Εφραίμ ο Σύρος είναι σπορά του διαβόλου, προτρέποντας τους χριστιανούς να τιμήσουν τις γιορτές του Κυρίου, «όχι με αυλούς και κιθάρες, ως χριστιανοί και όχι ως Έλληνες με δάφνες και άνθη ή με κάτι άλλο που θα προδίδει ελληνικό»!

Εδώ τι λέτε χριστιανοί που ταυτίζεστε με τους Έλληνες και σαν ελληναράδες πια γυροφέρνετε στα σκυλάδικα μέχρι τα χαράματα; Γιατί δεν πάτε στις εκκλησιές για ολονυχτία;

Να τι λέει ο Ιωάννης που τον είπατε και «Χρυσόστομο». Αυτός είναι πιο αποκαλυπτικός, γιατί γιορτάζοντας τη γέννηση του Χριστού, ο πιστός, θέλει να χορέψει χωρίς να παίζει κιθάρα, χωρίς να κουνά στον αέρα φύλλα κισσού, χωρίς να κρατά στα χέρια του αυλό και χωρίς να κρατά αναμμένη λαμπάδα, αλλά να έχει μαζί του, αντί μουσικά όργανα, τις φασκιές που τυλίχτηκε ο Χριστός!

Ε, ρε μεσονύκτια γλέντια… με φασκιές αντί γαρύφαλλα και τριαντάφυλλα…

Ο «Χρυσόστομος» καταδικάζει τις χαρές και τις διασκεδάσεις γιατί σ’ αυτές, ο πιστός, δε βρίσκει την τέρψη αλλά τον θάνατο. Γι αυτό προτρέπει όχι μόνο στην κατάργηση των καρναβαλικών εκδηλώσεων αλλά και στην απαγόρευση κάθε γιορτής!

Τέλος ο Ιωάννης Δαμασκηνός τον 8ο αιώνα έγραφε «Τις Κυριακές και τις γιορτές ούτε να παίζεις, ούτε να χορεύεις, γιατί τα παιχνίδια και οι χοροί έργα διαβόλου είναι. Οι άθεοι Έλληνες και οι πεπλανημένοι χόρευαν και έπιναν…. Εμείς οι χριστιανοί όμως δεν είναι σωστό να γιορτάζουμε… σαν χριστιανός πρέπει να θυμάσαι σε τι έφταιξες του θεού, να θυμάσαι το θάνατο και ότι πρόκειται να τιμωρηθείς».

Κατάλαβες χριστιανέ πως πρέπει να φέρεσαι; Πρέπει να είσαι πάντα με σκυμμένο κεφάλι και να αναρωτιέσαι σε τι έφταιξες!

Ναι, εσύ τα φταις όλα, κι όχι όπως μετριόφρονα λέει ο Πάγκαλος «μαζί τα φάγαμε»!

Εσύ φταις που η Εύα έφαγε το μήλο και ο θεός αναγκάστηκε να σταυρωθεί για να σε λυτρώσει!

Τώρα αν σταυρώθηκε κι εσύ πρέπει ακόμα να έχεις κατεβασμένη τη μούρη, να υποφέρεις και να νιώθεις ένοχος κουβαλώντας το προπατορικό αμάρτημα, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο!

Θα μου πείτε αυτοί που έστησαν το ψέμα αυτό ακολούθησαν ποτέ τις προτροπές αυτές; Όχι φυσικά! Ούτε τότε, ούτε τώρα. Ο επικαλούμενος «Μέγας» Ιουστινιανός παντρεύτηκε μια πόρνη στριπτιζέσα που μπροστά της υποκλίνονταν βασιλείς και πατριάρχες και τα σκάνδαλα της εκκλησίας τότε έφτασαν μέχρι τις μέρες μας σκανδαλίζοντας ακόμα και τον πιο τολμηρό μποέμ της εποχής μας. Το αιδοίο της Θεοδώρας, πριν γίνει Αγία, δεν ήταν απλά φωλιά απ’ όπου εισχωρούσε μέσα της ο Σατανάς, αλλά και ταΐστρα, μέσα από την οποία τάιζε με σπόρους παπάκια μπροστά στα μάτια των κατάπληκτων θεατών της. Το σκανδαλιάρικο αιδοίο της σκανδάλιζε και μετά βέβαια, αλλά σύμφωνα με τον Προκόπιο, δεν το έβλεπαν τότε όλοι παρά μόνο αυτοκρατορικοί άνδρες του παλατιού! Ναι, αυτή ήταν η Αγία Θεοδώρα, η ξετσίπωτη που αναβάλω μια ανάρτηση γι αυτήν επειδή ντρέπομαι μην πάρουν μαθήματα περιπλανώμενα στο ίντερνετ κορίτσια! Τα γράφω όμως στο βιβλίο μου, αφιερώνοντας έτσι ένα αρκετά πιπεράτο κεφάλαιο για όσους το διαβάσουν!

Φίλοι μου αντιληφθείτε το, στη θρησκεία αυτή προσωποποιούνται οι ιδέες ενός νευρωτικού και ανέραστου Παύλου, που αν υποθέσουμε ότι ήταν πραγματικό πρόσωπο, μάλλον ένα σωματικό πρόβλημα τον ταλαιπωρούσε και αναγκαστικά απείχε από κάθε σεξουαλική δραστηριότητα κι έτσι σαν αλεπού όσα δεν έφτανε τα έκανε…φιλοσοφία! Για τον σκόλοπα που είχε στην σάρκα του ρίξτε μια ματιά στην β΄ Επιστολή προς Κορίνθιους 12.7. Έτσι, η σεξουαλική του ανεπάρκεια, σαν αγκάθι του Σατανά τον ραπίζει. Στην Καινή Διαθήκη γίνεται δόγμα και ψυχωτικό παραλήρημα ηθικής που πότε εκφράζει κατά γράμμα ό,τι εννοεί και πότε αλληγορικά αποκρύπτει αυτό που πραγματικά εκφράζει!

Ο πόνος, το μαρτύριο, κι ο θάνατος αντιστρέφεται και για τους αθλητές της θρησκείας γίνεται χαρά, διασκέδαση και ζωή!

Τι έπαρση και υπερβολή!

Αντίθετα το γέλιο, η απόλαυση και η ζωή γίνονται αμαρτία, βάσανο και τιμωρία!

Αυτό που η κάμπια λέει θάνατο, η πεταλούδα το ονομάζει ζωή, όμως κι αυτή θα πεθάνει. Οι ιδέες γεννιούνται στο κεφάλι, όπως ο ζωγράφος δημιουργεί τις ζωγραφιές.

Στο χριστιανισμό η ζωή γίνεται πτωματοφιλική επινοώντας μια άνευ προηγουμένου πτωματολαγνική θεολογία, όπου αντιστρέφοντας τις αξίες της ζωής, η ζωή βαφτίζεται θάνατος και ο θάνατος ζωή! (Αλλοτρίωση, αποξένωση από την πραγματικότητα).

Ο πρώην Γνωστικός και νυν Νεοπλατωνικός Πλωτίνος, κοκκίνιζε στη θέα του γυμνού κορμιού του.

Έχοντας, στον Γνωστικισμό, ριγμένες τις ρίζες του ο χριστιανισμός μιμείται την πορεία του Χριστού προς τον θάνατο που, πότε αυτή ερμηνεύεται μυστικά και αλληγορικά και πότε εκφράζει το «ιστορικό» γεγονός!

Γι αυτό οι πιστοί πρέπει σ’ ολόκληρη τη ζωή τους να νιώθουν σαν «αναχωρητές αυτού του κόσμου» και γι’ αυτό πρέπει να τον περιφρονούν και ισοβίως να πενθούν, γιατί η ζωή είναι μια απέραντη θάλασσα δακρύων.

«Το γέλιο σας ας μεταβληθεί σε πένθος και η χαρά σας σε κατήφεια»! λέει στην Καινή Διαθήκη ο Ιάκωβος (4.9) και τα δύο, σύμφωνα με τους χριστιανούς, υποκινούνται από το διάβολο!

Καλέ τι μας λες;

…και τα πιστεύετε αυτά;

Έτσι οι «Αποκαλυπτικές» θρησκείες και περισσότερο ο Χριστιανισμός μηδένισαν κάθε αξία της ζωής, αποξενώνοντας τους πιστούς από την πραγματική ζωή, την οποία απολάμβαναν οι ποιμένες και καταδίκαζαν στο ποίμνιο!

Κάντε μια σύγκριση: Η Εκκλησία, το Πατριαρχείο και κάθε θρησκευτική ηγεσία πλέει στη χλιδή κι ο κόσμος δυστυχεί. Κι όταν στις μέρες μας προτείνεται η Εκκλησία να συμβάλει με την φορολογία που της αναλογεί, μας απειλεί με το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης! Η Εκκλησία δεν είναι αρωγός του λαού, αλλά πρόθυμη να μας διασύρει διεθνώς αν διακυβευτούν τα κέρδη της που απέκτησε από τον λαό!

Κι ο υπουργός εθνικής οικονομίας καθησυχάζει το παπαδαριό ότι δεν θα μειωθούν οι μισθοί των παπάδων και η τρόϊκα δεν θα αγγίξει την εκκλησιαστική περιουσία.

Ντροπή, ντροπή, ντροπή!

Μην θίγεστε τώρα. Εσείς τους ψηφίζετε. Εσείς τους ανεβάσατε στον θρόνο και τον άμβωνα! Τέτοιοι σας άξιζαν!

Άμα πια… να λέμε τα πράγματα όπως έχουν!

Ούφ, ψιλοπλακωθήκαμε πάλι…

Πού είναι η εύθυμη διάθεση Αποστόλη;

Πάλι έφυγα από το θέμα!

Όχι, όχι, δεν έφυγα, απλά το πλάτειασα!

Πώς να γράψεις τόσα λίγα, όταν έχεις να πεις τόσα πολλά;

Ας έρθουμε στο θέμα.

Καλέ όχι του Χριστιανισμού, της Ζωής!

Διαφορετικά, τι Επικούρειοι θα ήμασταν…

Αγαπούμε τη ζωή, την ομορφιά και ακόμα πιο πολύ το όμορφο και ζωντανό ανθρώπινο σώμα μας.

Καταδικάζουμε τον χριστιανικό μηδενισμό που ακρωτηριάζει τη ζωή και δημιουργεί ένα απέραντο χάσμα με τη πραγματική μας φύση.

Εξυμνούμε την Χαρά, τον Έρωτα και τη Ζωή γιατί δημιουργεί με τη φύση μια γέφυρα επικοινωνίας!

Είναι ψέμα ότι ακόμα και το σεξ, πέρα από την απόλαυση της στιγμής σε τίποτα άλλο δεν ωφελεί. Η ισορροπία του ορμονικού συστήματος εκεί βασίζεται και μια υγιή ζωή απαιτεί οι ισορροπίες αυτές να μην διαταράσσονται. Όμως σίγουρο είναι ότι δεν βλάπτει κανέναν, όταν γίνεται προσωπική υπόθεση!

Για τον Επίκουρο, ηδονή είναι η αποφυγή του πόνου κι όχι η απόλαυση που νομίζουν μερικοί, πολύ περισσότερο δεν είναι οργασμός, που νομίζουν μόνο οι αφελείς.

«Όποιος καταλάβει ποια είναι τα όρια που θέτει η ζωή» έλεγε ο Επίκουρος, «γνωρίζει πόσο εύκολο είναι να αποκτηθεί ό,τι διώχνει τον πόνο της στέρησης και κάνει τη ζωή τέλεια στο σύνολό της».

Ξεριζωθείτε επιτέλους από την καρέκλα και το internet!

Σταματήστε το Σερφάρισμα και τρέξτε στις παραλίες!

Έχει κι εκεί Σέρφινγκ!

Εε, πού κοιτάς εσύ…

Να, για κάποιους σαν και σένα τα έγραψε εκείνα ο μισογύνης και ανέραστος από τον σκόλοπα, Παύλος, αν και στις μέρες μας, μόνο οι μουσουλμάνοι τα εφαρμόζουν.

Δες τε πώς κάνουν μπάνιο οι μουσουλμάνες και χαίρονται ανέμελα πλατσουρίζοντας στα κύματα…

Παράλληλα έχουν και την εύνοια του Αλλάχ και τον… ξένο όφη μακριά από τον κόλπο τους!

Έτσι έπρεπε να είναι και οι χριστιανοί, αλλά οι… πολύ, πολύ Μεγάλοι…. Χριστιανοί κάνουν την εμφάνισή τους έτσι, ώστε να έχουν σίγουρη την προστασία του Ιησού-Χριστού από τα μανιασμένα κύματα και τα πονηρά βλέμματα στις παραλίες.

Δεν λένε… όσο πιο μεγάλο τον έχεις, τόσο πιο σίγουρος νιώθεις; (έλα, πού πάει ο νους σας, δεν θέλω αηδίες!)

Ε, λοιπόν, όσο και μεγάλο σταυρό να κρεμάσεις επάνω σου αν είναι να πνιγείς, με αυτόν να είσαι σίγουρος, μια ώρα νωρίτερα θα πας στον πάτο!

Να και μια φορά που οι νόμοι της φυσικής είναι πιο χρήσιμοι από την θεολογία και ως φαίνεται η βλακεία, του χαϊμαλιού-φυλακτού, απύθμενη και γελοία!

Γελάνε και οι σκύλοι!

Τέλος σας εύχομαι Καλό Καλοκαίρι.

Ξεφαντώστε φέτος γιατί του χρόνου βλέπω να κάνετε μπάνιο τρώγοντας ξύλο και στις παραλίες!

Ανάμεσα στα όνειρα θερινής νυκτός που τόσο καιρό κάναμε και στους εφιάλτες, που φοβάμαι πως έρχονται, σας εύχομαι τα πρώτα!

Μνήμες απ’ την Γαλλική Επανάσταση (2ο Μέρος)

2011-08-01T13:43:00.002+03:00

Για να μην αφήσουμε μετέωρη την έκβαση της Γαλλικής Επανάστασης που αρχίσαμε ήδη, ας δούμε τι πήγε στραβά και τα αιτήματα σαν απόηχος και σήμερα ακούγονται.

Το «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία» που κυριάρχησε στο Πολυτεχνείο από τότε ακουγόταν και όπως βλέπω ακούγεται ακόμα. Είπαμε, εσείς στον συσχετισμό με το σήμερα κι εγώ στις μνήμες από τότε.

Παρά τις νίκες της επαναστατικής κυβέρνησης, γρήγορα μέσα στους κόλπους της θα εμφανιστούν νέες αντιθέσεις.

Οι Ξεβράκωτοι όμως που ήταν οι πιο επαναστατικοί μέσα στο κίνημα άρχισαν να συνυπολογίζονται σε μία όχι ευκαταφρόνητη ομάδα, αλλά ηγετική, με προσδοκίες και προοπτική.

Νέες αντιθέσεις!

Οι φτωχοί, αν και εκλεγμένοι από το λαό, ενοχλούσαν! Για τους πλούσιους της Εθνοσυνέλευσης, οι φτωχοί, ήταν το μαύρο πρόβατο που πήγαινε ενάντια στα συμφέροντά τους.

Στο νεοϊδρυόμενο αστικό κόμμα, οι φτωχοί, οι άκληροι και χωρίς ιδιοκτησία πολίτες, οι ξεβράκωτοι δηλαδή, δεν ήταν τόσο χρήσιμοι, αφού δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα!

Μετά την καταδίκη των μετριοπαθών του Ζωρζ Δαντόν (1759-1794) ο Ροβεσπιέρος τάχθηκε μ’ αυτούς τους απόκληρους της κοινωνίας ελπίζοντας ότι θα συγκινούσε και κάποιους από την Εθνοσυνέλευση διατηρώντας κάποια δύναμη.

Μετά την καταδίκη και εκτέλεση του Βασιλιά (Γενάρης του 1793), και αργότερα του Δαντόν και των Γιρονδίνων (Οκτώβρης του 1793) ο Ροβεσπιέρος ελέγχοντας πλήρως την Συμβατική Συνέλευση επιδόθηκε σε μαζική κάθαρση των αντιπάλων του. Μέσα στη δύνη των βίαιων αυτών εξελίξεων ο Ροβεσπιέρος οδηγήθηκε σε ακρότητες, κάνοντας άλλους να τον πουν δικτάτορα και άλλους μεγάλο επαναστάτη. Η περίοδος εκείνη ονομάστηκε «Τρομοκρατική περίοδος» προκαλώντας μεγάλες αντιδράσεις στους αντιπάλους του και κυρίως, στη Συμβατική Συνέλευση, έντονη καχυποψία που τους οδήγησε να τον συλλάβουν (27 Ιουλίου του 1794) όταν αποπειράθηκε να κάνει λόγο για νέες εκκαθαρίσεις των μελών της. Προφανώς οι διώξεις των μετριοπαθών δημιούργησαν μεγάλη δυσαρέσκεια μέσα στην Συνέλευση και η θέση του Ροβεσπιέρου κρίθηκε επισφαλής. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, ότι απομονώθηκε από τους τελευταίους γιατί οι ξεβράκωτοι ήταν ήδη ανεπιθύμητοι, για τους λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω και χωρίς δύναμη μέσα στην Εθνοσυνέλευση. Την επόμενη μέρα, αν και τραυματισμένος σοβαρά στο σαγόνι, οδηγήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες μπροστά στην γκιλοτίνα. Μαζί του εκτελέστηκε και ο Σαιν Ζιστ και τις επόμενες μέρες οδηγήθηκαν στο ικρίωμα πολλοί οπαδοί τους!

Οι νέοι εξουσιαστές αστοί, σαν σημαίνουσες προσωπικότητες (notables δηλαδή σημαίνοντες) της εποχής εκείνης, έβαλαν στόχο να εξαφανίσουν τους «Ξεβράκωτους». Κατάργησαν το Σύνταγμα και την περίφημη «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη», όπως και κάθε κατάκτηση της λαϊκής επανάστασης. Η νέα μεγαλοαστική τάξη δημιούργησε το «Διευθυντήριο» υποστηρίζοντας, χωρίς αιδώ, τα ατομικά τους συμφέροντα.

Στο σημείο αυτό κάνει δυναμική παρουσία ο Φρανσουά Μπαμπέφ, οργανώνοντας επαναστατική επιτροπή και προετοιμάζοντας λαϊκή εξέγερση για την ανατροπή του ασύδοτου Διευθυντηρίου.

Ο μεγάλος πολιτικός πήρε δραστικά μέρος στην επανάσταση, από τις πρώτες μέρες ακόμα. Μάταια όμως περίμενε από την κυβέρνηση των Ιακωβίνων να εφαρμόσει τον «αγροτικό νόμο» του που πρότεινε από το 1789 ζητώντας κατάργηση των φεουδαρχικών προνομίων, δήμευση της Εκκλησιαστικής περιουσίας και μοίρασμα των κτημάτων σε όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως, με δίκαιους όρους και ισότητα! Για τους αγώνες εκείνους, από την πρώτη μέρα της Επανάστασης στη Γαλλία, διεκδικώντας την ισότητα των πολιτών, τρεις φορές κλείστηκε στη φυλακή (1790, 1793 και 1795), εισπράττοντας μόνο βία συκοφαντία και αντίδραση! Σας θυμίζει τίποτα αυτό;

Τον Απρίλιο του 1796 δημοσίευσε το «Μανιφέστο των Ίσων». Σ’ αυτό δυναμικά διακήρυξε ότι η επανάσταση είναι αναγκαιότητα και ότι πρέπει πάση θυσία να εφαρμοστεί η ισότητα. Στη νέα κοινωνία πρέπει όλοι να δουλεύουν για το κοινό καλό, ενάντια στους εκμεταλλευτές που με το ανταγωνισμό τους μόνο θύματα προκαλούν και δυστυχία στο λαό.

Στις 8 του Μάη μια διαδήλωση σχεδόν 20000 πολιτών απαίτησαν από την κυβέρνηση να εφαρμόσει το σύνταγμα του 1793. Αυτό όμως δεν άρεσε καθόλου στο «Διευθυντήριο» και γι αυτό συνέλαβε τα δυο ηγετικά μέλη της οργάνωσης. Τον Μπαμπέφ και τον Μπουοναρρότι εκτέλεσαν άμεσα στη γκιλοτίνα (27/5/1797) καταπνίγοντας και την τελευταία ελπίδα δικαίωσης εκείνων που τόσα έδωσαν στην επανάσταση, ελπίζοντας ότι σύντομα θα γεύονταν τους καρπούς της νίκης. Το τρομοκρατικό «Διευθυντήριο» πολέμησε με μανία και τους Ιακωβίνους, όταν είδε ότι κοινοβουλευτικά μεγάλωσε η δύναμή τους.

Στο θέμα της θρησκείας, ακριβώς εκεί που χρειαζόταν τα τολμηρότερα βήματα για να εδραιωθούν οι πνευματικές κατακτήσεις δυστυχώς έγιναν βήματα προς τα πίσω.

Το Γενάρη του 1797 οι μετριοπαθείς διανοούμενοι της αστικής τάξης εγκαινιάζουν τη νέα τους θρησκεία, κάτω από την καθοδήγηση του θεατρικού συγγραφέα Σεμπάστιαν Μερσιέ. Τότε στο Παρίσι επαναλειτούργησαν δεκαεννιά ναοί. Η νέα θρησκεία ονομάστηκε θεοφιλανθρωπία.

Ο Σεμπάστιαν Λουδοβίκος Μερσιέ (1740-1814) επί Ροβεσπιέρου ήταν πολιτικός κρατούμενος, όμως μετά το θάνατο του τελευταίου απελευθερώθηκε. Ήταν επηρεασμένος από τον Ζαν Ζακ Ρουσσώ. Αν και τα θεατρικά του έργα είχαν αντικληρικό περιεχόμενο, ο ίδιος ήταν ένας μετριοπαθής ντεϊστής που πίστευε στην ύπαρξη του θεού και την αθανασία της ψυχής. Έτσι, πίστευε, ότι ο άνθρωπος μπορεί να οδηγηθεί προς τις ηθικές αρχές και να σέβεται τις πολιτικές αρετές για τον έννομο κοινωνικό βίο.

Όμως, χωρίς παιδεία και καθοδήγηση η θρησκεία δεν μπορεί να επιβιώσει. Κανείς δεν μπορεί να λατρέψει κάτι που του το επιβάλλουν ή εκείνο που ο ίδιος δεν κατανοεί στην ολότητά του και σαν επαναστατικό σύμβολο αναγκαστικά έπρεπε σαν λάβαρο με ενθουσιασμό να σηκώσει ψηλά! Νομοτελειακά δεν ήταν έτοιμοι ακόμα να δεχτούν αυτό το ποιοτικό άλμα (και εδώ κάτι πρέπει να σας θυμίζω).

Το πραξικόπημα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη (9/11/1799) κατέλυσε τη δημοκρατία στη Γαλλία. Το 1803 ανακηρύχτηκε αυτοκράτωρ.

Καθολικός στην πίστη ο Βοναπάρτης σταματά με πείσμα τα πειράματα των ντεϊστών, ανορθώνοντας από τα σάβανα τον καθολικισμό! Οι νίκες του θα καλύψουν κάθε δυσαρέσκεια πνευματική, αφήνοντας τους διανοούμενους στον κόσμο τους. Ο θρίαμβος της Γαλλίας ακτινοβολεί και οι κατακτήσεις του αυτοκράτορα μονοπωλούν.

Η γαλλική επανάσταση έδωσε πολλά, σε όσους θέλουν να δουν, όμως έχασε και ευκαιρίες που ορισμένοι δεν θέλουν να δουν. Η ιστορία υπάρχει για να μελετάται από τις μέλλουσες γενιές και πάντα θα είναι διδακτική για όσους θέλουν να διδαχτούν από αυτήν!

Οι εξελίξεις αυτές στη Γαλλία με ταχύτητα θα απλωθούν, τον επόμενο αιώνα, σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Μέσα από τις νίκες και τα λάθη του Γαλλικού επαναστατημένου λαού, θα δείξουν το δρόμο στα επαναστατικά κινήματα όλου του κόσμου.

Μπορεί στη Γαλλία η ισότητα να μην εφαρμόστηκε, όμως η αστική τάξη, σαν προοδευτική τάξη της εποχής, επέβαλλε τη θέλησή της στην αυταρχικότητα και τον απολυταρχισμό του φεουδαρχισμού χαστουκίζοντας το σύστημα και από τα δυο μάγουλα.

Και από αυτό που διεκδικούσε τη γη και από εκείνο που διεκδικούσε τον ουρανό!

Βγαίνοντας από τα σκοτάδια του Μεσαίωνα, αυτό ήταν αρκετό, ακόμα και αν την εξουσία την πήραν οι ίδιοι πάλι, αλλάζοντας τον τρόπο που θα εκμεταλλεύονται τους πολλούς.

Οι τελευταίοι, όταν καταλάβουν τη δύναμή τους, ίσως το χαστούκι που θα δώσουν να είναι αποτελεσματικότερο!

Μνήμες απ’ την Γαλλική Επανάσταση (1ο Μέρος)

2011-07-14T07:25:00.002+03:00

Σήμερα 14 Ιούλη του 2011 συμπληρώνονται 222 χρόνια από την Γαλλική Επανάσταση. Η 14^η του Ιούλη μπορεί να είναι η εθνική γιορτή της Γαλλίας γιατί θυμίζει την πτώση της Βαστίλης, όμως είναι και ένα παγκόσμιο σύμβολο, για να θυμίζει σε όλους μας την τομή που έκανε ο άνθρωπος όταν αποφάσισε να αλλάξει το κοινωνικό του σύστημα, απαιτώντας ατομικά δικαιώματα, ελευθερίες και ισότητα, έννοιες άγνωστες ως τότε στην απολυταρχική μοναρχία του φεουδαρχικού συστήματος.

Η Γαλλική Επανάσταση τότε ενέπνευσε τους λαούς όλης της Ευρώπης ώστε να παλέψουν ενάντια σε κάθε εκμετάλλευση προασπίζοντας τα δικαιώματα του ανθρώπου. Εκείνη η επανάσταση ενέπνευσε και το εθνικό εγερτήριο του 1821 ενάντια στους Τούρκους και το Πατριαρχείο, για την Ελλάδα και άλλαξε ριζικά την πορεία του ανθρώπινου πνεύματος, παγκόσμια. Η αγανάκτηση τότε ξεχείλιζε και σήμερα κάτι με κάνει να νομίζω ότι μπροστά σε μια τέτοια κοινωνικοπολιτική αγανάκτηση βρίσκονται όλοι οι λαοί του κόσμου. Όμως ας αφήσω εσάς να προβληματιστείτε για το σήμερα κι εγώ ας τα πάρω από την αρχή ζωντανεύοντας τις μνήμες εκείνης της περιόδου στη Γαλλία.

Τα πιο κάτω, στο μεγαλύτερο μέρος τους, είναι αποσπάσματα από το βιβλίο «ΧΑΛΚΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ», εκδόσεις ΕΝΑΛΙΟΣ 2010, αν και κάποια ελαφρώς τροποποιήθηκαν για τους σκοπούς της ανάρτησης.

Εκείνη την εποχή λοιπόν η εξουσία ήταν συγκεντρωμένη στα χέρια της αυλής που δεν άφηνε περιθώρια έκφρασης της νεοανερχόμενης αστικής τάξης. Τα δικαιώματα της ιδιοκτησίας βρισκόταν σε αντίθεση με τα φεουδαρχικά συμφέροντα και σε σύμπνοια με το λαό. Αυτή κυρίως ήταν η αντίθεση που έπρεπε να ξεπεραστεί, όπως και οι αντιθέσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την ηθικολογία του Μεσαιωνικού χριστιανισμού. (Τα δυο προηγούμενα άρθρα για τα βασανιστήρια και τις θανατώσεις σε Δύση και Ανατολή λένε πολλά και δεν αναρτήθηκαν τυχαία).

Στο συμβουλευτικό σώμα του Παρλαμέντο συμμετείχαν τρεις τάξεις. Ο κλήρος και οι ευγενείς που εκπροσωπούνταν από τους γαιοκτήμονες, και την αστική τάξη που την εκπροσωπούσαν τα μεσαία στρώματα του πληθυσμού με τη μεσαιωνική ονομασία Tiers Etat.

Τον Ιούνιο του 1789 λοιπόν η τρίτη τάξη αυτοανακηρύχθηκε σε Εθνοσυνέλευση και τον επόμενο μήνα σε Συνταγματική Εθνοσυνέλευση. Μπροστά στον κίνδυνο να χαθούν τα προνόμια των γαιοκτημόνων ο βασιλιάς (Λουδοβίκος ο 16ος ) κάλεσε το στρατό για να υποτάξει τους αστούς. Οι τελευταίοι κάλεσαν το λαό. Η διαδήλωση της 14ης του Ιούλη κατέληξε σε λαϊκή εξέγερση. Ο λαός επιτέθηκε στις φυλακές της Βαστίλης που ήταν φυλακισμένοι πολιτικοί κρατούμενοι. Τις επόμενες μέρες εξεγέρθηκε και η ύπαιθρος. Οι αρχές των πόλεων ανατράπηκαν και τη θέση τους πήραν επαναστατικές αρχές της τρίτης τάξης.

Σε λίγες μέρες το φεουδαρχικό σύστημα κατέρρευσε. Ο επαναστατικός στρατός των αστών χτύπησε πύργους ευγενών και στις 27 Αυγούστου η Εθνοσυνέλευση ψήφισε τη «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη» ασπάζοντας την κοινωνική δικαιοσύνη, την ισότητα και την ελευθερία. (Είναι περίεργο, αλλά στη διακήρυξη εκείνη δε γίνεται λόγος στην οικονομική ελευθερία. Η ασυδοσία του κεφαλαίου εφευρέθηκε αργότερα!)

Τον επόμενο χρόνο, η Εκκλησία της Γαλλίας, έγινε αυτοκέφαλη και οργανώθηκε στο πνεύμα της νέας τάξης πραγμάτων. Η Εκκλησία χωρίστηκε σε ενορίες. Τα πολιτικά διοικητικά συμβούλια έκτοτε θα αναθέτουν την εκλογή των νέων επισκόπων. Όλοι οι κληρικοί πρέπει να δίνουν όρκο αφοσίωσης στο νέο καταστατικό. Όσοι αρνούνται θα διώκονται. Καταργήθηκαν τα προνόμια του πάπα και ο τελευταίος, αντιδρώντας, καταδίκασε τις αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης! (Σας θυμίζει τίποτα αυτό;)

Μαζί με την Εκκλησία αντέδρασαν και τα φεουδαρχικά κατάλοιπα της κοινωνίας. Βλέποντας ότι δεν έχουν μέλλον πια, άλλοι αυτομολούν στο εξωτερικό, βοηθώντας το αντεπαναστατικό κίνημα (Εμιγκρέδες) και άλλοι συμμαχούν με τη δεξιά πλευρά της νομοθετικής Εθνοσυνέλευσης (Γιρονδίνοι). Η αριστερή πλευρά της αστικής τάξης (Ιακωβίνοι) εκπροσωπούνται από το Ροβεσπιέρο. Ο Φρανσουά Μαρί Ροβεσπιέρο (1758-1794) ήταν πολιτικός που συνδέεται άμεσα με τη Γαλλική επανάσταση και καταλαμβάνει ηγετική θέση το 1790 όταν τον εξέλεξαν γραμματέα της Εθνοσυνέλευσης. Είχε πολλούς φίλους που του έδιναν το προσωνύμιο «Δημοσθένης» για τους δεινούς του λόγους στο λαό, αλλά και πολλούς εχθρούς που τον φώναζαν «Πίθηκο του Μιραμπό» συσχετίζοντάς τον με τον επαναστάτη της τρίτης τάξης κόμη ντε Μιραμπό. Πραγματικά ήταν μία αμφισβητούμενη μορφή ανάμεσα σε φίλους και εχθρούς, που όταν εγκαταλείφθηκε και από τους πρώτους, απομονώθηκε, συνελήφθηκε και εκτελέστηκε με άλλους είκοσι δύο συντρόφους του. Ίσως κάποια στιγμή να έκανε υπερβάσεις στα καθήκοντά του, τόσο ώστε με τις τρομοκρατικές του ενέργειες να πάρει και το χαρακτηρισμό του «αιμοδιψή δικτάτορα». (Μήπως αυτός σας θυμίζει τίποτα από την πρόσφατη ιστορία του 20^ου αιώνα; Ο μελετητής της ιστορίας όμως βγάζει τα δικά του συμπεράσματα! Εδώ η ιστορία γίνεται υποκειμενική γιατί τα γεγονότα τα εξηγεί ο καθένας όπως θέλει).

Μαζί τους συμμαχεί μεγάλο μέρος του λαού που δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα (Αβράκωτοι ή Ξεβράκωτοι). «Sans culottes». Είναι αυτοί που όχι δικαιώματα δεν έχουν, αλλά ούτε μοίρα στον ήλιο. Φτωχοί, χωρίς ιδιοκτησία, προλετάριοι με όλη τη σημασία της λέξης. (Αυτό, δεν μπορεί, κάτι θα σας θυμίζει!)

Οι αντιθέσεις αυτές θα φέρουν τα πάνω κάτω, αφού μέσα στους κόλπους της αστικής επανάστασης, οι πιο ισχυροί θα επιβληθούν σε βάρος του λαού. Αρχικά η αριστερή πτέρυγα φάνηκε να επιβάλλει τη θέλησή της, διώχνοντας το Λαφαγιέτ (19/8/1792) που αναζητούσε συμβιβασμό, καταργώντας τη μοναρχία (21/9/1792) και οικοδομώντας πραγματικά μια επαναστατική κυβέρνηση Κοινής Σωτηρίας (2/6/1793). Ο Λουδοβίκος 16ος συνελήφθη και καταδικάστηκε από την Εθνοσυνέλευση σε θάνατο. Πέθανε στη Γκιλοτίνα (21/1/1793).

Η νέα κυβέρνηση ρύθμισε ακόμα μια φορά τα Εκκλησιαστικά πράγματα. Αυτή τη φορά ήταν πραγματικά ριζοσπαστική. Έκλεισαν όλες οι εκκλησίες και ο ναός της Παναγιάς των Παρισίων αφιερώθηκε στη λατρεία της Λογικής παίρνοντας το όνομα «Ναός του Ορθού Λόγου»!

Πολλοί ιερείς έπαψαν να είναι χριστιανοί, μεταξύ αυτών και ο αρχιεπίσκοπος του Παρισιού Γκομπέλ Προτίμησαν να ασπαστούν φυσικές θρησκείες, ή ακόμα καλύτερα, τίποτα!

Οι επαναστατικές αυτές ιδέες που κυοφορήθηκαν χρόνια πριν την πολιτική επανάσταση, μετά από αυτή σάρωσαν ολόκληρη τη Γαλλία. Οι επαναστάτες καλώς ή κακώς απέδωσαν όλα τα κακά εκτός από τους φεουδάρχες και στους ιερείς, για τους οποίους έλεγαν ότι είχαν ένα και μοναδικό θεό: το Συμφέρον. Αυτό οι επαναστάτες ήταν διατεθειμένοι να πλήξουν ακέρια! Τότε ο επαναστατικός αποχριστιανισμός στη Γαλλία κορυφώθηκε ακόμα πιο πολύ.

Ο κλήρος ήταν, όπως είπαμε, η μια από τις δύο προνομιούχες τάξεις που τον αποτελούσαν τουλάχιστον 150.000 άτομα. Βέβαια ο ανώτερος κλήρος (επίσκοποι, αρχιεπίσκοποι, ηγούμενοι) ήταν αυτός που ζούσε εύπορα και όχι ο κατώτερος που είχε πενιχρές αποδοχές και ζούσε όπως ο φτωχός λαός. (Τώρα είμαι σίγουρος κάτι πρέπει να βάλατε στο νου. Κάποιο συσχετισμό θα τον κάνατε, δεν μπορεί!)

Τέσσερα χρόνια μετά την επανάσταση 20000 ιερείς πετούν τα ράσα τους. Από τους 1500 ιερείς του Παρισιού παραιτούνται οι 410. Από τους 85 συνταγματικούς επισκόπους της Ιεραρχίας, όπως γράφει ο Μινουά, οι 24 παραιτήθηκαν και οι 23 αποστάτησαν (Βλέπε «Ιστορία της Αθεΐας» εκδόσεις Νάρκισσος).

Ίσως κάτω από το φόβο των επαναστατών κάποιοι να συναινούσαν πιεστικά και καταναγκαστικά, όμως πολλοί υπέγραφαν δημόσια τη μεταμέλειά τους συστρατευόμενοι πια στον αγώνα για τον αποχριστιανισμό της Γαλλίας. Να μερικά κείμενα αντιπροσωπευτικά εκείνης της εποχής.

«Δηλώνω παρουσία του δήμου ότι αποτάσσομαι διαπαντός, δηλώνω επίσης ότι απαρνούμαι, αποκηρύσσω και απορρίπτω ως αναλήθεια, φαντασίωση και απάτη κάθε υποτιθέμενο χαρακτήρα και πάσα λειτουργία του ιερατικού σχήματος».

«Πολίτες, είμαι ιερέας επί έξι χρόνια, από μία μοίρα αδιανόητη, έγινα λειτουργός του ψεύδους… Δηλώνω επίσης ότι αποτάσσομαι την ιεροσύνη και εγκαταλείπω τον φανατικό στρατό του ευσεβούς τυράννου της Ρώμης, προκειμένου από δω και στο εξής να υπηρετώ την αλήθεια και μόνο, της οποίας επιθυμώ να καταστώ στρατιώτης και απόστολος».

«Πολίτες, σας κορόιδευα πολύ καιρό λέγοντάς σας πράγματα που ούτε εγώ ο ίδιος δεν τα πίστευα, αλλά δεν τολμούσα να σας πω την αλήθεια, γιατί ήμουν μόνος… Αποτάσσομαι, ζητώ συγνώμη επί γης, σκίζω τα ράσα μου και προσπέφτω στα γόνατα μπροστά στο λαό». (Και τα τρία κείμενα παραθέτει ο Ζωρζ Μινουά στην «Ιστορία της Αθεΐας» σελ. 556-557 ο.π.)

Οι επαναστάτες κλείνουν εκκλησίες, καταστρέφουν θρησκευτικά εμβλήματα, κατασκευάζουν όπλα από τις καμπάνες των εκκλησιών, θεσπίζουν το δημοκρατικό ημερολόγιο, αντικαθιστώντας τη βδομάδα με τη δεκάδα και τις θρησκευτικές γιορτές με μέρες ανάμνησης από την ιστορία της Γαλλίας. Οι ιερείς απαγορεύονται να περιφέρονται με ράσα εκτός των ιερών τους χώρων και τα νεκροταφεία απομονώνονται με δενδροφυτεύσεις και επιγραφές που γράφουν ότι «ο θάνατος είναι ένας αιώνιος ύπνος»!

Ο αποχριστιανισμός στη Γαλλία μετά την επανάσταση έβγαλε ένα χρόνιο απωθημένο. Εκτόνωσε ένα μίσος που φώλιαζε αιώνες μέσα του και εξωτερικεύτηκε όταν ένιωσε τη δύναμή του, πιάνοντας σφιχτά το όπλο που έστρεφε ενάντια σε αυτούς που τον καταπίεζαν και τον εξευτέλιζαν σαν άνθρωπο!

Στις 17 Νοέμβρη του 1793 ο εκλεγμένος αντιπρόσωπος της Εθνοσυνέλευσης Ανάχαρσις Κλόοτς στην ομιλία του απευθύνει πρόταση στο Σώμα να ανεγερθεί άγαλμα του Ζαν Μεσλιέρ μπροστά στο ναό του Ορθού Λόγου. Θεωρούσε τον ηρωικό παπά ευεργέτη της ανθρωπότητας, όπως και όλους τους πολέμιους της θρησκείας. (Όμως στη μνήμη εκείνου του έντιμου παπά, που με το έργο του είχε σπιλωθεί το παλαιό καθεστώς θα αναφερθούμε μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, σας το υπόσχομαι!)

Όπως είπαμε πιο πάνω εκείνοι οι αποχριστιανιστές δεν ήταν όλοι άθεοι. Κυρίως ήταν ντεϊστές που δέχονταν το φυσικό δίκαιο και τη λογική, όμως μέσα τους, σαν μια ανώτερη δύναμη, φώλιαζε ακόμα ένας θεός που δεν έλεγε να πεθάνει, φωνάζοντας, όπως θα έλεγε αργότερα ο δικός μας Καζαντζάκης, «Σώστε με»!

Αρχές του Δεκέμβρη του 1793 ψηφίστηκε το νέο ημερολόγιο, έτσι ώστε η τέταρτη του μήνα να ονομαστεί 14 Φριμέρ του 2ου χρόνου της επανάστασης. Ήταν η απαρχή ίδρυσης της νέας θρησκείας που δειλά-δειλά κτιζόταν πάνω στα ερείπια της παλιάς!

Όμως, ολοκληρωτικά, ποτέ δεν κτίστηκε. Τι έγινε;

Ε, όλα τώρα θα τα πούμε;

…σας καταλαβαίνω, καλοκαίρι είναι, ας αφήσουμε τα υπόλοιπα για την επόμενη ανάρτηση…

Βασανιστήρια και θανατώσεις στο Βυζάντιο

2011-07-01T15:42:00.001+03:00

Σήμερα το δεύτερο μέρος, αυτό που αφορά τα βασανιστήρια και τις θανατώσεις στο Βυζάντιο. Κάποιοι ίσως ακόμα να νομίζουν ότι μόνο οι καθολικοί βασάνιζαν, ενώ στο Βυζάντιο «…έλαμπε η επιδημία του Σωτήρα και επικράτη γαλήνη και δικαιοσύνη αντί αδίκων έργων που εξεπλήρωνε όσα προλέχθησαν δια των προφητών». Ήρθε η ώρα λοιπόν να μάθουμε κι αυτή την πλευρά της ιστορίας που με δόλο, στα σχολεία, μας απέκρυψαν! Το Βυζάντιο δεν έλαμπε από τις ουράνιες και αστράπτουσες θεϊκές ακτίνες αλλά μάλλον ήταν τόπος σκοτεινός και για τους περισσότερους μαρτυρικός, που αν ήσουν αρτιμελής μάλλον είχες την τύχη με το μέρος σου!

ΠΗΓΗ: Απόστολος Λυμπερίδης

"ΧΑΛΚΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ"

Εκδόσεις ΕΝΑΛΙΟΣ

Η χριστιανική γαλούχηση, απ’ τη νηπιακή ακόμα ηλικία, θεμελίωσε την άποψη πως, σαν θρησκεία της αγάπης και της αλληλεγγύης του ανθρώπου, είναι αδιαφιλονίκητα προστάτης όχι μόνο φτωχών και αδικημένων, αλλά κάθε αδύναμου πλάσματος, που του απονέμει ασφάλεια και δικαιοσύνη στην τωρινή του ζωή(!) και τη σωτηρία της ψυχής του στην επόμενη.

Αν η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, τότε και η ίδια πρέπει να απεχθάνεται το αίμα, γιατί όπως λένε οι χριστιανοί, ο Χριστός με το αίμα του λύτρωσε τον άνθρωπο οδηγώντας τον στη σωτηρία! Όλα αυτά όμως δεν αποτελούν παρά κηρύγματα, όπως τα κηρύγματα όλων των θρησκειών. Σαν τις διακηρύξεις των αστικών κομμάτων πριν τις εκλογές, έτσι και οι κήρυκες του χριστιανισμού κατά τον προσηλυτιστικό τους αγώνα, κάνουν λόγο για αγαστή σύμπνοια της διακηρυγμένης ηθικής διδασκαλίας με τις πράξεις των αγίων της, επιδιώκοντας διακαώς τη μίμηση του εναργούς και θεοσεβούς βίου τους.

Ο Ευσέβιος της Καισάρειας κατά τον εγκωμιαστικό του λόγο προς τον Κωνσταντίνο, τριάντα χρόνια και πλέον μετά την άνοδό του στην εξουσία, γράφει πως «ο κόσμος βοά, η πομπή των άστρων φαίνεται λαμπροτέρα και καθαροτέρα» γιατί πίστευε ότι ήρθε η ώρα που για τα ανόσια έργα αρμόζει μόνο η τιμωρία! «Οι δε καιροί που διαδέχτηκαν την άγρια και απάνθρωπη εκείνη περίοδο, είναι χαρμόσυνοι και θα ευημερήσουν, φανερώνοντας την ευμένεια του θεού προς τους ανθρώπους». ⁽¹⁾

Λίγα χρόνια πριν είχε πεισθεί ότι «τα τυραννικά κολαστήρια καταργήθηκαν από το Χριστό με την υπομονή των μακαρίων» που σαν «γενναίοι αθλητές και γυμνασμένοι στη χριστιανική πειθαρχία» κέρδισαν «τον μέγαν στέφανον της αφθαρσίας» γίνοντας «ζηλωτές και μιμητές του Χριστού».

Τι χριστιανικές μεγαλοστομίες και ιερά ψεύδη!

Όμως απ’ τη ρήση της «Αποκαλύψεως του Ιωάννη», «Ο άνομος ας ανομήσει περισσότερο και ο δίκαιος ας γίνει περισσότερο δίκαιος» ⁽²⁾ οι επίγονοι του Ευσέβιου φαίνεται διάλεξαν τους πρώτους.

Μιμήθηκαν τους διώκτες τους και τους ξεπέρασαν. Αν ο αναγνώστης, για τα βασανιστήρια και τις θανατώσεις που επέβαλλε η Ιερή Εξέταση στη Δύση, ένιωσε απέχθεια και οργή, οι κατακρεουργήσεις και οι βίαιες θανατώσεις στο Βυζάντιο, θα’ πρεπε να του δημιουργήσουν αποτροπιασμό για το ανθρώπινο γένος.

Από την αυγή του, το Βυζάντιο, νομοθετικά, υιοθέτησε την καθεστηκυία τάξη της προχριστιανικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, παραχωρώντας στους επισκόπους της νέας θρησκείας δικαστικές εξουσίες που οι τελευταίοι εκμεταλλεύτηκαν για να εξοντώσουν τους αντιπάλους τους. Διαιωνίζοντας τα βίαια θεάματα του ιπποδρόμου, το Βυζάντιο εντάσσει τους ακρωτηριασμούς, τις εκτυφλώσεις και τον αγωνιώδη θάνατο ⁽³⁾ στην ποινική της νομοθεσία.

Η εικόνα στο Βυζάντιο με τους ακρωτηριασμούς θα πάρει μεγάλη έκταση τον επόμενο αιώνα που ο Ιουστινιανός θα αναγκαστεί με νόμο ⁽⁴⁾ να προτρέψει «μίαν μόνον χείρα τέμνεσθαι» προκειμένου να αποτρέψει την αποτρόπαιη εικόνα των αναπήρων και το οικονομικό κόστος που, τέτοιες αναπηρίες, επέφεραν στο κράτος!

Δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρεθεί κανείς με κατηγορία που επέσυρε τον ακρωτηριασμό. Λίγο κλέψιμο στο ζύγι ή στη γη, οργώνοντας μια πιθαμή από το χωράφι του διπλανού ή κλέβοντας λίγα σταφύλια από το ξένο αμπέλι, κινδύνευε κανείς να χάσει το χέρι του. Πίσω από την καταδίκη της αλητείας βρισκόταν ο ακρωτηριασμός και των δύο ποδιών. Πίσω από την προδοσία, ο εκτυφλωτισμός και από τη βρισιά η γλωσσοτομία από το φάρυγγα. Πίσω από τη μοιχεία και παιδεραστία ο ευνουχισμός, η φύτευση μυτερών καλαμιών στην ουρήθρα και άλλα επώδυνα μαρτύρια, ταυτοπάθειας ⁽⁵⁾ που πολλές φορές ήταν θανατηφόρα όπως η καυλοκοπία και το παλούκωμα. ⁽⁶⁾

Περπατούσε κανείς στους δρόμους του Βυζαντίου και έβλεπε παντού το ίδιο θέαμα. Ανάπηρους με κομμένα χέρια και πόδια, τυφλούς να αιμορραγούν απ’ τις κόγχες των ανύπαρκτων ματιών τους. Ανθρώπους τέρατα, χωρίς γλώσσα, μύτη και αφτιά, κλαδεμένους σαν δέντρα και μαζεμένους από τρόμο και πανικό.

Τα βασανιστήρια της εικόνας αυτής αποδίδονται στους Ανατολικούς (μουσουλμάνους) που πέρασαν και στο χριστιανικό Βυζάντιο, όπως μαρτυρά η ιστορία του.

Από τη ρινότμηση, σαν τη συνηθέστερη καταδικαστική ποινή του Βυζαντίου δεν απέφυγαν ούτε αυτοκράτορες. Με αφορμή τον Ιουστινιανό Β΄ το Ρινότμητο, είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε μια παρένθεση.

Ο επονομαζόμενος Ιουστινιανός Β΄ ο Ρινότμητος (688-695) στιγματίστηκε από το λαό της Κωνσταντινούπολης που εξεγέρθηκε από τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Καλλίνικο ⁽⁷⁾ και τον πατρίκιο Λεόντιο που πήρε βίαια και ύπουλα το θρόνο. Παρά τη βαθιά πίστη του Ιουστινιανού στο χριστιανισμό και την Εκκλησία, ⁽⁸⁾ η τελευταία με μίσος τον καταδίωξε όταν ο αυτοκράτορας θέλησε να προστατέψει τη μικρή αγροτική ιδιοκτησία των πολιτών σε βάρος των οικονομικά ισχυρών γαιοκτημόνων που έθιγε παράλληλα και την περιουσία της Εκκλησίας. Με αφετηρία την Αγία Σοφία και πατριαρχικό σύνθημα «Αυτή η ημέρα ην εποίησεν ο κύριος», ο λαός της Κωνσταντινούπολης υπέβαλλε στον Ιουστινιανό την ταπεινωτική για αυτοκράτορα ποινή, κόβοντας τη μύτη του. Τους συνεργάτες του, Στέφανο και Θεοδόσιο, αφού τους έσυραν μέχρι το χάλκινο ομοίωμα βοδιού στην ομώνυμη πλατεία, τους έψησαν ζωντανούς, βάζοντας φωτιά κάτω απ’ το μνημείο, στο οποίο κρύφτηκαν για να σωθούν. Ο Λεόντιος δεν έμεινε πολλά χρόνια στην εξουσία. Οι ταραγμένοι εκείνοι καιροί ήταν δύσκολοι για τους αυτοκράτορες, ενόψει εσωτερικών ταραχών, από τις διαμάχες ορθόδοξων-μονοφυσιτών και εξωτερικά, από την εμφάνιση μιας νέας δύναμης, της αραβικής, που έμπαινε κυρίαρχα στη σκακιέρα της Μεσογείου. Ο Λεόντιος ανατράπηκε από τον Τιβέριο Β΄ (698-705) ο οποίος του έκοψε τη μύτη και τον φυλάκισε σε φρούριο.

Ο Ιουστινιανός όμως τη γλίτωσε με εξορία στη Χερσώνα και αργότερα δραπετεύοντας κατέκτησε για δεύτερη φορά την εξουσία (705-711). Όμως δεν έμεινε για πολύ στο θρόνο. Αναλαμβάνοντας να εκδικηθεί τους εχθρούς του στη Χερσώνα, οι τελευταίοι οργανώθηκαν και τον ανέτρεψαν με τη βοήθεια του Αρμένιου διοικητή τους Βαρδάνη. Ένας αξιωματικός του, ο σπαθάριος Ηλίας, τον αποκεφάλισε. ⁽⁹⁾ Το μακάβριο θέαμα του κεφαλιού του, καρφωμένο σε κοντάρι, χρησίμευσε στους διώκτες για το δημόσιο εξευτελισμό του. Δημόσια εκτέθηκε στην Κωνσταντινούπολη και στάλθηκε στη Ρώμη και τη Ραβέννα που επισκίασε και πάλι τις σχέσεις ανάμεσα στις δύο εκκλησίες που ο Ιουστινιανός Β΄ είχε εποικοδομήσει. Ήταν η εποχή που ο μονοφυσίτης αυτοκράτορας Φιλιππικός ⁽¹⁰⁾ (711-713) καταδίκασε την ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο, ερίζοντας ανάμεσα σε μονοενεργήτες και μονοθελήτες, όταν οι Άραβες είχαν κυριαρχήσει πια στη λεκάνη της μεσογείου.

Ούτε ο Φιλιππικός όμως έμεινε στο θρόνο πάνω από δυο χρόνια. Ο ορθόδοξος Φιλαρτέμιος ο επονομαζόμενος Αναστάσιος Β΄ με τη βοήθεια του κόμη Γεωργίου Βούραφου και του πατρίκιου Θεόδωρου Μυάκιου έπιασαν το Φιλιππικό στην κυριολεξία στον ύπνο. Ο αρμένης αυτοκράτορας εκτυφλώθηκε. Το επόμενο Σάββατο τυφλώθηκε ο Θεόδωρος Μυάκιος και το μεθεπόμενο ο Γεώργιος Βούραφος. Τυφλοί εξορίστηκαν στη Θεσσαλονίκη! Εκεί όπου εξορίστηκε και ο Αναστάσιος, ⁽¹¹⁾ ντυμένος με το σχήμα του μοναχού, όταν ανατράπηκε με βία απ’ το φοροεισπράκτορα Θεοδόσιο το Γ΄ (715-717).

Δεν σκοπεύω όμως να συνεχίσω αυτή την εξιστόρηση των βυζαντινών και θεοσεβών κατά τα άλλα αυτοκρατόρων που, ο ένας ανατρέπει τον άλλον, δίνοντας το νικημένο βορά στον απελπισμένο και απηυδισμένο, απ’ την καταπίεση, λαό της Πόλης, που με τη σειρά του και ο νέος ηγέτης, τόσο αδιάντροπα και κυρίως απάνθρωπα, με τις προτροπές του, εξευτελίζει τον άνθρωπο, κόβοντας μύτες και αφτιά, βγάζοντας μάτια ή τσεκουρώνοντας μακάβρια χέρια, πόδια και κεφάλια, κατευνάζοντας έτσι τη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Εδώ κλείνει η παρένθεση.

Η ιστορική αυτή αναφορά, ανάμεσα στη διαδοχή των αυτοκρατόρων, δίνει την εικόνα που επικρατούσε στο Βυζάντιο, σε σχέση με το νομοθετικό της πλαίσιο, τις μεθόδους βασανισμού και εκτέλεσης των ποινών που είχε θεσπίσει η μεσαιωνική εκείνη θεοσεβή κοινωνία. Το ευσύνοπτο νομικό εγχειρίδιο που εξέδωσε ο Λέων ο Γ΄ το 726 όχι μόνο δε διέπεται από πνεύμα επιείκειας και φιλανθρωπίας αλλά εισάγοντας νέες ποινές σωματικών ακρωτηριασμών, επινοεί νέα και ανήκουστα μαρτύρια, για το βασανισμό του σώματος και της ψυχής. Το καθεστώς γίνεται ακόμα πιο σκληρό και απάνθρωπο. ⁽¹²⁾

Τα βασανιστήρια και οι βάναυσοι θάνατοι δεν είχαν τελειωμό. Ούτε η φαντασία των σαδιστών δεν μπορούσε να διανοηθεί, τι επινόησαν οι αντιμαχόμενες ομάδες της εικονομαχίας που μόλις τότε άρχιζε. Το πρόβλημα του μονοφυσιτισμού βρισκόταν ακόμα σε έξαρση και η αίρεση των Παυλικιανιστών ακόμα δεν είχε εμφανιστεί!

Ο θρησκευτικός φανατισμός προκαλεί μεγαλύτερο μίσος και οι αντιμαχόμενοι, ο καθένας από τη μεριά του, θεωρώντας ότι είναι δούλος του θεού το έργο που αναλάμβανε αναγνωριζόταν σαν θεάρεστη πράξη. Όπως και στη Δύση έτσι και εδώ, η Εκκλησία όχι μόνο δεν αντιδρούσε αλλά σύμφωνα με αυτές τις τιμωρίες προσπαθούσε να δικαιολογήσει τη θέση της έχοντας την κάλυψη της Καινής Διαθήκης.

«Και όποιος σκανδαλίσει αυτούς, που πιστεύουν σε μένα, τον συμφέρει καλύτερα να δέσει μια μυλόπετρα γύρω από το λαιμό του, και να ριχτεί στη θάλασσα. Και αν το χέρι σου σε σκανδαλίζει, κόψε το, είναι καλύτερο σε σένα να μπεις μέσα στη ζωή κουλός, παρά έχοντας τα δύο χέρια να πας στη γέεννα, που η φωτιά της δε σβήνει ποτέ. Και αν το πόδι σου σε σκανδαλίζει, κόψε το, είναι καλύτερο σε σένα να μπεις μέσα στη ζωή κουτσός, παρά έχοντας τα δύο πόδια να ριχτείς στη γέεννα, στη φωτιά που δε σβήνει ποτέ. Και αν το μάτι σου σε σκανδαλίζει, βγάλε το, είναι καλύτερο σε σένα να μπεις μέσα στη βασιλεία τού Θεού μονόφθαλμος, παρά έχοντας δύο μάτια να ριχτείς στη γέεννα της φωτιάς, που η φωτιά δε σβήνει ποτέ. Επειδή, καθένας θα αλατιστεί με φωτιά, και κάθε θυσία θα αλατιστεί με αλάτι. Το αλάτι είναι καλό, αν όμως το αλάτι γίνει ανάλατο με τι θα το αρτύσετε; Να έχετε αλάτι μέσα σας, και να ειρηνεύετε μεταξύ σας.». ⁽¹³⁾

Αλήθεια, τι σοφία!

Έτσι η Εκκλησία αντιλαμβανόταν την Ειρήνη στις διαμάχες της με όποιον δε συμφωνούσε μαζί της.

Για την καθαίρεση του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αναστάσιου (730-753) έχουμε αναφερθεί και αλλού. ⁽¹⁴⁾ Ο εξευτελισμός ενός πατριάρχη που ανελέητα δέρνεται δημοσίως και γυμνός διαπομπεύεται πάνω σε ψωραλέο γάιδαρο «καθήμενος εξάστροφα» όπως γράφει και ο χρονογράφος Θεοφάνης δεν είναι ό,τι πιο όμορφο για τα όμματα των πιστών, ούτε από τους μεν ούτε από τους δε. Ο πατριάρχης Αναστάσιος όμως δεν ήταν το μοναδικό προσωπικό θύμα του Κωνσταντίνου Ε΄ του Κοπρώνυμου. Λίγα χρόνια μετά ακολούθησε το μαρτύριο του πατριάρχη Κωνσταντίνου του Β΄ (754-766). Ο ίδιος ο αυτοκράτορας σε δημόσια θέα έδειρε άγρια τον πατριάρχη μέχρι που δεν μπορούσε να περπατήσει. Με φορείο τον έφεραν στην Αγ. Σοφιά και τον έριξαν μπροστά στον Άμβωνα από τον οποίο διάβασαν την κατηγορία μπροστά στο πλήθος που είχε γεμίσει την Εκκλησία. Τον εξανάγκασαν κρατώντας το «Τίμιο ξύλο» να ορκιστεί ότι δεν προσκυνά τις εικόνες. Αφού τον έφτυσαν όλοι, του ξύρισαν γένια, μαλλιά και φρύδια και τον διαπόμπευσαν κατά το συνηθισμένο τρόπο. Ανάποδα πάνω σε γάιδαρο. Τον έφεραν στον Ιππόδρομο που ασφυκτικά ήταν γεμάτο. Το γαϊδούρι έσερνε ο ανιψιός του πατριάρχη που είχε ήδη ρινοκοπηθεί. Αφού γελοιοποιήθηκε και σαν άνθρωπος εκμηδενίστηκε, του έκοψαν το κεφάλι και το κρέμασαν από τα αφτιά «σε κοινή θέα και καταφροσύνη». ⁽¹⁵⁾

Από την αγαπημένη Βυζαντινή καταδίκη της αποκοπής της μύτης, της εκτύφλωσης και της διαπόμπευσης στους δρόμους της Πόλης και του Ιππόδρομου, δε γλίτωσαν ούτε πατριάρχες ούτε αυτοκράτορες και στρατηγοί.

Η πυρά δεν ήταν άγνωστη στο Βυζάντιο. Στην πυρά έριχναν συνήθως μάγους και αιρετικούς πολύ νωρίτερα από τη Δύση. Πρώτα φούντωνε καλά η φωτιά εν’ όσο αυτοί βασάνιζαν το θύμα και στη συνέχεια τους έριχναν μέσα, γίνοντας παρανάλωμα του πυρός σε λίγα δευτερόλεπτα.

Ο Κωνσταντίνος Ε΄ ο Κοπρώνυμος πεθαίνοντας από φλεγμονή των ποδιών, πριν ανατραπεί, δε συγκίνησε κανέναν και γι’ αυτό ο εικονολάτρης Μιχαήλ ο Γ΄, μετά από 80 χρόνια, ξέθαψε τα οστά του και τα έκαψε. Τόσο μεγάλο ήταν το μίσος που ξεχείλιζε ακόμα και για ανθρώπους που δεν είχαν δει ποτέ, όπως συνέβη με τον πατριάρχη Ιωάννη που ξεθάβοντας το σκελετό του, τον μαστίγωσαν στον Ιππόδρομο και τον έκαψαν! ⁽¹⁶⁾

Όμως η αποκοπή της μύτης και η εκτύφλωση με αιχμηρό ή πυρακτωμένο σίδερο δεν ήταν μόνο πολυώδυνη, αλλά κρατούσε μια ολόκληρη ζωή καταδικάζοντας το θύμα ισοβίως. Η ζωή του γινόταν μαρτύριο γιατί, ούτε ο ίδιος μπορούσε να αντιμετωπίσει την ασχήμια ούτε οι άλλοι μπορούσαν να τον αντικρίσουν. Έπρεπε ισοβίως να κρύβει με ένα πανί το ακρωτηριασμένο μέρος του προσώπου του (τυφλοπάνι, ρινοπάνι).

Η αποτρόπαιη πράξη του Βασίλειου Β΄, του επιλεγόμενου Βουλγαροκτόνου, (976-1025) στιγματίζει και αμαυρώνει την πολιτική του Βυζαντίου ακόμα πιο πολύ τυφλώνοντας 15000 στρατιωτικούς αιχμαλώτους του Σαμουήλ. ⁽¹⁷⁾

Όταν ο τελευταίος είδε την κτηνωδία του Βασίλειου, έπαθε τέτοιο κλονισμό που πέθανε αμέσως. Τέτοια η θηριωδία των χριστιανών ηγετών, λες και δεν είχαν ψυχή μέσα τους!

Όπως και να έχει, στο Βυζάντιο, ο εκτυφλωτισμός ήταν μια μικρή ποινή μόνο και στα χρόνια του Ανδρόνικου Α΄ του Κομνηνού (1183-1185) επιβαλλόταν για ψύλλου πήδημα, τόσο που σύμφωνα με το χρονογράφο Νικήτα Χωνιάτη, ο αυτοκράτορας αυτός ονομάστηκε «Μισοφαής» δηλαδή αυτός που μισεί το φως. Ήταν τόσο το μίσος του λαού για τον άνθρωπο αυτό, που όταν η αυτοκρατορία, κάτω από την απειλή των Νορμανδών αναταράχτηκε, ξεσηκώθηκαν με την υποστήριξη του Ισαάκιου Β΄ του Άγγελου (1185-1195) κατακτώντας το θρόνο.

Ο Ανδρόνικος πιάστηκε και βασανίστηκε φριχτά για μια βδομάδα. Αφού του μάδησαν γένια και μαλλιά, του ξερίζωσαν τα δόντια, του έκοψαν με τσεκούρι το δεξί του χέρι και αφού του έβγαλαν το μάτι τον πέταξαν για μια βδομάδα σε μια σκοτεινή φυλακή. Όταν βγήκε από τη φυλακή, έμελλε να αντικρίσει τη φρίκη κατάματα, αν και χωρίς μάτια, γιατί εντωμεταξύ μέσα στη φυλακή, του έβγαλαν και το άλλο.

Τον διαπόμπευσαν στους πολυσύχναστους δρόμους της Πόλης πάνω σε μια ψωραλέα καμήλα, σαν έρμαιο και αξιολύπητο πλάσμα που τον λυπήθηκαν ακόμα και οι εχθροί του. Όχι όμως και οι φανατισμένοι χριστιανοί που λοιδορώντας ξεσπούν επάνω του με ρόπαλα, σουβλιά και κάθε λογής ακαθαρσίες που εκσφενδονίζουν επάνω του. Όταν έφτασαν στον Ιππόδρομο τον κρέμασαν από τα πόδια και τον βασάνισαν ανελέητα, κόβοντας κομμάτια σάρκας από το ταλαιπωρημένο του σώμα. Τέλος του έχωσαν ένα μακρύ σπαθί στο στόμα και τον αποτελείωσαν!

Τόσο άξεστη και εξαχρειωμένη ήταν η ηγεσία του Βυζαντίου που η μεγαλοστομία του Ευσέβιου ότι ο αγώνας των χριστιανών δικαιώθηκε και το Βυζάντιο αποτελεί ιερό ναό αρετής, φαντάζει εξωπραγματική και γελοία. Υποτίθεται πως ο χριστιανισμός επικράτησε για να εξευγενίσει ηθικά τον άνθρωπο και να αντισταθεί στον εξευτελισμό του, κτίζοντας επί γης έναν κόσμο αρετής, αντάξιο του αίματος των μαρτύρων του, που έδωσαν τη ζωή τους για να την κερδίσουν οι πιστοί.

Όπως γράφει και ο Κυριάκος Σιμόπουλος «Τίποτε δεν έχει αλλάξει στο πέρασμα των αιώνων. Η βία της εξουσίας, η θηριωδία των εμπολέμων, οι γενοκτονίες και οι βασανισμοί, οι ομαδικές και ατομικές ωμότητες, η εκμηδένιση και ο εξευτελισμός του ανθρώπου. Ένας κρίκος στη διαχρονία της φρίκης και του αίματος το Βυζάντιο». ⁽¹⁸⁾

«Τώρα μέσα στα ανάκτορα δεν ακούγονται πλέον όπως πριν μωρολογίες αθέων ανδρών» έγραφε ο Ευσέβιος ⁽¹⁹⁾ και εμείς θα συμπληρώναμε ότι τώρα πολιτική και θρησκευτική ηγεσία με τους δήμιους τους πανηγυρίζουν εν μέσω μηχανορραφιών και σκανδάλων το θρόνο τους, πατώντας πάνω σε ρυάκια αίματος και κωφεύοντας στις απεγνωσμένες κραυγές πόνου των ανυπεράσπιστων θυμάτων τους.

Ξεφωνίζουν, πλαντάζουν από δυστυχία και φρίκη, εκλιπαρούν και απλώνουν τα χέρια στο μέλλον.

Πόσοι από μας μπορούν να τους αγγίξουν;

Η ιστορία θέλει αποδέκτες των ουρλιαχτών εκείνων να είμαστε εμείς!

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] «Κωνσταντίνου Λόγος εις του Συλλόγου των Αγίων» 25.5. Το βιβλίο αυτό από μερικούς αποδίδεται στον Κωνσταντίνο και από άλλους στον Ευσέβιο. Δεδομένου ότι τα εκκλησιαστικά πράγματα λίγο ενδιέφεραν τον Κωνσταντίνο και το ενδιαφέρον του για την εκκλησία του θεού αποσκοπούσε μόνο στην ενότητα της αυτοκρατορίας, θεωρούμε το σύγγραμμα αυτό ψευδεπίγραφο. Άσχετα από το συγγραφέα του όμως είναι γραμμένο την εποχή εκείνη (4^ος αιώνας). Αλλού η ειλικρίνειά του εκπλήσσει και αλλού η υποκρισία του ξεχειλίζει!

2 22.11.

3 Τέτοιος θάνατος ήταν ο πνιγμός στη θάλασσα, στον οποίο ο κατάδικος ριχνόταν δεμένος μέσα σε σακί γεμάτο με φίδια! (βλέπε «το μάτι του αετού» στο 10^ο κεφάλαιο του Δεύτερου Μέρους).

4 Νεαρά 134.3.

5 Επιβολή τιμωρίας στο σημείο του σώματος με το οποίο διέπραξε το έγκλημα. Η «λογική» της ταυτοπάθειας ανάγκασε κάποιους ευφάνταστους εκστασιαστές να οραματισθούν τα μαρτύρια που θα επιβληθούν μια μέρα στους παραβάτες, όταν καταλήξουν στην κόλαση. Η γυναίκα που προκαλούσε με την εμφάνισή της θα κρεμαστεί απ’ τα μαλλιά της και εκείνη που θα κρυφάκουγε, ο σατανάς θα την κρεμάσει από τα αυτιά. Στον πόρνο και στην πόρνη, ακατάπαυστα φίδια και σκορπιοί θα τους δαγκώνουν τη βάλανο και το αιδοίο, αντίστοιχα!

6 Το πρώτο επέφερε το θάνατο από αιμορραγία και το δεύτερο ακόμα πιο επώδυνο για τον παραβάτη αφού, μετά το μπήξιμο του κονταριού στον πρωκτό, το κάρφωναν στο έδαφος και η στρογγυλεμένη του μύτη, ανοίγοντας τα σπλάχνα, προχωρούσε αργά-αργά μέχρι να βγει από τα πλευρά, το λαιμό ή το στόμα! Το παλούκωμα ήταν το πιο πολυώδυνο και απάνθρωπο μαρτύριο του Βυζαντίου που το θύμα ράγιζε ακόμα και στο άκουσμα της καταδικαστικής απόφασης. Το ίδιο και στη διαδικασία της προετοιμασίας όπου το θύμα ξαπλωμένο μπρούμυτα και γυμνό στο έδαφος, ακινητοποιημένο από ένα σαμάρι αλόγου με φρίκη αντιμετώπιζε τη μανία των δήμιων, έχοντας στο νου τι τον περίμενε μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή. Δυστυχώς, ο θάνατος πολλές φορές αργούσε, φτάνοντας τις δυο ή τρεις ημέρες, αν δεν πλήγωνε ζωτικά όργανα. Να γιατί στρογγύλευαν την άκρη, για να κάνουν το μαρτύριο ακόμα πιο αβάσταχτο!

7 Όταν το 705 ο Ιουστινιανός ξαναπήρε την εξουσία καθαίρεσε τον Καλλίνικο και τον τύφλωσε για τη συνομωσία αυτή.

8 Στις μέρες του συνήλθε η σύνοδος της Πενθέκτης (691-692) που ο Ιουστινιανός Β΄ οργάνωσε στην αυτοκρατορική αίθουσα Τρούλλος (γι’ αυτό ονομάζεται και «Σύνοδος εν Τρούλλω»), ρυθμίζοντας κοινωνικά και κανονικά θέματα της εκκλησίας σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία.

9 Την ίδια κατάληξη είχε και ο μικρός γιος του Ιουστινιανού, ο Τιβέριος, που αποσπάστηκε από το χέρι της μάνας του μέσα στην εκκλησία και σφάχτηκε στην πόρτα σαν αρνί!

10 Με αυτό το όνομα, σαν αυτοκράτορας, επονομάστηκε Βαρδάνης.

11 Στη Θεσσαλονίκη, με τη βοήθεια του αρχιεπισκόπου και τη συμβολή Βουλγάρων, οργάνωσε συνομωσία ενάντια στο Λέοντα Γ΄ τον Ίσαυρο (717-741). Απέτυχε όμως και οι συνωμότες εκτελέστηκαν (719).

12 Τίποτα δεν πρόσθεσε, επίσης, το νέο νομοθετικό πλαίσιο που έκδωσε ο Βασίλειος Α΄ ο Μακεδών (867-886) με τον «Πρόχειρο νόμο» του 869.

13 Μάρκος 9.42-50.

14 Βλέπε «Οι μεγάλες αιρέσεις ή πλεύση στα βαθειά» στο 9^ο κεφάλαιο.

15 Για το μαρτύριο του πατριάρχη Κωνσταντίνου του Β΄ και άλλων πατριαρχών και βασανισμών στο Βυζάντιο, για πολύ γερά νεύρα, προτείνεται το έργο του Κυριάκου Σιμόπουλου «Βασανιστήρια και Εξουσία» σελ. 207-307.

16 Βλέπε Κυριάκος Σιμόπουλος «Βασανιστήρια και Εξουσία» σελ. 266.

17 Στη μάχη του Μελάνικου το 1014 κατά διαταγή του Βασίλειου οι στρατιώτες τυφλώνονταν ανά εκατό, αφήνοντας ένα μονόφθαλμο για να τους οδηγήσει πίσω στην πατρίδα τους!

18 «Βασανιστήρια και Εξουσία» σελ. 306.

19 «Εις Κωνσταντίνο Τριακονταετηρικός» 10.5.